Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν φαίνεται και εσείς πως η ψηφιακή ζωή ( αν υπάρχει διαχωρισμός από τη πραγματική) είναι πλέον σκουπίδια; Το 1993 οι Blur κυκλοφόρησαν το δίσκο ονόματι Modern Life is Rubbish.

Η μπάντα αναφερόταν στα δεινά της καπιταλιστικής μετανεωτερικότητας: την έλλειψη πρωτοτυπίας σε ένα ωκεανό απομιμησεων του παρελθόντος, τη σύγχρονη ζωή του καταναλωτισμού στην οποία όπως σημειώνει ο Baudrillard θέλουμε να καταναλώνουμε όχι το ίδιο το πράγμα που αγοράζουμε αλλά τη σημασία που νομίζουμε πως έχει.

Αν αυτή ήταν η κατάσταση στα 90ς, σήμερα αυτό που περιγράφει ο Niel Postman για την εποχή της τηλεόρασης, ως τη μετάβαση από το γραπτό λόγο ένα σε ατελείωτο χείμαρρο εικόνων, βρίσκει την πιο εμφατική του εφαρμογή.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απευθύνονται προς όλους, όλες τις ώρες και για όλα τα ζητήματα: είμαστε την ίδια ώρα θεατές αλλά και πολλές φορές δημιουργοί.

Η ψηφιακή εποχή με τον θρίαμβο της όχι μόνο κατήργησε την σημασία των άλλων μέσων που στη ρητορική τους κέρδισε μια και για πάντα: το βιβλίο, την εφημερίδα, τις ταινίες αλλά κατάφερε να μας διαδώσει τη πίστη πως τα ολιγολεπτα βίντεο είναι το υλικό της μάθησης και της ψυχαγωγίας, της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας,της ψυχαγωγίας για τη ψυχαγωγία, μια ατέλειωτη ψυχαγωγία που σαν έννοια ακούγεται πάντα όμορφη και δεν μπορείς να την κριτικάρεις.

Για αυτό στον αγώνα Χάξλεϋ και Όργουελ ο νικητής ως σκαπανέας της νεας εποχής της ανθρωπότητας ήταν ο πρώτος. Ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος δεν έχει ένα ένα μεγάλο αδελφό να εποπτεύει και να σε δαμάζει στα θέλω του της δικής του γραμμής σκέψης,δεν έχει φυλακές και φρουρούς αντιθέτως είμαστε εμείς που επιδιώκουμε τον Μεγάλο Αδελφό και προσαρμόζουμε αυτοβούλως τη ζωή μας σύμφωνα με αυτόν.

Αντί για το Πανοπτικο που περιγράφει ο Φουκώ για τις κοινωνίες της πειθαρχίας, σήμερα εμείς οι ίδιοι είμαστε πανοπτικο του εαυτού μας.

Η κριτική μας άποψη συρρικνώνεται, όλη η ζωή χάνει τη διάκριση σοβαρού και αστείου, ελαφρύ και βαρύ και γίνεται μιας συνεχής ψυχαγωγία.

Η διασκέδαση ή η ενημέρωση μας γίνεται από "ασημαντότητες", όλη η πολιτιστική ζωή τεμαχίζεται σε μικρά βίντεο που οφείλουν να είναι μονίμως ψυχαγωγικά.

Ακόμα και ο πολιτικός διάλογος γίνεται κομμάτι της ψυχαγωγίας.

Η δημόσια ζωή, ακόμα και η αστυνομία( δείτε την ενημέρωση στα social) πρέπει να φαίνεται ψυχαγωγική. O Neil Postman σημειώνει πως η τεχνολογία είναι μια ιδεολογία, η πιο δυνατή της εποχής μας και ο σημαντικότερος καταλύτης των κοινωνικών πολιτισμικών αλλαγών: η τεχνολογία δεν είναι μια ουδέτερη έννοια που την προσαρμόζουμε στη ζωή μας, το αντίθετο αυτή θέτει τους κανόνες της δική μας προσαρμογής στα θέλω της.

Ολοένα και περισσότερα βίντεο, ολοένα και λιγότερη γραφή που εμπεριέχει σκέψη και θέληση για βαθύτερη κατανόηση, μια ατέλειωτη ψυχαγωγία.

Αν κάποτε ο κλασικός μαρξισμός θεωρούσε πως κινούταν βάση των δρακοντιων κανόνων που διέπουν την ιστορία και νομοτελειακά μας οδηγούν στη κομμουνιστική ουτοπία,σήμερα είμαστε όλοι μαρξιστές με την έννοια πως πιστεύουμε πως κινούμαστε με βάση τη τεχνολογία στην ουτοπία.

Μια ουτοπία ατελείωτης ψυχαγωγίας και κατανάλωσης που κάθε κριτική είναι καταδικασμένη να ακούγεται boomer, απαρχαιωμένη όσο η ίδια η σκέψη.

Ναι ο Χάξλεϋ είχε δίκιο, το ζήτημα είναι πως σε αυτό το ρεύμα, που δεν έχει επιστροφή ούτε μπορεί να υπαχθεί σε απαγορεύσεις,στο οποίο πάντα θέλουμε να γελάμε αντί να σκεφτόμαστε είναι μάλλον όπως σημειώνει ο Χ.Τ. Γουέλς να καταλαβαίνουμε γιατί γελάμε και γιατί δεν σκεφτόμαστε. Μια αντίσταση στο θαυμαστό καινούργιο κόσμο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους