Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν υπάρχει μέρος στην Ελλάδα που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή μέσα σε λίγες ώρες… Αυτό είναι η Κρήτη! Μέσα σε μια μέρα... Με σταμάτησαν άγνωστοι στο βουνό να με κεράσουν τσικουδιά.

Το παιδί μου χάθηκε και το είχαν ήδη υιοθετήσει 300 Κρητικοί.

Το μωρό ήπιε κατά λάθος ρακή 😳 Κι ο άντρας μου κατέληξε στα επείγοντα... τον τσίμπησε φίδι στο δεξί κωλομέρι 😱 Εγώ, η αθώα ψυχή (λέμε τώρα) νόμιζα ότι πάω σ’ έναν απλό κρητικό γάμο Ξέρετε…εκκλησία, φαγητό, χορός και μετά σπίτι! ΧΑ (Πόσο μικρό και αφελές πλάσμα ήμουν) Δεν ήξερα ότι στην Κρήτη αυτό λέγεται ΠΡΟΘΕΡΜΑΝΣΗ Στο Ρέθυμνο ζούσαμε τότε.

Είχαμε καλεστεί, που λέτε, σε κρητικό γάμο έξω απ’ τ’ Ανώγεια Κυριακή της Αποκριάς ήταν.

Μπαίνουμε, λοιπόν, στο αυτοκίνητο και ξεκινάμε.

Ο δρόμος ν’ ανεβαίνει προς το βουνό.

Να ‘ναι γεμάτο ελιές, πέτρες και κατσίκες Κι εκείνη η μυρωδιά της Κρήτης… Ακόμα τη θυμάμαι… Πώς να την περιγράψω για να καταλάβετε; Κάτι ανάμεσα σε θυμάρι, ήλιο και χώμα… Πλησιάζουμε στ’ Ανώγεια και να ‘ναι ρε παιδιά σα να μπαίνουμε σ' άλλη χώρα Εκεί που πάμε άνετοι κι ωραίοι ξαφνικά πίσω μας εμφανίζεται απ’ το πουθενά… ένα αγροτικό! Όχι απλό…ΘΗΡΙΟ Με καρότσα φορτωμένη μέχρι το Θεό! Το τί είχε εκεί πάνω δε λέγεται... Σακιά, καφάσια, καρέκλες, δυο λάστιχα, μια σκάλα Μας κάνει νόημα να σταματήσουμε -Νίκο, μας κάνουν σήμα! -Το βλέπω Εμείς τίποτα…να μη σταματάμε Σας λέω, να τα ‘χουμε κλ@σει κανονικά! 😳 Μας κορνάρουν… μας ξανακορνάρουν… Μέχρι που κάνουν μια έτσι αριστερά με το τιμόνι στρίβουν και μας κλείνουν τον δρόμο (Βάσω αυτό ήταν! Δεν τη βγάζουμε καθαρή) Σταματάμε που λέτε… και κατεβαίνουν τρεις μαυροφορεμένοι! Και να ‘χουν κάτι μουστάκια… ΝΑ με το συμπάθιο! Τουλάχιστον εικοσιπέντε εκατοστά το ‘χε ο καθένας…👀 (Αυτό θα πει ΚΡΗΤΙΚΟ ΜΟΥΣΤΑΚΙ 😜) Πλησιάζουν -Ίντα κάνετε ωρέ κοπέλια; -Πάμε σ’ ένα γλέντι! -Εδά να καλωσορίσουμε τσι ξένους Και τί βγάζει ρε παιδιά; Μπουκάλι με ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ! -Πάρτε μια τσικουδιά για το δρόμο -Όχι ευχαριστούμε -Πάρτε -Οδηγάμε -Α καλά αργότερα τότε (λογικός άνθρωπος) Φτάνουμε, λοιπόν, στο γλέντι Να γίνεται Ο ΚΑΚΟΣ ΧΑΜΟΣ Παιδιά να τρέχουν, γιαγιάδες με μαύρα, θείοι με μουστάκια Καζάνια να βράζουν, αντικριστά να τσιτσιρίζουν πάνω απ’ τα κάρβουνα... Αχ αυτή η μυρωδιά να σου τρυπάει τα ρουθούνια! Τα τραπέζια να ναι, ρε παιδιά, τιγκαριμένα να ‘χουν ντάκους, πιλάφια, ξεροτήγανα, τυριά, κρέατα…να μου τρέχουν τα σάλια! 🤤 Πριν προλάβω καλά καλά να κάτσω βλέπω μπροστά μου τη γιαγιά της νύφης τη Λενιώ -Γιατί δεν τρως; -Πως τρώω… -Φάε κι άλλο! Πετσί και κόκκαλο είσαι! (δεν ήμουν) -Θα σκάσω! -Μια μπουκιά ακόμα! Εκείνη την ώρα εμφανίζεται κι ο παππούς ο Σίφης -Κάτσε δα επαέ να πιούμε μια ρατσί! Μία; ΧΑ Ε, ρε και πλακωνόμαστε στις ρακές! Και δως του τα ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΣΟΥΝ! Στην τέταρτη αγαπάω τους πάντες! Στην πέμπτη άρχισα να μιλάω Κρητικά ΧΩΡΙΣ να ξέρω καν Κρητικά! Κάποια στιγμή ξεκινάει ο χορός.

Η λίρα να κλαίει…το λαούτο ν’ απαντάει Ο γαμπρός με τη νύφη στη μέση να χορεύουν Και τότε… Ακούγονται κάτι ΜΠΑΜΠΑ ΜΠΟΥΜΠΑ ΜΠΑΛΩΘΙΕΣ Να πετάγονται πουλιά απ’ τα δέντρα… Τα σκυλιά του χωριού να τρέχουν πανικόβλητα… Ένα λυκόσκυλο χώθηκε κάτω απ’ τα ηχεία… κι ένα άλλο να κρυβεται κάτω απ’ τα ράσα του παπά! Κι εκεί που προσπαθώ να συνέλθω… ΦΦΦΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ Ένα πυροτέχνημα έρχεται κατά πάνω μου… Βλέπω σπίθες και μυρίζω καμένο Το φόρεμά μου να καπνίζει... κάνω με το κεφάλι μια έτσι προς τα κάτω και τί βλέπω; Μια τεράστια τρύπα ΑΚΡΙΒΩΣ στο σημείο που δεν έπρεπε.

Άλλα δύο εκατοστά… Και θα γνώριζε όλο το χωριό προσωπικά τ’ αριστερό ΒΥΖΙ μου! Εκείνη τη στιγμή γυρνάω… η κόρη μου ΑΦΑΝΤΗ Με πιάνει πανικός -Νίκο χάσαμε το παιδί! -Ποιο παιδί; -Το δικό μας! -Α… Αρχίζω να τρέχω πάνω κάτω… Να το ψάχνω μέσα σε τριακόσιους μαυροφορεμένους Πλησιάζει ένας θείος -Ίντα έχεις κοπέλι μου; -Έχασα το παιδί -Εδά το είδα πριν λίγο παίζει! -Πού παίζει; -Μη φοβάσαι κοπέλι μου… δικά μας παιδιά είναι όλα εδά! Μετά από λίγο τη βλέπω καμαρωτή στην πίστα να χορεύει πεντοζάλη παρέα με πέντε Κρητικούς που την έχουν ήδη υιοθετησει και τη γιαγιά της νύφης να την ταΐζει ξεροτήγανα! Κι εκεί που λέω ‘’Εντάξει Βάσω! Χειρότερα ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ!’’ Γυρνάω στο μωρό… το βλέπω να χαμογελάει ύποπτα και να χαιρετάει τους πάντες σαν υποψήφιος δήμαρχος! Σηκώνει το σφηνοπότηρο "ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ!" Κι από δίπλα ένας παππούς "Μην αγωνιάς πράμα! ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!" Ο Νίκος να ‘χει πάει για κατούρημα . Ξαφνικά ακούω μια κραυγή.

Βλέπω το Νίκο να ‘ρχεται κουτσοπηδώντας και να κρατάει τον ΚΩΛΟ του… -Με τσίμπησε! -Ποιος; -Το φίδι! -Πού; -Θα σου ‘λεγα τώρα… -Ε πες μου! -ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ! Κι εκεί που όλο το χωριό χόρευε πεντοζάλη… Στον σταυρό που σας κάνω… ο άντρας μου είχε καταφέρει να γίνει ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που ‘κανε ζεϊμπέκικο από δηλητηρίαση Μπαίνουμε στα επείγοντα Να ‘ναι τρεις τα ξημερώματα, Καθαρά Δευτέρα Ο Νίκος να κρατάει τον κώλο του… και δίπλα… ένας Πίτερ Παν με ορό στο χέρι, μια Τίνκερμπελ με κολαράκι (είχε αυχενικό), ένας Γκούφυ με πατερίτσες κι ένας Batman να φωνάζει "Ποιος έχει τελευταίος σειρά;" (Βάσω δεν μπορεί να το ζεις αυτό!) Έρχεται η νοσηλεύτρια -Τί έχουμε εδώ? -Φίδι Ο Νίκος να κοιτάει κάτω 🥺 Εγώ να κοιτάω το ταβάνι… -Κύριέ μου…πού ακριβώς σας τσίμπησε το φίδι; Και τότε πετάγεται η κόρη μου -Στο δεξί κωλομέρι! (Ν’ ανοίξει η γη να μας καταπιεί! 😳) Κι όμως όταν σκέφτομαι την Κρήτη Δεν θυμάμαι πρώτα όλα αυτά.

Θυμάμαι τον κυρ Μανώλη που κάθε πρωί σχεδόν μας άφηνε μια σακούλα λεμόνια έξω απ’ την πόρτα μας Κι έφευγε έτσι…χωρίς να χτυπάει Χωρίς να περιμένει ευχαριστώ Θυμάμαι τον διευθυντή του σχολείου μας τον κύριο Αντρέα που ήξερε το κάθε παιδί με το μικρό του όνομα και τη μάνα του και τον πατέρα του… κι όλο του το σόι μη σου πω Μα πάνω απ’ όλα ήξερε τα παιδιά Τα ΕΒΛΕΠΕ, τα νοιαζόταν Και λίγες μέρες πριν… ήρθε ένα μήνυμα απ' την Εμμανουέλα, την αγαπημένη φίλη της κόρης μου Μας έστειλε το αποχαιρετιστήριο βίντεο της έκτης τάξης Το άνοιξα…και κάποια στιγμή εμφανίζεται η κόρη μου στην οθόνη Κι εκεί… είδα ΟΛΑ τα παιδιά να χειροκροτούν… Να φωνάζουν τ’ όνομά της…να κλαίνε! Τότε κατάλαβα κάτι Όχι για το παιδί μου αλλά για την Κρήτη Όταν φτάσαμε ήμασταν ξένοι Με δυο παιδιά, άγχος και τη ζωή μας σε κούτες Κι όταν φύγαμε αφήσαμε πίσω ανθρώπους που μας έκαναν οικογένεια Όλους εκείνους που χωρίς να μας χρωστούν τίποτα… μας άνοιξαν χώρο στις ζωές τους Κι όταν σκέφτομαι την Κρήτη δεν σκέφτομαι ούτε τις ρακές, ούτε τα γλέντια, ούτε καν το φίδι στο κωλομέρι του Νίκου.

Θυμάμαι εκείνη την παράξενη αίσθηση ότι βρέθηκα μακριά απ’ το σπίτι μου Κι όμως…κάποιος μ’ έκανε να νιώσω δικός του.

Γιατί τα μέρη δεν μένουν μέσα μας για τα τοπία τους.

Μένουν για εκείνους που μας αγάπησαν.

Κι ίσως αυτό να 'ναι η πατρίδα τελικά.

Όχι ο τόπος που γεννήθηκες Αλλά ο τόπος που κάποιος σου λέει Έλα κάτσε. Φάε.

Εδώ είσαι δικός μας.

Κι αυτό τελικά είναι αρκετό. ❤️ (Αυτή είναι η Κρήτη.

Άγρια, απρόβλεπτη, αλλά κι απίστευτα τρυφερή.

Πέρασαν χρόνια από τότε... αλλά όσα ζήσαμε εκεί δεν ξεχνιούνται. και αν νομίζεις ότι αυτά ήταν όλα, κάτσε να σου πω για την Πάτρα...εκεί σπούδαζα... αλλά γι' αυτά θα μιλήσουμε την επόμενη φορά! ❤️) #Κρήτη #Ανώγεια #ΑληθινέςΙστορίες #Χιούμορ #Αναμνήσεις

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους