Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες ήταν σαν να επιπλεύσαμε σε μια θάλασσα από ερείπια. Μέσα στα πνιγηρά ουρλιαχτά του Blixa Bargeld και την μανία των υπολοίπων μελών, που χτυπούσαν αλύπητα μέταλλα, ελατήρια και αυτοσχέδια εργαλεία, που μου έφεραν στο μυαλό εκείνους τους Άγγλους εργάτες των αρχών του 19ου αιώνα που κατέστρεφαν τις μηχανές της Βιομηχανικής Επανάστασης - τις ίδιες μηχανές που τους σκλάβωναν και ταυτόχρονα υπόσχονταν την απελευθέρωσή τους.

Παρά τα αμέτρητα χρόνια που έχουν περάσει από τότε που οι Einstürzende Neubauten εμφανίστηκαν σαν βιομηχανικά φαντάσματα μέσα από τα ερείπια του Δυτικού Βερολίνου, η μουσική τους δεν έχει χάσει το δηλητήριό της.

Αν και έχει γίνει πλέον σχεδόν κλισέ να θρηνεί κανείς για τη φερόμενη «μετατόπισή» τους προς το mainstream, στα δικά μου αυτιά, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο τους παραμένει η τεράστια ένταση που παράγουν μέσα από τον συνδυασμό συμβατικών και αυτοσχέδιων οργάνων.

Μια ένταση που παραμονεύει κάτω από τα ευκόλως νοούμενα και διαρρηγνύει διαρκώς κάθε αίσθηση ασφάλειας, εκρήγνυται σε στιγμές δυσαρμονίας και θυμίζει ότι η κατάρρευση δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τη μουσική τους.

Ίσως γι’ αυτό, έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια, παραμένουμε ακόμη σαγηνευμένοι από τα ερείπια των neubauten.org 🖤 Έγραψα μια ανταπόκριση από τη χθεσινή βραδιά στο Ηρώδειο, με τη συνοδεία των υπέροχων φωτογραφιών του Giorgos Krikos https://www.documentonews.gr/article/akomi-saginevmenoi-apo-ta-ereipia-ton-einsturzende-neubauten-photos/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους