Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΕΡΧΑΡΤ ΚΕΣΤΝΕΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΝΩΣΣΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΚΤΟΡΟΥ ΤΗΣ ΚΝΩΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΥΡ ΕΒΑΝΣ. Ο Κέστνερ κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Κρήτη στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο επισκέφθηκε το Ανάκτορο της Κνωσσού όπου μας περιγράφει τις εντυπώσεις του. { Έτσι φτάσαμε ένα πρωί στην Κνωσσό, ο Σήφης κι εγώ.

Στεκόμαστε για αρκετή ώρα στο χώρο της μεταγενέστερης μεγάλης ελληνορωμαϊκής πόλης χωρίς να έχουμε αναγνωρίσει το λόφο όπου βρίσκεται το ανάκτορο του βασιλιά Μίνωα.

Ένα άλσος από κυπαρίσσια και πεύκα στολίζει και συνάμα κρύβει τα κτήρια.

Τι σπάνιο, τι θαυμαστό θέαμα φανερώνεται λοιπόν όταν κανείς πλησιάσει πιο κοντά.

Ο επισκέπτης δεν πιστεύει στα μάτια του.

Βλέπει γκρίζους τοίχους που σώζονται στο μισό τους ύψος και που στην αρχή μπερδεύουν το μάτι, σαν αυτούς που βρίσκει κανείς σε πολλούς αρχαιολογικούς χώρους.

Και ανάμεσά τους υψώνονται υψηλά οικοδομήματα, καινούρια και μονοκόμματα, φριχτά τσιμέντα βαμμένα σε έντονα χρώματα.

Ακόμη και του Σήφη του σηκώθηκε η τρίχα.

Οι ανασκαφείς τόλμησαν κάτι που δεν έχει τολμήσει κανείς άλλος και που αντίκειται πλήρως στην ευλάβεια που συνήθως διακρίνει τις αρχαιολογικές ανασκαφές.

Ξαναέχτισαν με τόλμη (ή με θράσος) μεγάλο μέρος του αρχαίου ανακτόρου.

Όχι στο αρχικό του ύψος, αλλά ως τον πρώτο, τον δεύτερο και σε ορισμένα σημεία πιο ψηλά στην πλαγιά, ως τον τρίτο και τέταρτο όροφο.

Όλα αυτά δεν αποσκοπούσαν να αναπαραστήσουν το οικοδόμημα στο σύνολό του, αλλά περισσότερο να υποδηλώσουν τι υπήρχε κάποτε, κι έτσι στο χώρο έχουν ανακατασκευαστεί κομμάτια πειραματικά κι αποσπασματικά.

Οι κίονες έχουν συμπληρωθεί μόνο ως το μισό τους ύψος, οι τοίχοι και οι οροφές τελειώνουν σε οδοντωτά θραύσματα που θυμίζουν ερείπια, οι σκάλες, συμπληρωμένες, οδηγούν στο κενό, στο γαλάζιο του ουρανού.

Στοιχεία ολοφάνερα καινούρια στέκουν δίπλα σε παλιά τεσσάρων χιλιάδων ετών, αναμιγνύονται κι ανακατεύονται, έτσι όπως ανάμικτα είναι και τα συναισθήματα αυτού που τα αντικρύζει για πρώτη φορά.

Από το έργο απουσιάζει το γούστο.

Ο επισκέπτης αναρωτιέται άν βρίσκεται στα διαμερίσματα μιας πριγκίπισσας ή σε ένα τσιμεντένιο καταφύγιο.

Κι έπειτα έρχονται τα χρώματα.

Είναι τόσο χτυπητά που ένα πράγμα γίνεται φανερό ότι αποκλείεται να ήσαν έτσι, ούτε και ήταν.>> >. Αναρωτιέται κανείς με ποιο πνεύμα έγιναν όλα αυτά.

Πρέπει να είναι το πνεύμα μιας ακραίας συνεπούς επιστήμης, αλλά και μιας έρευνας που απώλεσε τα όρια και το μέτρο, με αποτέλεσμα πλέον να μη σκέφτεσαι ποια είναι η θέση που της αρμόζει ούτε ποιόν είναι προορισμένη να υπηρετεί.

Σε καμιά περίπτωση η λαχτάρα για γνώση δεν μπορεί να εξουσιάζει αντικείμενα τα οποία δεν δημιουργήθηκαν για χάρη της, τα οποία υπήρχαν και υπάρχουν.

Τα έργα τέχνης και τα οικοδομήματα άλλων λαών και εποχών, είτε αυτά που βρίσκονται πάνω στη γη είτε αυτά που κρύβονται μέσα της, έχουν τη δική τους ζωή, το δικό τους δίκαιο.

Η επιστήμη είναι μόνο ένας από τους πολλούς δρόμους μέσα από τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να τα προσεγγίσει.

Γι' αυτό, όσοι θεωρούν ότι η επιστήμη είναι ο ενδεδειγμένος δρόμος, πρέπει να φροντίζουν, όταν τον ανοίγουν, να μην καταστρέφει τυφλά τους υπόλοιπους δρόμους.

Διότι η Κνωσσός σήμερα δίνει την εντύπωση ότι έχει υποστεί μια απότομη καταστροφή.>> Στην Ελλάδα συντελούνται διαρκώς αποτρόπαιες πράξεις: Το 1794 ένας κίονας των Προπυλαίων της Ακρόπολης Αθηνών, ένας θησαυρός που ήδει εκείνη την εποχή άξιζε τις τιμές της ανθρωπότητας, κατέληξε στην ασβεστοκάμινο.

Επίσης για την τύχη των αρχαίων εκθεμάτων είχαμε αποτρόπαιες πράξεις: ληστείες, κλοπές και εμπορία, εγκατάλειψη και αδιαφορία, ή απλή άγνοια που ξεπούλησε μαρμάρινα αγάλματα για ασβέστη για τσιμέντο και χάλκινα για χρήμα.>> > ΦΩΤΟ.

Επάνω. ο Γερμανός συγγραφέας Ερχαρτ Κέστνερ Κατω αρ. ο Σερ Αρθουρ Έβανς >> δεξ. Το Ανάκτορο της Κνωσσού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους