@maria_kariot Πριν από 18 χρόνια μπήκα για πρώτη φορά σε μια τάξη. Δεν ήμουν ακόμα ούτε 22 χρονών και ανέλαβα ένα τμήμα Β’ Δημοτικού. Δεν είχα εμπειρία, ούτε μεγάλες γνώσεις. Είχα όμως αγάπη, ενθουσιασμό και ανάγκη να δημιουργώ. Πριν καν δω τα παιδιά πήρα τα βιβλία στα χέρια μου και άρχισα να γράφω τραγούδια στο περιθώριο των σελίδων. Έτσι ήμουν πάντα. Έτσι ήμουν και μέσα στην τάξη. Έζησα όμορφα χρόνια, με χαρές, δυσκολίες, κούραση, γέλια, παιδιά που πέρασαν από τη ζωή μου και άφησαν το αποτύπωμά τους. Αν κάποιος μου έλεγε πως θα έρθει μια μέρα που θα πω «φεύγω από το σχολείο», θα μου φαινόταν αδιανόητο. Όχι γιατί ήμουν η κλασική δασκάλα που ζούσε μόνο μέσα από το σχολείο. Κάθε άλλο. Αλλά γιατί μεγάλωσα με τη νοοτροπία δύο ανθρώπων που πίστευαν βαθιά στο καθήκον. «Μαρία, είσαι δημόσιος λειτουργός. Οφείλεις να υπηρετείς με ευσυνειδησία το κράτος». Αυτή η φράση του πατέρα μου με ακολουθούσε πάντα. Τώρα όμως, λίγο πριν τα 40, ξέρω κάτι πολύ σημαντικό: δεν οφείλω να μένω κάπου που με φθείρει. Καμία δουλειά δεν πρέπει να γίνεται φυλακή της ψυχής. Αγαπώ βαθιά τη διδασκαλία. Όμως η δουλειά μιας δασκάλας δεν είναι μόνο το μάθημα μέσα στην τάξη. Απαιτεί ψυχή, δύναμη και ένα εσωτερικό φως που αυτή τη στιγμή νιώθω πως χρειάζεται να προστατεύσω. Η πίεση των τελευταίων χρόνων με επηρέασε περισσότερο απ’ όσο ήθελα να παραδεχτώ — ψυχικά και σωματικά. Και κάπως έτσι πήρα την απόφαση να απομακρυνθώ. Δεν ξέρω αν αυτή η απόσταση θα είναι προσωρινή ή μόνιμη. Ελπίζω κάποια μέρα να βρω τη δύναμη να επιστρέψω. Κι αν δεν γίνει αυτό, ξέρω πως θα συνεχίσω να δημιουργώ, να γράφω, να τραγουδώ και να βρίσκω τρόπους να είμαι κοντά στα παιδιά. Ένα μόνο είναι σίγουρο… Η σχέση δασκάλας-παιδιού, η χαρά της διδασκαλίας, η δημιουργία μέσα στην τάξη θα μου λείψουν παρά πολύ... Γιατί μια φορά δασκάλα… πάντα δασκάλα. #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από 18 χρόνια μπήκα για πρώτη φορά σε μια τάξη.

Δεν ήμουν ακόμα ούτε 22 χρονών και ανέλαβα ένα τμήμα Β’ Δημοτικού.

Δεν είχα εμπειρία, ούτε μεγάλες γνώσεις.

Είχα όμως αγάπη, ενθουσιασμό και ανάγκη να δημιουργώ.

Πριν καν δω τα παιδιά πήρα τα βιβλία στα χέρια μου και άρχισα να γράφω τραγούδια στο περιθώριο των σελίδων.

Έτσι ήμουν πάντα.

Έτσι ήμουν και μέσα στην τάξη.

Έζησα όμορφα χρόνια, με χαρές, δυσκολίες, κούραση, γέλια, παιδιά που πέρασαν από τη ζωή μου και άφησαν το αποτύπωμά τους.

Αν κάποιος μου έλεγε πως θα έρθει μια μέρα που θα πω «φεύγω από το σχολείο», θα μου φαινόταν αδιανόητο.

Όχι γιατί ήμουν η κλασική δασκάλα που ζούσε μόνο μέσα από το σχολείο.

Κάθε άλλο.

Αλλά γιατί μεγάλωσα με τη νοοτροπία δύο ανθρώπων που πίστευαν βαθιά στο καθήκον. «Μαρία, είσαι δημόσιος λειτουργός.

Οφείλεις να υπηρετείς με ευσυνειδησία το κράτος». Αυτή η φράση του πατέρα μου με ακολουθούσε πάντα.

Τώρα όμως, λίγο πριν τα 40, ξέρω κάτι πολύ σημαντικό: δεν οφείλω να μένω κάπου που με φθείρει.

Καμία δουλειά δεν πρέπει να γίνεται φυλακή της ψυχής.

Αγαπώ βαθιά τη διδασκαλία.

Όμως η δουλειά μιας δασκάλας δεν είναι μόνο το μάθημα μέσα στην τάξη.

Απαιτεί ψυχή, δύναμη και ένα εσωτερικό φως που αυτή τη στιγμή νιώθω πως χρειάζεται να προστατεύσω.

Η πίεση των τελευταίων χρόνων με επηρέασε περισσότερο απ’ όσο ήθελα να παραδεχτώ — ψυχικά και σωματικά.

Και κάπως έτσι πήρα την απόφαση να απομακρυνθώ.

Δεν ξέρω αν αυτή η απόσταση θα είναι προσωρινή ή μόνιμη.

Ελπίζω κάποια μέρα να βρω τη δύναμη να επιστρέψω.

Κι αν δεν γίνει αυτό, ξέρω πως θα συνεχίσω να δημιουργώ, να γράφω, να τραγουδώ και να βρίσκω τρόπους να είμαι κοντά στα παιδιά.

Ένα μόνο είναι σίγουρο… Η σχέση δασκάλας-παιδιού, η χαρά της διδασκαλίας, η δημιουργία μέσα στην τάξη θα μου λείψουν παρά πολύ... Γιατί μια φορά δασκάλα… πάντα δασκάλα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους