Τρικυμία εν κρανίω Η περίπτωση του Μωβ Μερικές σκέψεις για τον αποκλεισμό του Μωβ από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Ο χώρος της λεγόμενης “αντισυστημικής” Αριστεράς έχει συρρικνωθεί στο περίπου 3% του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και δεν είναι μόνο αυτό: είναι ταυτόχρονα χιλιοδιασπασμένος σε κομματάκια επιτείνοντας την πολιτική αδυναμία.

Όσο συρρικνώνεται ο χώρος τόσο επιτείνονται δυο πολύ σοβαρά ζητήματα: Ι. Δογματική προσήλωση και αγκύλωση σε καθιερωμένες απόψεις του χώρου. ΙΙ. Η δογματική προσήλωση πάντοτε οδηγούσε το χώρο σε εσωτερικές σταυροφορίες.

Όποια άποψη φαινόταν ή ήταν διαφορετική καταγγελλόταν ως “αντεπαναστατική”, οι υποστηρικτές της ως εσωτερικοί εχθροί.

Από ένα σημείο και μετά οι οποιεσδήποτε εξωστρεφείς δράσεις υποχωρούσαν μπροστά στην “αναγκαιότητα” να αντιμετωπιστεί ο εσωτερικός εχθρός.

Όσο ασήμαντη και να ήταν η διαφορετική άποψη, όλες, μα όλες, τις ανήγαγαν σε “θέματα αρχής”. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα και των δυο η συνεχής συρρίκνωση και κοινωνική απομόνωση, ο χώρος διαρκώς να αλληλοσπαράσσεται.

Μετά τα γενικά ας έρθουμε στο συγκεκριμένο. Το Μώβ επί χρόνια ήταν η αιχμή του δόρατος του φεμινισμού στην Ελλάδα -έστω του λεγόμενου “φεμινισμού του δεύτερου κύματος”. Αναπαρήγαγε με ακρίβεια όλες τις παθογένειες του χώρου: Μια πολύ μικρή ομαδούλα κυριολεκτικά 5-10 ατόμων.

Στις διαδηλώσεις κάτω από το πανό της συγκέντρωνε τις περισσότερες φορές 3-4 άτομα.

Σε εκδηλώσεις τους ποτέ τα άτομα δεν υπερέβαιναν τα 15-20 άτομα.

Ωστόσο η ομαδούλα και η “ηγεσία” της ήταν βεβαία ότι εξέφραζε τα συμφέροντα του συνόλου του γυναικείου πληθυσμού της Ελλάδας. Το Μωβ ήταν και είναι η εικόνα του ελληνικού φεμινισμού.

Μικροσκοπική κοινωνική απήχηση, πολυδιάσπαση σε πολύ μικρές και προσωποπαγείς ομαδούλες.

Αυτό οδήγησε στον καθαρό παραγοντισμό.

Οποιοδήποτε φεμινιστικό αίτημα για να έχει τύχη έπρεπε να βρει εκπροσώπους στα συστημικά κόμματα. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, και βεβαίως-βεβαίως, στη Νέα Δημοκρατία.

Καθόλου τυχαία, το Μωβ αναφερόταν συχνά στις γυναίκες της Νέας Δημοκρατίας που υπεράσπιζαν παρόμοιες με αυτό θέσεις.

Υπήρχαν φυσικά και οι φεμινιστικές ομαδούλες της μη-συστημικής Αριστεράς.

Ούτε αυτές έμειναν αμόλυντες από τον παραγοντισμό.

Σχέσεις με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, το Νιάρχος.

Παρά τις διαφορές τους, όλες αναπαρήγαγαν με πιστότητα τον ίδιο δογματισμό, την ίδια ιδεολογική αγκύλωση.

Ένα θέμα που συσπείρωσε όλες σχεδόν τις ομαδούλες του φεμινισμού ήταν το θέμα της συνεπιμέλειας, τι πρέπει να γίνεται με τα παιδιά των χωρισμένων γονέων.

Το θέμα είναι τεράστιας κοινωνικής σημασίας μιας και δεκάδες χιλιάδες παιδιά είναι παιδιά χωρισμένων γονέων και τα διαζύγια κάθε χρόνο πολλαπλασιάζονται.

Οι φεμινιστικές ομαδούλες λοιπόν συσπειρώθηκαν κατά της αρχής της συνεπιμέλειας. Το Μωβ ήταν ο σημαιοφόρος.

Ταύτιζε απολύτως τη γυναίκα με τη μητρότητα.

Σύμφωνα με κείμενά τους, το παιδί χωρισμένων γονέων δεν μπορούσε να διανυκτερεύσει στο σπίτι του πατέρα του παρά μόνο όταν φτάσει την ηλικία των πέντε ετών!! Το “παιδί δεν είναι βαλίτζα”, πρέπει επομένως να το έχει μονίμως υπό επιμελητεία η μητέρα του μέχρι την ενηλικίωση.

Η γυναίκα στο Μωβ έχει κύριο στόχο, αν όχι μοναδικό, στη ζωή την ανατροφή παιδιών.

Στο ζήτημα της βίας: δεν υπάρχουν βίαιες γυναίκες, καταπιεστικές μάνες, μάνες δολοφόνοι.

Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά του ανδρικού φύλου και μόνο.

Δεν υπάρχει ταξικός πόλεμος, μόνο “έμφυλος”. Υπάρχουν βέβαια ταξικές διαφορές, αλλά αυτές είναι υποταγμένες στις “έμφυλες διαφορές”. Παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους, αυτά τα ζητήματα συσπείρωναν τις φεμινιστικές ομαδούλες.

Μέχρι που η “ταυτότητα φύλου” έγινε κεντρικό ζήτημα.

Δεν υπάρχουν μόνο οι κλασικές δυο, άνδρας-γυναίκα.

Ούτε συν αυτές που παραδοσιακά ήξερε η “ριζοσπαστική” Αριστερά, την LGBTQ.

Η “ταυτότητα φύλου” είναι μια εκτενής, συνεχώς ανανεούμενη λίστα με περισσότερες από 87 ταυτότητες φύλου, και με τις επιπλέον υποκατηγορίες, πάνω από 100!! Στον Μεσαίωνα υπήρχε η μεγάλη διαμάχη που αφορούσε το “φύλο των Αγγέλων”. Το πραγματικό ζήτημα φυσικά αφορά την “ταυτότητα φύλου των Αγγέλων”! Το Μώβ έκανε το “έγκλημα” να έχει παραδοσιακά αριστερές θέσεις στο θέμα.

Και βεβαίως να διατηρεί την απόλυτα θέση υπέρ της γυναικείας ανωτερότητας έναντι όλων των άλλων φύλων.

Μέχρι αυτή την επιλογή όλες οι πολιτικές πρακτικές του Μωβ περνούσαν στο γυναικείο “κίνημα” χωρίς πρόβλημα: όποιος διαφωνούσε με το Μωβ στο θέμα της συνεπιμέλειας ή της βίας ως μονοδιάστατα ανδρικό ζήτημα, αντιμετώπιζε την κατηγορία του “τραμπικού, του ακροδεξιού, του ρατσιστή”. Τώρα ακριβώς τις ίδιες κατηγορίες αντιμετωπίζει το Μωβ από τις πρώην συντρόφισσές του.

Πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα! Μια τελική παρατήρηση για τον αποκλεισμό από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αποκλείονται ομάδες και κόμματα.

Ο “ριζοσπαστικός” ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2015 είχε πρωταγωνιστική θέση στο φεστιβάλ.

Σχεδόν όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του και πολλοί υπουργοί του έκοβαν εισιτήρια σε τραπεζάκια στο φεστιβάλ.

Οι διοργανωτές είχαν τις καλύτερες σχέσεις με το κόμμα.

Μετά την υπογραφή του μνημονίου, ο ΣΥΡΙΖΑ κόπηκε.

Επομένως, οι πολιτικές επιλογές υπάρχουν και καλώς υπάρχουν.

Αλλά προσέξτε τώρα: Άλλο να κόβεις ένα κόμμα που έκανε 180 μοίρες στροφή στην πολιτική του και άλλο να κόβεις κάποιον γιατί διαφωνεί ότι υπάρχουν πάνω από 100 “ταυτότητες φύλου”. Ε, κάπου να υπάρχει στοιχειώδης σοβαρότητα.

Βέβαια, γνωρίζω ότι στον αντισυστημικό χώρο με τα 100 κομμάτια του, ομαδούλες και κομματίδια, κάθε θέμα είναι “ζωτικής σημασίας”. Και αλλοίμονο, αν οι 100 “ταυτότητες φύλου” δεν είναι ζωτικής σημασίας. Είναι άλλωστε πάνω από 100, διάολε!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους