Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Σιωπηλή Γενοκτονία των Αδέσποτων: Όταν η Κοινωνία Συνηθίζει τον Θάνατο Κάθε μέρα που περνά, οι εικόνες επαναλαμβάνονται με ανατριχιαστική κανονικότητα.

Σκύλοι δηλητηριασμένοι στις άκρες των δρόμων.

Γάτες νεκρές σε πλατείες και πεζοδρόμια.

Κουτάβια πεταμένα σε κάδους απορριμμάτων.

Ζώα πυροβολημένα, βασανισμένα, εξαφανισμένα χωρίς ίχνος.

Βίντεο και φωτογραφίες κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως η κοινωνία δείχνει να έχει εξοικειωθεί με τη φρίκη.

Η μαζική εξολόθρευση των αδέσποτων σκύλων και γατών, συνεχίζεται με ταχείς ρυθμούς σε ολόκληρη τη χώρα.

Όχι κρυφά.

Όχι στο σκοτάδι.

Αλλά μπροστά στα μάτια όλων.

Και το πιο τρομακτικό δεν είναι μόνο οι θάνατοι.

Είναι η αδιαφορία.

Είναι η σιωπή.

Είναι η αποδοχή.

Οι τοπικές κοινωνίες παρακολουθούν τις ζωοκτονίες σαν να πρόκειται για κάτι φυσιολογικό.

Σαν να πρόκειται για μια αναγκαία διαδικασία «καθαρισμού». Σαν τα ζώα να είναι απορρίμματα, που πρέπει να εξαφανιστούν και όχι έμβια όντα με δικαίωμα στη ζωή.

Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Πώς μια κοινωνία που δηλώνει πολιτισμένη, μπορεί να συμβιώνει με τόσο εκτεταμένη βία απέναντι στα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα; Η απάντηση βρίσκεται στην κουλτούρα της ατιμωρησίας, που έχει οικοδομηθεί επί δεκαετίες.

Οι φόλες εξακολουθούν να σκοτώνουν ασταμάτητα.

Δηλητήρια διασκορπίζονται σε χωριά, πόλεις, πάρκα και παραλίες.

Κάθε χρόνο χιλιάδες ζώα πεθαίνουν με φρικτούς πόνους.

Σπασμοί, ασφυξία, εσωτερική αιμορραγία, παρατεταμένο μαρτύριο, μέχρι τον θάνατο.

Κι όμως, πόσοι δράστες συλλαμβάνονται; Πόσοι καταδικάζονται; Πόσοι οδηγούνται πραγματικά στη φυλακή; Η απάντηση είναι γνωστή. Ελάχιστοι.

Οι περισσότεροι παραμένουν άγνωστοι.

Οι πράξεις τους χάνονται μέσα στη γραφειοκρατία, στην αδιαφορία και στην έλλειψη πολιτικής βούλησης, για ουσιαστική αντιμετώπιση του φαινομένου.

Την ίδια στιγμή, σε πολλές περιοχές αναπτύσσεται μια επικίνδυνη ρητορική, που παρουσιάζει τα αδέσποτα ως απειλή.

Ως πρόβλημα.

Ως βάρος για την κοινωνία.

Όταν ένα ζώο εγκαταλείπεται από τον ιδιοκτήτη του, το πρόβλημα δεν είναι ο άνθρωπος που το πέταξε στον δρόμο.

Το πρόβλημα γίνεται το ίδιο το ζώο.

Όταν οι δημοτικές αρχές αποτυγχάνουν να εφαρμόσουν αποτελεσματικά προγράμματα ευζωίας, το πρόβλημα δεν είναι η ανικανότητα, ή η αδιαφορία τους.

Το πρόβλημα γίνεται πάλι το ζώο.

Όταν το κράτος δεν ελέγχει την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή δεσποζόμενων ζώων, όταν δεν επιβάλλει κυρώσεις στην εγκατάλειψη, όταν δεν δημιουργεί επαρκείς μηχανισμούς πρόληψης, η ευθύνη μεταφέρεται για ακόμη μία φορά στα θύματα.

Και έτσι δημιουργείται ένα κοινωνικό άλλοθι.

Ένα αφήγημα, που επιτρέπει στους πολίτες να αποδέχονται τη βία. «Είναι πολλά.» «Είναι επικίνδυνα.» «Πρέπει να γίνει κάτι.» Πίσω από αυτές τις φράσεις, κρύβεται συχνά η νομιμοποίηση της εξόντωσης.

Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε μορφή βίας, ξεκινά από την αποανθρωποποίηση ή, στην προκειμένη περίπτωση, από την αποζωοποίηση του θύματος.

Από τη στιγμή που ένα έμβιο ον παύει να θεωρείται φορέας δικαιωμάτων και μετατρέπεται σε αντικείμενο, η εξάλειψή του γίνεται ευκολότερα αποδεκτή.

Τα αδέσποτα δεν είναι αριθμοί.

Δεν είναι στατιστικές.

Δεν είναι πρόβλημα διαχείρισης.

Είναι ζωντανά πλάσματα που βιώνουν φόβο, πόνο, πείνα, δίψα και μοναξιά.

Κάθε δηλητηριασμένος σκύλος είχε μια ζωή.

Κάθε νεκρή γάτα, είχε συνείδηση της ύπαρξής της.

Κάθε ζώο που πεθαίνει στον δρόμο, είναι ένα ξεχωριστό θύμα.

Κι όμως, η κοινωνία φαίνεται να έχει αναπτύξει μια πρωτοφανή ανοχή στη βαρβαρότητα.

Οι εικόνες θανάτου διαδέχονται η μία την άλλη τόσο συχνά, ώστε κινδυνεύουν να χάσουν τη δύναμή τους.

Ο κόσμος βλέπει. Σχολιάζει.

Θυμώνει για λίγες ώρες.

Και μετά συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα.

Αυτή η κανονικοποίηση της βίας, αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη νίκη των δραστών.

Γιατί όταν η κοινωνία συνηθίζει τον θάνατο, παύει να τον πολεμά.

Όταν η σφαγή γίνεται καθημερινότητα, χάνεται η αίσθηση του επείγοντος.

Και όταν χάνεται η αίσθηση του επείγοντος, οι νεκροί πολλαπλασιάζονται.

Οι εθελοντές και οι πραγματικοί υπερασπιστές των ζώων, δίνουν έναν άνισο αγώνα.

Συλλέγουν τραυματισμένα ζώα.

Πληρώνουν κτηνιατρικά έξοδα από την τσέπη τους.

Φροντίζουν, περιθάλπουν, φιλοξενούν και φροντίζουν χιλιάδες ψυχές, που το κράτος έχει εγκαταλείψει.

Αν αυτοί οι άνθρωποι σταματούσαν έστω και για μία εβδομάδα, η πραγματική διάσταση του προβλήματος θα γινόταν αμέσως ορατή.

Οι δρόμοι θα γέμιζαν πτώματα.

Τα καταφύγια θα κατέρρεαν.

Οι εγκαταλείψεις θα εκτοξεύονταν.

Και τότε ίσως κάποιοι αντιλαμβάνονταν ποιος κρατά όρθιο το τελευταίο ανάχωμα, απέναντι στη γενικευμένη καταστροφή.

Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια.

Δεν είναι χόμπι.

Δεν είναι συναισθηματισμός.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Ο τρόπος που μια κοινωνία μεταχειρίζεται τα πιο αδύναμα μέλη της, αποκαλύπτει τον πραγματικό της χαρακτήρα.

Μια κοινωνία που αποδέχεται τη δηλητηρίαση, τον βασανισμό και τη θανάτωση ανυπεράσπιστων ζώων, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι σέβεται τη ζωή.

Η σιωπή απέναντι στη βία, δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Η αδιαφορία δεν είναι αθωότητα.

Είναι ανοχή.

Και η ανοχή επιτρέπει στη βαρβαρότητα να διαιωνίζεται.

Η κοινωνία καλείται να επιλέξει.

Θα συνεχίσει να γυρίζει το βλέμμα αλλού κάθε φορά που ένα ακόμη ζώο βρίσκεται νεκρό στον δρόμο; Θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις ζωοκτονίες, ως μια ασήμαντη λεπτομέρεια της καθημερινότητας; Ή θα απαιτήσει επιτέλους πραγματική εφαρμογή των νόμων, εντατικούς ελέγχους, εξάρθρωση των κυκλωμάτων δηλητηρίασης, πρόληψη της εγκατάλειψης και ουσιαστική προστασία των αδέσποτων; Κανένα κράτος, κανένας δήμος και καμία κοινωνία δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικά πολιτισμένη, όσο οι δρόμοι της μετατρέπονται σε νεκροταφεία ζώων.

Η μαζική εξολόθρευση των αδέσποτων, δεν είναι απλώς ένα φιλοζωικό ζήτημα.

Είναι ζήτημα ηθικής.

Είναι ζήτημα δικαιοσύνης.

Είναι ζήτημα ανθρωπιάς.

Και μέχρι να σταματήσει αυτό το ατελείωτο θανατικό, κάθε νεκρός σκύλος και κάθε νεκρή γάτα, θα αποτελούν μια υπενθύμιση, ότι η κοινωνία απέτυχε να προστατεύσει τους πιο αδύναμους και να υπερασπιστεί την ίδια την αξία της ζωής. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους