Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τώρα που τελείωσαν οι πανελλήνιες νιώθω ότι μπορώ να μιλήσω για τον επαγγελματικό προσανατολισμό ως 6 χρόνια γεωγραφικός.

Όταν με ρωτάνε τι δουλειά κάνω και απαντώ γεωγραφικός ΠΟΤΕ δεν έχει πάει καλά. Ακολουθεί ΠΑΝΤΑ μια follow up ερώτηση τύπου "δηλαδή;" κάτι που δεν είναι επιθυμητό.

Οπότε τελευταία απαντάω κάτι πιο ασαφές και κοινωνικά αποδεκτό όπως γιατρός.

Η μόνη περίπτωση που λέω κάτι διαφορετικό είναι όταν και ο συνομιλητής μου είναι γιατρός που τότε λέω "Κι εγώ". Στα σοβαρά τώρα, όλα ξεκίνησαν κάπου στα 8 μου όταν ήθελα να ανοίξω το δικό μου περίπτερο.

Στα 10 μου όταν κατάλαβα ότι στα όνειρα μπορείς να υπερβάλεις και λίγο ήθελα να ανοίξω το δικό μου μίνι μάρκετ.

Τελικά με κέρδισε ο προγραμματισμός (όταν τα έβαλα κάτω και είδα πόσα χρήματα βγάζεις όταν πουλάς τσιγάρα) και έτσι δήλωσα πρώτη σχόλη την Εφαρμοσμένη Πληροφορική στο ΠΑΜΑΚ της Θεσσαλονίκης στην οποία και πέρασα.

Η σχολή αποδείχθηκε ότι μόνο με τον προγραμματισμό δεν ασχολιόταν οπότε λίγο πριν το τέλος την παράτησα.

Είχε πολύ μάρκετινγκ το ρημάδι.

Έτσι ασχολήθηκα με το μάρκετινγκ.

Ριμότ εργασία με ελεύθερο ωράριο.

Όπως ακριβώς την ήθελα.

Άνοιξα λοιπόν γραφείο και πήγαινα κάθε πρωί στις 9. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν πατούσε άνθρωπος σε αυτό το γραφείο αφού η δουλειά ήταν εξ αποστάσεως και εγώ ήθελα την ανθρώπινη επαφή.

Γι αυτό και μετά από λίγα χρόνια άνοιξα ένα μπαρ κατά το οποίο βίωσα στο πετσί μου πως δεν μου άρεσε η ανθρώπινη επαφή ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

Άντεξα 8 χρόνια.

Εκεί στα 35 μου πια, λέω στον εαυτό μου Παντέλο ήρθε η στιγμή επιτέλους να ασχοληθείς με κάτι που σ' αρέσει πραγματικά.

Και κάπως έτσι έκλεισα 6 χρόνια γεωγραφικός.

Πότε δεν μου άρεσε η γεωγραφία.

Αυτά είχα να πω, ελπίζω να έδωσα έμπνευση και στους τρεις 18άρηδες που με ακολουθείτε εδώ στο φουμπού και κουράγιο στους 219.997 γονείς που αγχώνονται με το τι θα κάνουν τα παιδιά τους με τη ζωή τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους