Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Αν περάσεις αυτή την πόρτα μαζί του, να μην ξαναπείς μάνα κανέναν!» φώναξε η Σταυρούλα και χτύπησε με τόση δύναμη το ποτήρι στον νεροχύτη που έσπασε στα δύο. Η Ελένη έμεινε ακίνητη.

Με το κινητό στο χέρι, άσπρη σαν το πανί. Ο Παναγιώτης, ο αδελφός της και άντρας μου, κατέβασε το βλέμμα.

Ο πεθερός μου, ο Μανώλης, έκανε πως διάβαζε εφημερίδα, όπως πάντα όταν το σπίτι καιγόταν.

Κι εγώ… εγώ ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται, γιατί είχα ξαναδεί αυτό το έργο.

Μόνο που τότε, στη θέση της Ελένης, ήμουν εγώ. Η Ελένη αγαπούσε τον Στέλιο εδώ και δυο χρόνια.

Καλό παιδί.

Δούλευε από τα δεκαεπτά του.

Ο πατέρας του ήταν ψαράς στην Καβάλα, η μάνα του καθάριζε σκάλες, κι εκείνος είχε έρθει Αθήνα, είχε πιάσει δουλειά σε συνεργείο, μετά έβγαλε δίπλωμα, έτρεχε όλη μέρα.

Δεν μιλούσε πολύ, αλλά όταν μιλούσε, σε κοιτούσε στα μάτια.

Για τη Σταυρούλα όμως δεν ήταν αρκετός. «Άλλες συνήθειες, άλλος κόσμος, άλλη πάστα ανθρώπου», έλεγε, με εκείνο το ύφος το σφιγμένο. «Η κόρη μου δεν μεγάλωσε για να πάει να μπλέξει έτσι.» Έτσι.

Αυτή η λέξη με έκαιγε.

Γιατί κι εγώ, όταν παντρεύτηκα τον Παναγιώτη, ήμουν «έτσι». Κόρη ταξιτζή από το Περιστέρι, με μάνα μοδίστρα και δυο μικρότερα αδέρφια.

Όταν με πρωτοπήγε σπίτι τους, η Σταυρούλα με ρώτησε χαμογελώντας αν «σκοπεύω να συνεχίσω να δουλεύω ή να αφοσιωθώ επιτέλους σε μια οικογένεια». Τότε δεν είχα καταλάβει.

Μετά κατάλαβα τα πάντα.

Τα κυριακάτικα τραπέζια με σιωπές.

Τα μισόλογα.

Οι συγκρίσεις με «κοπέλες της προκοπής». Όταν έμεινα έγκυος και το έχασα στον τρίτο μήνα, μου είπε μόνο: «Είσαι νέα, θα κάνεις άλλο». Ούτε μια αγκαλιά.

Οπότε όταν η Ελένη ήρθε σπίτι μου κλαίγοντας, δεν ήθελε πολύ. «Νάντια, μου είπε ότι αν τον παντρευτώ, θα ντρέπεται να καλέσει κόσμο στον γάμο.

Μου το είπε έτσι.

Σαν να είναι ντροπή ο άνθρωπός μου.» Την έβαλα να κάτσει στην κουζίνα.

Της έφτιαξα καφέ, αν κι έτρεμαν τα χέρια της τόσο που δεν μπορούσε να τον κρατήσει. «Θα σε χτυπήσει εκεί που πονάς», της είπα. «Θα πει ότι θα αρρωστήσει, ότι θα διαλυθεί η οικογένεια, ότι κάνεις λάθος.

Μπορεί να πάρει μέχρι και τον παπά που ξέρει για να σου βάλει λόγια.

Μην περιμένεις δίκαιο παιχνίδι.» Με κοίταξε σαν να τρόμαξε πιο πολύ. «Τόσο άσχημα;» «Ναι», της είπα. «Αλλά δεν είσαι μόνη σου.» Από εκείνη τη μέρα άρχισε ένας πόλεμος μικρός και βρώμικος. Η Σταυρούλα έβρισκε «τυχαία» προξενιά να αναφέρει.

Της έστελνε φωτογραφίες από γιους γνωστών, δικηγόρους, φαρμακοποιούς, παιδιά «με επίπεδο». Μια φορά έμαθα ότι πήρε τηλέφωνο τη μητέρα του Στέλιου και της μίλησε τόσο παγωμένα, τόσο αφ’ υψηλού, που η γυναίκα έκλαιγε μετά από ντροπή.

Εκεί θόλωσα.

Πήγα σπίτι τους απόγευμα, χωρίς να ειδοποιήσω. Η Σταυρούλα καθόταν στον καναπέ και καθάριζε φασολάκια. «Γιατί το έκανες;» τη ρώτησα.

Σήκωσε τα μάτια αργά. «Τι πράγμα;» «Πήρες τηλέφωνο τη μάνα του παιδιού για να την κάνεις να νιώσει λίγη.» «Πρόσεχε πώς μιλάς μέσα στο σπίτι μου.» «Κι εσύ να προσέχεις πώς φέρεσαι σε ανθρώπους που δεν σου φταίνε.» Πετάχτηκε πάνω. «Εσύ μη μιλάς! Εσύ από την αρχή μπήκες εδώ μέσα και μου πήρες τον γιο!» Το είπε.

Επιτέλους το είπε. Ο Παναγιώτης είχε μείνει στην πόρτα της κουζίνας.

Δεν μιλούσε. Πάλι.

Και νομίζω εκείνη τη στιγμή θύμωσα πιο πολύ μαζί του παρά μαζί της. «Όχι», της είπα. «Δεν σου πήρα τίποτα.

Ο γιος σου μεγάλωσε. Η κόρη σου μεγάλωσε. Δεν είναι κτήμα σου.» 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους