Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΦΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ Γράφει η Καλλιόπη Θωμά Έσβησε το φως.

Σε μια καμπίνα ατομική, κλεισμένος, παλεύεις με τη θύελλα που ξέσπασε στη ρότα που χάραξες να ταξιδέψεις.

Κι αν το εισιτήριο το πλήρωσες αδρά; Σε μια τυφλή καμπίνα ταξιδεύεις, χωρίς αέρα, χωρίς φως, χωρίς το φινιστρίνι της ελπίδας.

Μόνη σου συντροφιά, τα τριξίματα του πλοίου στην αντάρα.

Ψάχνεις την έξοδο, μα το σκοτάδι σε νικά.

Κι εκεί που ο θάνατος μοιρολογά για σένα, ο καμαρότος σου χτυπά.

Ακούγεται η φωνή του: «Στου Καπετάνιου το σκαρί, κανείς δεν γονατίζει.» Ανοίγει η πόρτα με ορμή, κι η Μορφή Του σε αγκαλιάζει.

Τα μουσκεμένα σου σεντόνια μαρτυρούν τον εφιάλτη που χάλασε τον ύπνο σου, και η μορφή του αδελφού καθώς σφουγγίζει τον ιδρώτα, σε γαληνεύει.

Δεν είσαι μόνος.

Σ’ ό,τι το όνειρό σου μούσκεψε, είναι μαζί κι ο αδελφός που κάποτε πονούσε.

Κι έχει τα χέρια του γεμάτα όπλα, οπλισμένα για τη δική σου μάχη.

Μια φουρτούνα, μια μπουνάτσα, και η ελπίδα της ζωής ψηλό κατάρτι να σε στείλει στην ακτή. © Popi Thoma

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους