Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από δεκαετίες μια μεγάλη παρέα βρεθήκαμε στην Χαλκίδα. Δεν ειμασταν όλοι γνωστοί μεταξύ μας γιατί μας συγκέντρωσε ένας φίλος που γιόρταζε.

Εγώ τους έλεγα για φιλοσοφία, περισσότερο για να δημιουργήσω ενδιαφέρον.

Απέναντι μου κάθονταν ένας κοκκινοτριχης με μούσι.

Ήταν τελωνειακός και είχε αντίθετη άποψη.

Η φιλοσοφία είναι "το καταφύγιο των απελπισμένων", έλεγε, μόλις εγώ αναφέρουν σε κάποιο φιλόσοφο.

Πέρασαν τα χρόνια, εκείνος πλούτιζε κι εγώ συνέχιζα τα ίδια, φιλοσοφουσα.

Μετά πήγε φυλακή κι εγώ συνέχιζα το ίδιο βιολί, φιλοσοφουσα.

Βγήκε από την φυλακή, ξανασυναντηθηκαμε και του έλεγα τα ίδια.

Αυτός επέμεινε στην άποψη του.

Αργότερα πήγε στο νοσοκομείο με σοβαρή πάθηση.

Εγώ συνέχισα να φιλοσοφω.

Αργότερα χαθήκαμε, έμαθα ότι έχει αποβιώσει.

Εγώ συνεχίζω να φιλοσοφω.

Δεν έχω πάει ακόμα σε γιατρό.

Αυτή είναι η ζωή.

Κανένας δεν ξέρει πιο είναι το σωστό. Το Σύμπαν κάνει τις επιλογές του.

Μοιράζει την τύχη και την ατυχία. "Μάθε άνθρωπε στον κατήφορο της ατυχίας όσα δεν ήξερες στον ανήφορο της τύχης...πως οι τιμές και τα πλούτη δεν σου ανήκαν ποτέ...ήταν πάντα σκλάβοι μου, που εγώ, η Θέα Τύχη, τους είχα φέρει...και βέβαια τώρα που φεύγω θα τρέξουν πίσω μου, και δεν θα μείνουν μαζί σου..." Αυτά γράφει στο βιβλίο του " Παρηγοριά της Φιλοσοφίας"ο Σεβερινο Μποετσιο(Βοήθιος). Όταν κάποιος, από πλούσιος και φημισμένος έγινε εξόριστος και φτωχός.

Το βιβλίο που όρισε την φιλοσοφία σαν την " αντηλια της αιωνιότητας". Και διαβάστηκε στην αρχαιότητα όσο και η Βίβλος...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους