Original Post

Πλήρες Κείμενο:

13 Ιουνίου 2019 στο δρόμο για το ΜΗΤΕΡΑ, στην Κηφισίας, νωρίς νωρίς για την τελευταία χημειοθεραπεία.

Δεν ήταν το τέλος της διαδρομής ήταν όμως μια ανακούφιση τεράστια.

Πήγα στολισμένη σα λατέρνα, σκουλαρίκια, κραγιόν, αρώματα, φρύδια ανύπαρκτα και στη θέση τους καφέ μολύβι.

Στην τσέπη ένα ηρεμιστικό για την περίπτωση που η κρίση πανικού θα ερχόταν.

Δεν ήρθε, ήταν η χαρά εκείνης της μέρας τόση που τη ντόπαρα για τα καλά την κρίση πανικού.

Το τελετουργικό ήταν το ίδιο τέσσερις μήνες, παγωτό για τη μεταλλική γεύση στο στόμα και τις πληγές. Και σφικτά κρατώντας το χέρι του συντρόφου! Η ζωή είναι ωραία!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους