“Το άνοιγμα μιας αναρριχητικής διαδρομής είναι σαν τη σύνθεση μιας άηχης μελωδίας”. Η ρήση του Δημήτρη Κορρέ, πατέρα της μοντέρνας Ελληνικής αναρρίχησης, κάπου απ’ τα 80s, ηχεί μέσα μου σχεδόν κάθε...

Πλήρες Κείμενο:

“Το άνοιγμα μιας αναρριχητικής διαδρομής είναι σαν τη σύνθεση μιας άηχης μελωδίας”. Η ρήση του Δημήτρη Κορρέ, πατέρα της μοντέρνας Ελληνικής αναρρίχησης, κάπου απ’ τα 80s, ηχεί μέσα μου σχεδόν κάθε φορά που με προσπάθειες και πτώσεις, διερεύνηση κινήσεων και περασμάτων, οραματιζόμενος το που θα πάει μετά, σκέψεις για κοντούς και για ψηλούς, κρεμάμενος από ένα hookάκι ή μια ψείρα αρχικά κρατώντας την ανάσα και ξεθαρεύοντας σιγά σιγά, σηκώνω το τρυπάνι κι ανοίγω μια τρύπα στον υπεραιωνόβιο βράχο για να τοποθετήσω κάποιο βύσμα – ασφάλεια για μένα και για τους επόμενους.

Είναι μια αργή, κοπιώδης αλλά και βαθέως ανταμειπτική διαδικασία – εμπειρία.

Αντίστοιχα βαθιά, αργή και γλυκά βασανιστική μπορεί να είναι και η απόδοση ονόματος στη νέα αναρριχητική σου διαδρομή γιατί θες να βρεις το όνομα το πιο χαρακτηριστικό της, που της αξίζει και την ταυτοποιεί.

Συχνά, καθώς σου αντιστέκεται για καιρό μέχρι να ενδώσεις σε όλες της τις απαιτήσεις και να ξεκλειδώσεις όλα της τα μυστικά, να σου’ρθει ξαφνικά αναλαμπή ως φαεινή έκρηξη supernova την ώρα που για πολλοστή φορά τη θωρείς από κάτω ή από μακριά, ή που παλεύεις με ένα πέρασμα, ή που κρέμεσαι να ξεκουραστείς σ’ένα σετάκι ή που απλά οραματίζεσαι τις κινήσεις της την ώρα που σε παίρνει ο ύπνος και τινάζεσαι πάνω να το γράψεις μη τυχόν και το ξεχάσεις.

Άλλωστε το όνομα της διαδρομής μου, μάλλον θα επιβιώσει πιότερο απ’το δικό μου.

Μπορούν αυτά τα δυσεύρετα (και μοναδικά ανά διαδρομή) απολαυστικά βασανίσματα να τα βιώσει ο επαγγελματίας crag developer; Δεν θα πω ότι δεν μπορεί, γιατί και σ’αυτή την κάστα υπάρχουν μερακλήδες.

Αλλά κι ο πιο μερακλής, μάλλον θα την κάνει τη βιασύνη του και πιθανά και την τσαπατσουλιά του γιατί στη Διαχείριση Έργων μάθαμε ότι κοντράρουνε τρία στοιχειά: το Κόστος, ο Χρόνος και η Ποιότητα.

Κι ο Χρόνος εδώ είναι το πιο αδυσώπητο.

Αλλά και πες ότι όλα αυτά με κάποιο τρόπο σχεδόν μαγικό ρυθμίζονται και όλα έχουν γίνει τέλεια.

Τη γενιά, κι αυτή και τις επόμενες, των νέων αναρριχητών, που μπορεί να θελήσουν κι αυτοί να εξερευνήσουν σπιθαμή προς σπιθαμή τον βράχινό τους τόπο, να συνθέσουν και να βιώσουν τη δικιά τους άηχη μελωδία, τη σκέφτεστε; Η απάντηση είναι προφανέστατα «Όχι». Για χάρη της γρήγορης ανάπτυξης, της γρήγορης προσέλκυσης τουρισμού, και τελικά του οικονομικού κέρδους.

Ζούμε σε μια φύση με βουνά και βράχια που έχουν χρειαστεί εκατομμύρια χρόνια για να διαμορφωθούν και απλά επειδή τεχνο-οικονομικά μπορούμε, μέσα σε λίγες δεκαετίες τα αλλοιώνουμε χωρίς σκέψη για το μέλλον.

Το ίδιο έργο έχει παιχτεί και στα ευαίσθητα ορεινά οικοσυστήματα με τις ανεμογεννήτριες, για φτηνή ενέργεια και πολύ κέρδος για ολίγους, αν κι εκεί μιλάμε για τελείως άλλη κλίμακα, βεβαίως.

Για αυτούς και για τους λόγους που αναφέρει στο εμβριθές και εμπεριστατωμένο άρθρο του ο Νικήτας, λέω βάλτε φρένο στην «ανάπτυξη» και στα τουριστικά αναρριχητικά πεδία. Αρκετά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους