Απάντηση στο άρθρο «Τα περί μισθών πείνας...» από μια 22χρονη εργαζόμενη στο εξωτερικό Καλησπέρα σας, Ως τακτική αναγνώστριά σας, παρακολουθώ σταθερά την αρθρογραφία σας και τις αναλύσεις σας για την...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζοντας το πρόσφατο άρθρο σας, ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την αγορά εργασίας, βασισμένη στην προσωπική μου πορεία τόσο στην Ελλάδα όσο και στις Βρυξέλλες, όπου ζω και εργάζομαι.

Το παράδειγμά σας για τις υψηλές αμοιβές σε χειρωνακτικά επαγγέλματα λόγω έλλειψης προσφοράς αποτυπώνει πράγματι τους νόμους της αγοράς.

Ωστόσο, η γενίκευση ότι «όποιος δεν βρίσκει καλοπληρωμένη δουλειά είναι ανειδίκευτος ή δεν θέλει να κουραστεί» αδικεί μια ολόκληρη γενιά νέων επιστημόνων.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από το δίπολο «υψηλοί μισθοί για όλους» ή «γενικευμένοι μισθοί πείνας». Ξεκίνησα την πορεία μου από ένα δημόσιο περιφερειακό πανεπιστήμιο της Ελλάδας και, πριν ακόμη αποφοιτήσω, βρέθηκα τον Απρίλιο του 2025 στο εξωτερικό για πρακτική άσκηση Erasmus.

Μετά από μεγάλο αγώνα και έντονο ανταγωνισμό, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κατάφερα να προσληφθώ στον ιδιωτικό τομέα στις Βρυξέλλες.

Σήμερα, εργάζομαι ως Junior Consultant, βοηθώντας οργανισμούς να προσαρμοστούν στο νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για την ψηφιακή μετάβαση, την τεχνητή νοημοσύνη και την κυβερνοασφάλεια. Στις Βρυξέλλες, η αγορά σε αυτούς τους τομείς αιχμής είναι διεθνοποιημένη και ο ανταγωνισμός εξαιρετικά έντονος, καθώς δεν περιορίζεται σε μία χώρα αλλά αφορά υποψηφίους με ισχυρά ακαδημαϊκά προσόντα από ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι απαιτήσεις είναι υψηλές, όμως υπάρχει κάτι βασικό που συχνά λείπει από την Ελλάδα: ένα ξεκάθαρο και αξιοκρατικό (στις περισσότερες περιπτώσεις) μονοπάτι εξέλιξης.

Σε αυτό το περιβάλλον, ξέρεις επακριβώς πώς θα ξεκινήσεις από την πρακτική άσκηση για να μεταβείς σε Junior και στη συνέχεια σε Senior ρόλους.

Αυτό το «μονοπάτι» δεν είναι καθόλου εύκολο ούτε χαρίζεται.

Βασίζεται σε τακτικές συναντήσεις με ανώτερα στελέχη, συνεχές feedback, αυστηρά καθορισμένους στόχους και δομημένες περιοδικές αξιολογήσεις.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, δεν κρίνεται απλά ο εργαζόμενος αλλά ζητείται η παράλληλη εξέλιξη τόσο του ίδιου όσο και του προϊσταμένου του, ενώ μετράται διαρκώς το συνολικό αποτύπωμα και η συνεισφορά της ομάδας.

Υπάρχει, δηλαδή, ένα σύστημα που σε πιέζει να γίνεις καλύτερος, αλλά ταυτόχρονα σε ανταμείβει.

Αντίθετα, στην Ελλάδα η κατάσταση παραμένει ανομοιογενής.

Παρόλο που η προσωπική μου μικρή εμπειρία εκεί ήταν θετική, η γενικότερη εικόνα δείχνει ότι ο ιδιωτικός τομέας στην πατρίδα μας συχνά αδυνατεί να προσφέρει αυτό το σταθερό, δομημένο πλαίσιο ανέλιξης για τους νέους επιστήμονες.

Όταν ένας νέος με σοβαρά ακαδημαϊκά προσόντα εγκλωβίζεται σε θέσεις γραφείου των χωρίς καμία ορατή προοπτική ή σαφή διαδικασία αξιολόγησης, το πρόβλημα δεν είναι η «άρνησή του να κουραστεί», αλλά η δομική αδυναμία της αγοράς να αξιοποιήσει, να καθοδηγήσει και να αμείψει την υψηλή εξειδίκευση.

Συμφωνώ μαζί σας ότι το κράτος λειτούργησε επί δεκαετίες λαϊκιστικά, απαξιώνοντας την παιδεία και δημιουργώντας «στρατιές» πτυχιούχων χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Αυτό όμως δεν πρέπει να ισοπεδώνει κι εκείνους που κοπίασαν και διαθέτουν πραγματικά προσόντα.

Το γεγονός ότι ένας δικηγόρος αναγκάζεται να γίνει τεχνίτης μετάλλου για να επιβιώσει δεν είναι απαραίτητα success story της αγοράς· είναι και σύμπτωμα μιας οικονομίας που δυσκολεύεται να παράγει θέσεις εργασίας υψηλής προστιθέμενης αξίας για το επιστημονικό της δυναμικό.

Σαφώς, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι γίνονται και θετικά βήματα.

Για παράδειγμα, ο πατέρας μου, ο οποίος εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα ως μισθωτός εδώ και πολλά χρόνια, βίωνε για καιρό την τεράστια απομύζηση των εισοδημάτων του από φόρους και εισφορές , ένα ζήτημα που πολύ σωστά θίγετε συχνά.

Με τις πρόσφατες φορολογικές ελαφρύνσεις, είδε επιτέλους μια αισθητή αύξηση στις καθαρές αποδοχές του.

Εν κατακλείδι, για έναν νέο επαγγελματία σήμερα, η συζήτηση δεν εξαντλείται στο ύψος του πρώτου μισθού.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Υπάρχει ορίζοντας; Υπάρχει ένα υγιές πλαίσιο που να συνδέει την καθημερινή προσπάθεια με το μέλλον; Όταν η αγορά εργασίας προσφέρει προβλεψιμότητα, διαρκή επένδυση στις δεξιότητες, αμοιβαίο feedback και καθαρή αξιοκρατία, τότε οι «μισθοί πείνας» γίνονται πράγματι παρελθόν.

Γιατί η ίδια η δομή του συστήματος αναγκάζει τις αμοιβές να ακολουθήσουν την παραγόμενη αξία.

Όπου όμως αυτά λείπουν, η φυγή ή η απογοήτευση των νέων επιστημόνων δεν είναι ούτε «μόνιμη γκρίνια» ούτε «άρνηση για κούραση». Είναι η λογική αντίδραση σε ένα περιβάλλον που απαιτεί θυσίες χωρίς να εγγυάται δικαιοσύνη.

Είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε στους νέους μας μια αγορά με ευρωπαϊκή δομή και αξιοκρατική προοπτική, ή θα συνεχίσουμε να μετράμε την οικονομική μας επιτυχία με όρους μαύρης εργασίας και χαμένων ευκαιριών; Με εκτίμηση, ΜΠ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους