Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν θα πρωτοτυπήσουμε με τον τρόπο που θα αποχαιρετήσουμε τον 'λευκό ιππότη' Μάριους Γκριγκόνις που σήμερα ανακοινώθηκε από την Ζαλγκίρις.

Θα θυμηθούμε και εμείς εκείνη την βραδιά στο Μονακό, μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2023, μια από τις γλυκότερες αναμνήσεις όχι μόνο της τριετίας Αταμάν αλλά συνολικά της ιστορίας του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα.

Μια από τις κλασικές 'θυμάμαι πού ακριβώς βρισκόμουν' στιγμές, τον αγώνα στο Μονακό δεν τον είχα δει ζωντανά, παρακολουθούσα την εξέλιξη στο τηλέφωνό μου από ένα πανδοχείο κάπου στην οροσειρά Τάτρα στα σύνορα Πολωνίας-Σλοβακίας.

Είχα πεταχτεί σαν τρελός όταν κερδίσαμε και είδα τα στιγμιότυπα αργότερα στο ξενοδοχείο.

Θυμάμαι ακόμα την ανάρτησή μας εκείνο το βράδυ που είχε κάνει ο έταιρος admin και όλο το πανηγύρι που ακολούθησε στα σόσιαλ.

Καλύτερη ανάμνηση της βραδιάς ήταν μια φωτογραφία που πήρε η σύζυγος όπου έχω ένα τεράστιο χαμόγελο και που την θυμόμαστε ακόμα, η πρώτη πραγματική στιγμή χαράς που μας προσέφερε η ομάδα μετά από πολλά χρόνια.

Όπως συμβαίνει με τέτοιες εμβληματικές στιγμές, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική από τον μύθο.

Πολλοί αναφέρουν εκείνο το σουτ σαν το turning point της χρονιάς που κατέληξε στην Ευρωλίγκα.

Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει, ήταν απλά μια καλή στιγμή που έδωσε κουράγιο σε μια ομάδα που ακόμα χτιζόταν.

Το πόσο work in progress ήταν ακόμα ο Παναθηναϊκός φαίνεται από τις εικόνες των πανηγυρισμών, όπου διακρίνεται και ο ολότελα ξεχασμένος Κάιλ Γκάι! Ήταν ένα turning point πίστης και αισιοδοξίας, ναι, όμως το αγωνιστικό βουνό η ομάδα μόλις τότε είχε αρχίσει να το ανεβαίνει.

Και εκείνη η τρελή σεκάνς φάσεων στα τελευταία δυο λεπτά που οδήγησε στο τρίποντο του Γκρίγκο αν μη τι άλλο έδωσε ελπίδα ότι εκείνη η ομάδα είχε και λίγο άστρο.

Σίγουρα εκείνο το σουτ αποτύπωσε σε μια και μόνη στιγμή κάτι πολύ μεγαλύτερο: την εξαιρετική κατάσταση του Μάριους στα πρώτα 2/3 της χρονιάς του θριάμβου.

Αυτός που αποκαλούσαμε ειρωνικά 'ποδηλάτη', με μερικές ελεεινές εμφανίσεις στο ναυάγιο του Ράντονιτς, που έμεινε επειδή τελικά χάλασε η μεταγραφή του Σβι Μίχαλιουκ (θυμάμαι ακόμα την δική μας ανάρτηση όπου υπερασπιζόμασταν την παραμονή του), ο Γκριγκόνις ήταν ο άτυπος MVP του Παναθηναϊκού στους κρίσιμους πρώτους 4-5 μήνες της περιόδου Αταμάν, όταν δενόταν μια εντελώς καινούρια ομάδα 10 νέων παικτών - ο Μάριους ήταν ένας από τους μόλις τρεις επιζώντες του ρόστερ του 2022-23. Ο Γκριγκόνις έδεσε ιδανικά το πρώτο θεμέλιο του οικοδομήματος, εκείνη την αδιανόητη πεντάδα που σχημάτισε μαζί με τους Σλούκα, Γκραντ, Ντίνο και Λεσόρ.

Όλοι τους σε οργιαστική κατάσταση, ο Αταμάν τούς είχε αρμέξει παίζοντας αυτό το σχήμα 25-30 λεπτά ανά ματς μέχρι να μπουν και οι άλλοι στο νόημα, για μερικούς μήνες αυτοί οι πέντε είχαν διαλύσει τα ομαδικά advanced stats της Ευρωλίγκα. Ο Γκριγκόνις ήταν το ιδανικό δυαροτριάρι πλάγιος στο μπάσκετ του Αταμάν: στην επίθεση πετούσε βότσαλα στην θάλασσα από το τρίποντο με τους χώρους που του άνοιγαν οι άλλοι, ενώ στην άμυνα αποδείχτηκε παλικάρι κερδίζοντας αντρίκια ματσάπ με ψηλότερους αντιπάλους στις αλλαγές κοντά στο καλάθι.

Μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2024 περίπου, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα πάντα στηρίζονταν στον Γκριγκόνις.

Οι τίτλοι του 2024 κατακτήθηκαν τελικά με τον Λιθουανό σε πιο δεύτερο πλάνο, με τον Ναν να ανεβαίνει ραγδαία και τον Ιωάννη να κερδίζει λεπτά στο 3. Το πόσο σημαντικός ήταν όμως φάνηκε τις επόμενες δυο σεζόν, όταν ο μοναδικός συνδυασμός των πραγμάτων που έφερνε σε άμυνα και επίθεση ο Γκριγκόνις δεν τα ξαναβρήκαμε, ούτε καν από τον Οσμάν (ο οποίος συνολικά ήταν πιο ποιοτικός παίκτης, αλλά όχι σε αυτά που έφερνε ο Μάριους). Όπως και με τον Λεσόρ, η ομάδα έπεσε στην λούμπα της προσμονής της επιστροφής του Γκριγκόνις.

Για δυο χρόνια όλοι μας περιμέναμε την αναβίωση της συμμορίας του 2024, να ξαναζήσουμε την μαγεία εκείνων των ημερών.

Μάταια όπως αποδείχτηκε. Ο Μάριους Γκριγκόνις αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό τέσσερις σεζόν, ουσιαστικά μεγάλο μπάσκετ έπαιξε μόνο τέσσερις μήνες και χρόνια από τώρα πιθανότατα όλα του τα κατορθώματα να έχουν συμπυκνωθεί σε μια και μόνη φάση από εκείνο το ματς στο Πριγκηπάτο.

Καμιά φορά όμως οι συμβολισμοί είναι πολύ πιο ακριβείς από την πραγματικότητα.

Τίποτα δεν συμβολίζει καλύτερα την μετάβαση του Παναθηναϊκού από την 17η θέση στην κορυφή της Ευρώπης, με όλες τις μεταπτώσεις και αγωνίες που είχε αυτή η τρελή πορεία, από το πώς κερδήθηκε εκείνο το ματς, χάρη στο σουτ του ποδηλάτη που έγινε τελικά πρωταθλητής Ευρώπης. Για πάντα στις αναμνήσεις μας, για πάντα μέρος της ιστορίας μας, για πάντα ένας από εμάς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους