Original Post

Πλήρες Κείμενο:

· Υπεράσπιση και Οικοδόμηση του Σοσιαλισμού υπό Πολιορκία: Τα Νέα Οικονομικά Μέτρα της Κούβας, η Σοσιαλιστική Ανανέωση και ο Αγώνας για την Κυριαρχία -Isaac Saney, 18 Ιουνίου 2026-* Σε μια από τις πιο σημαντικές ανακοινώσεις οικονομικής πολιτικής από την Ειδική Περίοδο της δεκαετίας του 1990, η Κούβα παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο πακέτο μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της σοβαρότερης οικονομικής κρίσης του νησιού εδώ και δεκαετίες, διατηρώντας παράλληλα τα σοσιαλιστικά θεμέλια της Επανάστασης.

Το πρόγραμμα, που εγκρίθηκε από την Έκτακτη Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας, αποτελείται από είκοσι τρεις στρατηγικούς άξονες και 176 συγκεκριμένες προτάσεις που στοχεύουν στην υπέρβαση των άμεσων οικονομικών δυσκολιών, στην τόνωση της παραγωγής, στην προσέλκυση επενδύσεων και στην ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας.

Σε μια εποχή πρωτοφανούς οικονομικού πολέμου και πολιορκίας, υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες -συνθήκες που θα είχαν συντρίψει τα περισσότερα έθνη σε σύντομο χρονικό διάστημα- αυτά τα οικονομικά μέτρα έχουν σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση του νησιωτικού έθνους, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζουν τον συνεχώς εντεινόμενο οικονομικό πόλεμο που διεξάγεται εναντίον της Κούβας, ο οποίος παραμένει η κύρια αιτία των τρεχουσών δυσκολιών της χώρας.

Ταυτόχρονα, επιδιώκουν να προωθήσουν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την υλοποίηση του οράματος του Χοσέ Μαρτί για μια Κούβα «με όλους και για την ευημερία όλων», υπερασπιζόμενοι παράλληλα σταθερά την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και το αναφαίρετο δικαίωμα της Κούβας στην αυτοδιάθεση.

Αντί να αντιπροσωπεύουν υποχώρηση, αυτά τα μέτρα αποτελούν μια στρατηγική προσπάθεια για τη διατήρηση και την εμβάθυνση των κοινωνικών κερδών της Επανάστασης απέναντι σε αδιάκοπες εξωτερικές πιέσεις και πρωτοφανείς οικονομικές προκλήσεις.

Αυτά τα μέτρα αναδύονται σε μια στιγμή εξαιρετικής πίεσης. Η Κούβα αντιμετωπίζει όχι μόνο οικονομικές δυσκολίες, αλλά αυτό που ο Πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ περιέγραψε ως έναν εντεινόμενο και ολοένα και πιο επιθετικό οικονομικό, εμπορικό, χρηματοοικονομικό και ενεργειακό αποκλεισμό που επιβάλλεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Υπό τις κυβερνήσεις του Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, η Ουάσιγκτον έχει κλιμακώσει τη μακροχρόνια εκστρατεία της για τον στραγγαλισμό της κουβανικής οικονομίας μέσω κυρώσεων, οικονομικών διώξεων, περιορισμών στην προμήθεια καυσίμων και προσπαθειών παρεμπόδισης των ξένων επενδύσεων και του διεθνούς εμπορίου.

Το αποτέλεσμα ήταν μια βαθιά κρίση που χαρακτηρίζεται από ελλείψεις ενέργειας, πληθωρισμό, μείωση της παραγωγής, δυσκολίες στην απόκτηση βασικών εισαγωγών και σοβαρούς περιορισμούς στην πρόσβαση σε ξένο συνάλλαγμα.

Ωστόσο, για να κατανοήσουμε την τρέχουσα δύσκολη κατάσταση της Κούβας, απαιτείται να αναγνωρίσουμε ότι αυτές οι δυσκολίες δεν προκύπτουν από τον ίδιο τον σοσιαλισμό, αλλά από το εξαιρετικό βάρος που επιβάλλεται από το πιο ολοκληρωμένο και παρατεταμένο καθεστώς κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία.

Τα νέα μέτρα, επομένως, δεν αντιπροσωπεύουν ούτε εγκατάλειψη του σοσιαλισμού ούτε υποχώρηση από τις βασικές αρχές της Επανάστασης.

Αντίθετα, αποτελούν μια προσπάθεια υπεράσπισης και εμβάθυνσης του σοσιαλισμού υπό συνθήκες πολιορκίας. Οικονομική Μεταρρύθμιση ως Αντίσταση Η σημασία του νέου προγράμματος αποτυπώνεται στην ωμή εκτίμηση του Ντίαζ-Κανέλ: «Η πραγματικότητα μας αναγκάζει να κάνουμε επείγουσες και απαραίτητες αλλαγές». Αυτή η δήλωση δεν αντανακλά ούτε ιδεολογική αβεβαιότητα ούτε αυτοσχεδιασμό πολιτικής.

Αντίθετα, απηχεί μια μακροχρόνια παράδοση στην κουβανική επαναστατική σκέψη: την αναγνώριση ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση πρέπει να προσαρμόζεται δημιουργικά στις μεταβαλλόμενες υλικές συνθήκες, διατηρώντας παράλληλα τους βασικούς της στόχους.

Η κουβανική ηγεσία ορίζει ρητά τις μεταρρυθμίσεις ως μέσα για την υπεράσπιση του σοσιαλισμού, την επέκταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, τη δημιουργία πλούτου και την δίκαιη κατανομή του.

Σκοπός τους δεν είναι να διαλύσουν την Επανάσταση, αλλά να διασφαλίσουν την επιβίωση και τη μελλοντική της ανάπτυξη υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.

Όπως τόνισε ο Ντίας-Κανέλ, η πρόκληση είναι να συνεχιστεί η προώθηση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, αντιμετωπίζοντας παράλληλα αυτό που περιέγραψε ως «τον πιο σκληρό, γενοκτονικό και παρατεταμένο οικονομικό, χρηματοπιστωτικό, ενεργειακό και εμπορικό αποκλεισμό που ασκεί το πιο ισχυρό έθνος στον κόσμο». Μακράν του να ασπάζονται τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, οι μεταρρυθμίσεις επιδιώκουν να επεκτείνουν την παραγωγική ικανότητα διατηρώντας παράλληλα την δημόσια ιδιοκτησία των στρατηγικών τομέων, τον κοινωνικό σχεδιασμό και την ευθύνη του κράτους για την κοινωνική πρόνοια. Ξένες Επενδύσεις Χωρίς Ιδιωτικοποίηση Μεταξύ των πιο συζητημένων πτυχών των μεταρρυθμίσεων είναι η επέκταση των ευκαιριών για ξένες επενδύσεις.

Οι επικριτές έχουν προβλέψιμα ερμηνεύσει αυτήν την κίνηση ως απόδειξη μιας επικείμενης μετάβασης προς τον καπιταλισμό.

Τέτοια συμπεράσματα παρερμηνεύουν τόσο το περιεχόμενο των μέτρων όσο και την ιστορική εμπειρία της Κουβανικής Επανάστασης.

Η επιδίωξη ξένων επενδύσεων δεν είναι καινούργια.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την καταστροφική οικονομική συρρίκνωση της Ειδικής Περιόδου, η Κούβα άνοιξε επιλεγμένους τομείς στο διεθνές κεφάλαιο προκειμένου να αποκτήσει τεχνολογία, ξένο συνάλλαγμα, διαχειριστική εμπειρογνωμοσύνη και πρόσβαση στις παγκόσμιες αγορές. Ο Φιντέλ Κάστρο εξήγησε επανειλημμένα ότι αυτά τα μέτρα υπαγορεύτηκαν από την αναγκαιότητα και όχι από την ιδεολογική προτίμηση.

ΣήμεραΟι μεταρρυθμίσεις της Κούβας προκύπτουν από μια συγκρίσιμη πραγματικότητα.

Το νέο πλαίσιο επιδιώκει να άρει τα γραφειοκρατικά εμπόδια που έχουν αποθαρρύνει τις επενδύσεις, ενώ παράλληλα διευρύνει τις ευκαιρίες για συνεργασίες που αφορούν κρατικές επιχειρήσεις, συνεταιρισμούς, ιδιωτικές εταιρείες και ξένους επενδυτές.

Οι άμεσες ξένες επενδύσεις θα επιτρέπονται πλέον σε ένα ευρύτερο φάσμα δραστηριοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των συνεργασιών με κουβανικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Οι Κουβανοί που διαμένουν στο εξωτερικό θα ενθαρρύνονται επίσης να επενδύουν σε παραγωγικά έργα.

Αυτές οι αλλαγές δεν πρέπει να συγχέονται με την ιδιωτικοποίηση.

Η ιδιωτικοποίηση περιλαμβάνει τη μεταφορά δημόσιων περιουσιακών στοιχείων και οικονομικής δύναμης σε ιδιωτικά χέρια.

Οι μεταρρυθμίσεις της Κούβας δεν συνεπάγονται τη χονδρική πώληση εθνικών βιομηχανιών, την αποδόμηση της δημόσιας ιδιοκτησίας ή την παράδοση στρατηγικών τομέων σε ξένες εταιρείες.

Αντίθετα, αντιπροσωπεύουν υβριδικούς σοσιαλιστικούς μηχανισμούς που έχουν σχεδιαστεί για να κινητοποιούν πόρους διατηρώντας παράλληλα τον δημόσιο έλεγχο στα κυρίαρχα ύψη της οικονομίας.

Το ξένο κεφάλαιο προσκαλείται να συμμετάσχει στην ανάπτυξη υπό τους κουβανικούς κανόνες και την κουβανική κυριαρχία.

Ο στόχος δεν είναι η καπιταλιστική αποκατάσταση, αλλά η σοσιαλιστική επιβίωση και ανανέωση. Απελευθέρωση Παραγωγικών Δυνάμεων Ένα από τα κεντρικά θέματα της νέας ατζέντας είναι η ανάγκη τόνωσης της παραγωγής. Ο Díaz-Canel τόνισε επανειλημμένα ότι η Κούβα χρειάζεται «περισσότερη παραγωγή αντί για περισσότερους περιορισμούς». Αυτή η αναγνώριση αντικατοπτρίζει μια αυξανόμενη συναίνεση μεταξύ των Κουβανών οικονομολόγων ότι οι υπερβολικοί γραφειοκρατικοί έλεγχοι μπορούν ακούσια να καταστείλουν την πρωτοβουλία και να ενθαρρύνουν τις άτυπες αγορές.

Συνεπώς, οι μεταρρυθμίσεις επιδιώκουν να απελευθερώσουν παραγωγικές δυνάμεις σε πολλαπλούς τομείς.

Οι κρατικές επιχειρήσεις θα λάβουν μεγαλύτερη αυτονομία στη λήψη αποφάσεων, τις επενδύσεις, τις πρακτικές απασχόλησης και τη χρηματοοικονομική διαχείριση.

Οι δημοτικές αρχές θα έχουν εκτεταμένη εξουσία να επιδιώκουν στρατηγικές τοπικής ανάπτυξης.

Οι περιορισμοί σε μη κρατικούς οικονομικούς φορείς θα μειωθούν, με τη ρύθμιση να αντικαθιστά ολοένα και περισσότερο την απαγόρευση.

Ο στόχος δεν είναι να αποδυναμωθεί ο σοσιαλιστικός κρατικός τομέας, αλλά να ενδυναμωθεί μέσω της αποτελεσματικότητας, της καινοτομίας, της λογοδοσίας και της ευελιξίας.

Πράγματι, ο Díaz-Canel επιβεβαίωσε ότι οι σοσιαλιστικές κρατικές επιχειρήσεις θα παραμείνουν ο κύριος πυλώνας της οικονομίας.

Ωστόσο, αναγνώρισε επίσης ότι οι κρατικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να εκπληρώσουν αυτόν τον ρόλο αποτελεσματικά εάν παραμένουν περιορισμένες από υπερβολικές διοικητικές παρεμβάσεις.

Αυτό αντικατοπτρίζει μια σημαντική εξέλιξη στη κουβανική σοσιαλιστική σκέψη: ο σχεδιασμός θα πρέπει να καθορίζει στόχους, κανονισμούς και κοινωνικές προτεραιότητες, επιτρέποντας παράλληλα στις επιχειρήσεις μεγαλύτερη λειτουργική αυτονομία για την επίτευξη αυτών των στόχων. Διατροφική Κυριαρχία και Αγροτικός Μετασχηματισμός Ίσως κανένα ζήτημα δεν καταδεικνύει πιο καθαρά τον επείγοντα χαρακτήρα της μεταρρύθμισης από τη γεωργία. «Δεν υπάρχει κυριαρχία με άδειο πιάτο», δήλωσε ο Díaz-Canel.

Ο λογαριασμός εισαγωγών τροφίμων της Κούβας παραμένει σημαντικός παρά την ύπαρξη εκτεταμένων γεωργικών πόρων.

Τα νέα μέτρα, επομένως, δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην επέκταση της παραγωγής τροφίμων μέσω ευρύτερης κατανομής γης, αυξημένων κινήτρων και μεγαλύτερης πρόσβασης σε εισροές.

Οι αχρησιμοποίητες εκτάσεις θα διατεθούν σε παραγωγούς που είναι πρόθυμοι και ικανοί να τις καλλιεργήσουν.

Οι ρυθμίσεις επικαρπίας θα επεκταθούν.

Οι αγρότες θα αποκτήσουν βελτιωμένη πρόσβαση σε εισαγόμενο εξοπλισμό, σπόρους, λιπάσματα και τεχνολογία.

Οι παραγωγοί θα απολαύσουν μεγαλύτερες ευκαιρίες να συμμετέχουν άμεσα στις εξαγωγικές αγορές και στις συναλλαγές σε ξένο νόμισμα.

Σημαντικό είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις διατηρούν την δημόσια ιδιοκτησία της γης, ενώ παράλληλα επεκτείνουν τα δικαιώματα χρήσης και επενδύσεων.

Αυτή η διάκριση είναι θεμελιώδης.

Η γη παραμένει ένας κοινωνικός πόρος που ανήκει στο έθνος.

Ωστόσο, όσοι την καλλιεργούν θα απολαμβάνουν ισχυρότερα κίνητρα και μεγαλύτερη ασφάλεια.

Στόχος είναι η αύξηση της παραγωγής, η ενίσχυση της επισιτιστικής κυριαρχίας και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, αποφεύγοντας παράλληλα τη συγκέντρωση της ιδιοκτησίας γης που χαρακτηρίζει την καπιταλιστική γεωργία. Ενεργειακή Ασφάλεια και Οικονομική Ανεξαρτησία Η ενεργειακή κρίση έχει γίνει μια από τις πιο ορατές εκδηλώσεις του οικονομικού πολέμου των ΗΠΑ κατά της Κούβας.

Οι κυρώσεις της Ουάσιγκτον έχουν περιορίσει σοβαρά την ικανότητα της Κούβας να αποκτήσει καύσιμα, χρηματοδότηση, ανταλλακτικά και ενεργειακή υποδομή.

Το νέο οικονομικό πρόγραμμα, επομένως, δίνει μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Η ηλιακή ενέργεια, η αποθήκευση σε μπαταρίες, οι ηλεκτρικές μεταφορές και η αποκεντρωμένη παραγωγή ενέργειας θα λάβουν εκτεταμένη υποστήριξη.

Οι εισαγωγικοί δασμοί και φόροι στις τεχνολογίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καταργούνται.

Οι ξένες επενδύσεις θα ενθαρρυνθούν σε έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Τα ηλεκτρικά οχήματα και οι υποδομές φόρτισης θα λάβουν ειδικά κίνητρα.

Αυτές οι πρωτοβουλίες υποκινούνται όχι μόνο από περιβαλλοντικές παραμέτρους αλλά και από στρατηγικές ανησυχίες.

Κάθε κιλοβάτ που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές μειώνει την ευπάθεια στις κυρώσεις και ενισχύει την εθνική κυριαρχία.

Υπό αυτή την έννοια, η ενεργειακή μετάβαση γίνεται εργαλείο αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης.

Σοσιαλισμός και Κοινωνική Δικαιοσύνη Το πιο σημαντικό ερώτημα που αφορά τις μεταρρυθμίσεις αφοράτις κοινωνικές τους συνέπειες.

Μπορεί το οικονομικό άνοιγμα να συνυπάρχει με την κοινωνική ισότητα; Η ​​απάντηση της κουβανικής ηγεσίας είναι κατηγορηματική. Ο Ντίας-Κανέλ τόνισε επανειλημμένα ότι η κοινωνική προστασία παραμένει η κεντρική προτεραιότητα της Επανάστασης.

Οι γενικευμένες επιδοτήσεις που συχνά ωφελούν τους πλούσιους παράλληλα με τους φτωχούς θα αντικαθίστανται όλο και περισσότερο από στοχευμένη βοήθεια που απευθύνεται σε ευάλωτους πληθυσμούς.

Νέοι μηχανισμοί θα υποστηρίζουν τους συνταξιούχους, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος.

Η ευθύνη του κράτους για την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση, την κοινωνική ασφάλιση και την κοινωνική πρόνοια παραμένει αμετάβλητη.

Αυτή η δέσμευση αντικατοπτρίζει μια κρίσιμη διάκριση μεταξύ των μεταρρυθμίσεων της Κούβας και της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης αλλού.

Στις καπιταλιστικές κοινωνίες, οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς συνήθως επιδιώκουν να μειώσουν τις κοινωνικές υποχρεώσεις και να ενισχύσουν την κερδοφορία. Στην Κούβα, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις αποσκοπούν στη δημιουργία των απαραίτητων πόρων για τη διατήρηση των κοινωνικών δεσμεύσεων.

Ο στόχος δεν είναι η συσσώρευση για τον εαυτό της, αλλά η ανάπτυξη στην υπηρεσία της ανθρώπινης ευημερίας.

Όπως οραματίστηκε ο Χοσέ Μαρτί, η Κούβα συνεχίζει να επιδιώκει ένα έθνος «με όλους και για την ευημερία όλων». Σοσιαλισμός σε έναν καπιταλιστικό κόσμο Η ευρύτερη σημασία των μεταρρυθμίσεων της Κούβας έγκειται σε αυτό που αποκαλύπτουν για την πρόκληση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού μέσα σε μια εχθρική παγκόσμια καπιταλιστική τάξη.

Καμία σοσιαλιστική κοινωνία δεν αναπτύσσεται υπό συνθήκες της δικής της επιλογής.

Το επαναστατικό σχέδιο της Κούβας διαμορφωνόταν πάντα από εξωτερικές πιέσεις, οικονομικές πραγματικότητες και γεωπολιτικούς περιορισμούς.

Τα τρέχοντα μέτρα αντικατοπτρίζουν αυτήν την πραγματικότητα.

Αναγνωρίζουν ότι η οικονομική επιβίωση απαιτεί εμπλοκή με τις διεθνείς αγορές, το ξένο κεφάλαιο, τις μεταφορές τεχνολογίας και τα παγκόσμια δίκτυα παραγωγής.

Ωστόσο, επιδιώκουν επίσης να διασφαλίσουν ότι μια τέτοια εμπλοκή εξυπηρετεί την εθνική ανάπτυξη και όχι την ξένη κυριαρχία.

Οι μεταρρυθμίσεις, επομένως, δεν αντιπροσωπεύουν ούτε ιδεολογική υποχώρηση ούτε καπιταλιστική μετατροπή.

Αποτελούν μια προσπάθεια πλοήγησης στις αντιφάσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης υπό πολιορκία.

Όπως υποστήριξε ο Φιντέλ Κάστρο κατά τη διάρκεια της Ειδικής Περιόδου, η ευελιξία στις οικονομικές μεθόδους δεν συνεπάγεται απαραίτητα την εγκατάλειψη των σοσιαλιστικών στόχων.

Το ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιος ασκεί την πολιτική εξουσία και ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί το κράτος. Στην Κούβα, τα κυρίαρχα σημεία της οικονομίας παραμένουν κοινωνικοποιημένα, η πολιτική εξουσία παραμένει ριζωμένη σε επαναστατικούς θεσμούς και η δημόσια πολιτική συνεχίζει να δίνει προτεραιότητα στη συλλογική ευημερία έναντι του ιδιωτικού κέρδους. Ο Αγώνας Συνεχίζεται Το μέλλον του σοσιαλιστικού σχεδίου της Κούβας παραμένει αβέβαιο.

Καμία επανάσταση δεν απολαμβάνει εγγυήσεων.

Οι οικονομικές προκλήσεις είναι τεράστιες.

Ο αποκλεισμός συνεχίζει να προκαλεί τεράστιες ζημιές. Η Ουάσιγκτον παραμένει προσηλωμένη στην επίτευξη αυτού που επιδιώκει από το 1959: την ανατροπή της Κουβανικής Επανάστασης και την αποκατάσταση της κυριαρχίας των ΗΠΑ στο νησί.

Ωστόσο, η αντίδραση της Κούβας καταδεικνύει ότι η παράδοση δεν περιλαμβάνεται στις διαθέσιμες επιλογές.

Τα νέα οικονομικά μέτρα αντιπροσωπεύουν μια προσπάθεια μετατροπής της αντίστασης σε ανανέωση, μετατροπής της κρίσης σε ευκαιρία και ενίσχυσης του σοσιαλισμού μέσω της προσαρμογής και όχι της ακαμψίας.

Ίσως η σημασία αυτής της στιγμής αποτυπώνεται καλύτερα από τη δήλωση του Ντίαζ-Κανέλ προς τον κουβανικό λαό: «Δεν πρόκειται να ενωθούμε μόνο για να αντισταθούμε.

Θα ενωθούμε για να δημιουργήσουμε.

Για να παράγουμε.

Για να αποφασίσουμε.

Για να επιβλέπουμε.

Για να ευημερήσουμε και για να μεταμορφώσουμε». Κεντρικό στοιχείο στις συζητήσεις της επαναστατικής ηγεσίας ήταν η επαναλαμβανόμενη απογοήτευση για το γεγονός ότι ορισμένες προηγουμένως εγκεκριμένες οικονομικές μεταρρυθμίσεις και μέτρα προσαρμογής δεν έχουν εφαρμοστεί με επαρκή ταχύτητα, συνέπεια ή αποτελεσματικότητα.

Αυτό είναι συχνά αποτέλεσμα της επιμονής των γραφειοκρατικών εμποδίων και της θεσμικής αδράνειας.

Ωστόσο, πέρα ​​από την ίδια τη γραφειοκρατία, έχει επανειλημμένα αναγνωριστεί ότι τίθενται ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με τη σχέση μεταξύ των κρατικών δομών, της πολιτικής ηγεσίας, της λαϊκής συμμετοχής και των πρακτικών προκλήσεων του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού υπό συνθήκες πολιορκίας.

Συνεπώς, υπογραμμίζεται ότι η σοσιαλιστική θεωρία και πράξη πρέπει να ασχοληθεί κριτικά με, να κατανοήσει και να μάθει από τις ποικίλες εμπειρίες μέσω των οποίων επιδιώχθηκε η σοσιαλιστική οικοδόμηση σε διαφορετικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας, της Κίνας και του Βιετνάμ.

Μια τέτοια εμπλοκή, ωστόσο, πρέπει να αποφεύγει τη μηχανική μίμηση, περιλαμβάνοντας μια προσεκτική διαδικασία προσαρμογής που βασίζεται στις συγκεκριμένες ιστορικές, πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές πραγματικότητες κάθε κοινωνίας.

Ταυτόχρονα, αυτή η απαραίτητη συζήτηση προέρχεται από μια ακλόνητη δέσμευση στην κυριαρχία, την ανεξαρτησία και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης της Κούβας.

Δεν μπορεί να γίνει όχημα για την υπονόμευση της Επανάστασης, τη νομιμοποίηση εξωτερικών παρεμβάσεων ή την υποκίνηση των επίμονων απειλών, πιέσεων και παρεμβάσεων του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού.

Επομένως, η πρόκληση δεν είναι να επιλέξουμε μεταξύ κριτικής σκέψης και εθνικής κυριαρχίας, αλλά να προωθήσουμε και τα δύο ταυτόχρονα στην συνεχιζόμενη προσπάθεια ενίσχυσης και ανανέωσης του σοσιαλιστικού εγχειρήματος.

Ενώπιον του οικονομικού πολέμου, του υβριδικού πολέμου, των κυρώσεωνs, και απειλές επαναποικιοποίησης, η Κούβα συνεχίζει να υπερασπίζεται την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και το δικαίωμά της στην αυτοδιάθεση.

Οι μεταρρυθμίσεις που ανακοινώθηκαν από την Έκτακτη Ολομέλεια γίνονται καλύτερα κατανοητές ως μέρος αυτού του αγώνα: στρατηγικά ανοίγματα που αναλήφθηκαν όχι από αδυναμία, αλλά από την αποφασιστικότητα να διατηρηθεί ένα επαναστατικό έργο που, παρά τις εξαιρετικές αντιξοότητες, παραμένει αφοσιωμένο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την κοινωνική δικαιοσύνη και την επιδίωξη της οικοδόμησης μιας κοινωνίας με όλους και για την ευημερία όλων. *Ο Isaac Saney είναι καθηγητής και ειδικός σε θέματα Κούβας και Μαύρων Σπουδών στις Σπουδές και την Ιστορία της Μαύρης Αφρικανικής Διασποράς, στο Πανεπιστήμιο Dalhousie, στο Χάλιφαξ του Καναδά. Είναι επίσης μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Καναδικού Δικτύου για την Κούβα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους