Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γ Ι Α Τ Η Ν Δ Α Σ Κ Α Λ Α Ε Λ Ε Ν Η Φ Ω Κ Α Η ζωή, τα βάσανα και οι θυσίες της δασκάλας του Έθνους δεν είναι μύθος.

Αλίμονο αν ήταν. Από Kyriacos Hadjittofis Βασισμένο στο κείμενο της κυρίας Αγγέλα Χριστοφίδου Όταν μιλούμε για την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, δεν μιλούμε για λογοτεχνικές επινοήσεις.

Μιλούμε για μια εθνική τραγωδία που άφησε πίσω της χιλιάδες πρόσφυγες, νεκρούς, αγνοουμένους, βιασμένες γυναίκες, κατεστραμμένα χωριά και εγκλωβισμένους ανθρώπους που έζησαν επί δεκαετίες υπό συνθήκες καταπίεσης και φόβου.

Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή ιστορική πραγματικότητα δεσπόζει η μορφή της Ελένης Φωκά, της δασκάλας της Καρπασίας, η οποία έζησε, υπέμεινε και κατέγραψε όσα βίωσαν οι εγκλωβισμένοι της κατεχόμενης γης μας.

Η αξία του βιβλίου «Και πολλά επικράνθη η Ελένη της Καρπασίας» δεν βρίσκεται πρωτίστως στη λογοτεχνική του κατασκευή, αλλά στις συγκλονιστικές μαρτυρίες που περιέχει.

Εκεί βρίσκεται η δύναμή του.

Εκεί βρίσκεται η ιστορική του σημασία.

Γι’ αυτό και θεωρώ εξαιρετικά προβληματική την επιμονή να χαρακτηρίζεται το έργο ως μυθοπλασία.

Η ίδια η συγγραφέας έχει αναφέρει ότι ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την προστασία των προσώπων που κατέθεσαν τις μαρτυρίες τους.

Ωστόσο, όταν αργότερα προβάλλεται η θέση ότι πρόκειται απλώς για μυθοπλασία εμπνευσμένη από την ιστορία της Ελένης Φωκά, δημιουργείται ένα σοβαρό ζήτημα.

Διότι δεν μιλούμε για φανταστικά γεγονότα.

Μιλούμε για καταγεγραμμένες μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν την κατοχή, την προσφυγιά, τις διώξεις και τον εγκλωβισμό.

Ως άνθρωπος, ως Βαρωσιώτης, δεν μπορώ να αποδεχθώ μια προσέγγιση που θολώνει τα όρια ανάμεσα στην ιστορική μαρτυρία και τη μυθοπλασία.

Όταν ένα έργο στηρίζεται σε τόσο πολύτιμο βιογραφικό και ιστορικό υλικό, οφείλει να το διαφυλάσσει και να το αναδεικνύει ως αυτό που πραγματικά είναι: τεκμήριο μνήμης και μαρτυρία ζωής.

Και θέτω ένα ερώτημα που αφορά όλους μας: τι θα συμβεί αν κάποτε η Τουρκία επικαλεστεί τον χαρακτηρισμό της «μυθοπλασίας» για να αμφισβητήσει τα βιώματα, τα εγκλήματα και τα δεινά που καταγράφηκαν; Τι θα γίνει αν οι μαρτυρίες των εγκλωβισμένων, των προσφύγων, των συγγενών των αγνοουμένων και των θυμάτων της εισβολής παρουσιαστούν ως λογοτεχνική επινόηση επειδή έτσι χαρακτηρίστηκαν από εκείνους που τις κατέγραψαν; Η ιστορία της Κύπρου δεν είναι μυθοπλασία.

Οι νεκροί μας δεν είναι μυθοπλασία.

Οι αγνοούμενοί μας δεν είναι μυθοπλασία.

Οι βιασμένες γυναίκες, οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες και οι εγκλωβισμένοι της Καρπασίας δεν είναι μυθοπλασία.

Είναι η αλήθεια ενός λαού.

Και η αλήθεια αυτή δεν επιτρέπεται να αποδυναμώνεται, να σχετικοποιείται ή να συγχέεται με τη φαντασία. Είναι χρέος μας να τη διαφυλάξουμε ακέραιη για τις επόμενες γενιές. Kyriacos Hadjittofis Guitarist-KTH Music

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους