Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Έφη Παπαπαναγή Η Έφη ζει στο Κορωπί κάτι λιγότερο από 2 χρόνια.

Μετακόμισε εδώ από μια περιοχή με άλλη νοοτροπία γενικότερα -και ειδικότερα- απέναντι στα ζώα.

Έχει δυό σκυλιά δικά της, και τα αγαπά με τον σωστό τρόπο.

Με τον υπεύθυνο τρόπο.

Είναι ζώα που έσωσε, στείρωσε, έχουν microchip, το ένα μάλιστα είναι καλαζάρικο και ζούν μαζί με την οικογένεια της.

Μου το είπε, "Το ήξερα ότι εδώ θα μαύριζε η ψυχή μου". Και όσο ζει εδώ, έχει κλάψει πολύ, έχει έρθει σε απόγνωση, σε συγκρούσεις, έχει αισθανθεί πως φταίει για όσα δεν έχει καμιά ευθύνη, έχει τσακωθεί επειδή ταίζει και ποτίζει τα ζωντανά.

Τα γνωστά.

Ξέρετε πως πάνε αυτά, είναι η "τρελή" της γειτονιάς, επειδή δεν είναι αναίσθητη. Ο Μπέμπης. Τον Μπέμπη τον πέταξαν κυνηγοί, προφανώς λόγω του προγναθισμού του.

Πολύ φοβισμένος και με την ευγενική φύση των Setter, ανάμεσα σε πολύ πιο ψημένα αδέσποτα, κυριως τσοπανόσκυλα, βρήκε ασφάλεια δίπλα σε μια ηλικιωμένη, επίσης αδέσποτη σκυλίτσα, την Ασπρούλα.

Κυριολεκτικα κόλλησε πάνω της. Η Έφη τα φρόντιζε και τα δυο καλύτερα από τα δικά της και κανείς δεν μπορει να καταλάβει την στεναχώρια και τις τύψεις που ένιωθε, αφού δεν μπορούσε να κάνει για αυτά όσα ήθελε και όσα τους άξιζαν.

Πριν λίγες μέρες η Ασπρούλα πέθανε. Ο Μπέμπης κυριολεκτικά μας έδειξε που ήταν το πτώμα της και κανείς δεν θα την έβρισκε εάν δεν μας οδηγούσε αυτός. Η Έφη κατάρρευσε. Ο Μπέμπης δεν έφυγε δίπλα από την νεκρή φίλη του και τα βράδια ούρλιαζε ασταμάτητα κάνοντας την Έφη να υποφέρει ακόμα πιο πολύ.

Η δική μου φιλοσοφία λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη προς τα ζώα, αν δεν υπάρχει κι αγάπη προς τον άνθρωπο και ότι ο φιλόζωος έχει ηττηθεί την στιγμή που θα γίνει μισάνθρωπος.

Ομολογώ ότι πιο πολύ στεναχωρήθηκα για το πένθος της Έφης, παρά του Μπέμπη.

Έπρεπε να βοηθηθούν και οι δυό.

Το alter ego μου, η Andriana Tsaga μεσολάβησε και η σπουδαία κυρία Evelyn Mastrogianni, με την άλλη σπουδαία κυρία Jennifer Cloherty εξασφάλισαν τα πάντα, τα ιατρικά του, την φιλοξενία του και ένα διαβατήριο για το παντοτινό του σπίτι που θα είναι στην Αμερική.

Ναι, ο κουτσοδόντης θα πάει Αμερική.

Κάποιοι ίσως γελάσουν αλλά δεν είναι αστείο. Καθόλου.

Τα πιο πολλά αδέσποτα μας αναγκάζονται να ξενιτευτούν για να βρουν σπίτι. Γιατί; Γιατί εμείς τα έχουμε για σκουπίδια και έχουμε δημιουργήσει τον ντροπιαστικό αριθμό των 4.000.000, τον οποίο δεν θέλουμε και ούτε μπορούμε να διαχειριστούμε.

Γιατί ως κοινωνία δεν έχουμε αναγνωρίσει καν, δεν έχουμε παραδεχτεί το πρόβλημα, δεν αναλαμβάνουμε ευθύνεςκαι αυτό το έγκλημα μάθαμε να το θεωρούμε ως κανονικότητα: ζώα στον δρόμο.

Περίμενα να δω κι εγώ, όταν τον παραδώσαμε, την Έφη να κλαίει, τίποτα. "Δεν θα κλάψεις;" την ρωτούσα. "Έκλαψες;" της έστειλα μήνυμα πιο αργά. "Οχι, δεν έκλαψα, μάλλον δεν είμαι καλά!". Μια χαρά είσαι Εφάκι.

Μια χαρά.

Απλά συνειδητοποιείς σιγά σιγά ότι έχουμε μάθει οι πιο παλιές σε αυτό.

Θα είναι χίλιες οι λύπες και μια η χαρά.

Αλλά αυτή η χαρά θα τα διορθώνει όλα.

Χίλια ευχαριστώ σε όλες τις κυρίες που μας στάθηκαν, Μόνες δεν καταφέρνουμε τίποτα, όμως μαζί κάνουμε θαύματα. Στο είπα Έφη, πάρτο χαμπάρι, μαζί θα κατορθώνουμε το ακατόρθωτο. ❤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους