Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν με φοβίζει ο θάνατος όσο αυτή η δεύτερη ζωή που αρχίζει μετά από αυτόν.

Η ζωή μέσα στα στόματα των άλλων.

Εκείνη με τρομάζει.

Εκείνη με διασκεδάζει.

Εκείνη με κρατά ξάγρυπνη μερικές φορές.

Θα γράψουν πολλά.

Το ξέρω.

Θα ψάξουν συρτάρια.

Θα ανοίξουν φακέλους.

Θα κοιτάξουν φωτογραφίες με μεγεθυντικό φακό.

Θα ακούσουν ξανά τη φωνή μου.

Θα προσπαθήσουν να καταλάβουν γιατί γελούσα έτσι.

Γιατί αγαπούσα έτσι.

Γιατί φοβόμουν έτσι.

Θα αναζητήσουν μια εξήγηση για πράγματα που ούτε εγώ κατάλαβα ποτέ απολύτως.

Και τότε θα γεννηθούν πολλές γυναίκες από μένα.

Μία γενναία.

Μία ψεύτρα.

Μία αθώα.

Μία σκληρή.

Μία εγκαταλελειμμένη.

Μία θριαμβεύτρια.

Μία γελοία.

Μία άγια.

Μία πόρνη.

Όλες τους αληθινές.

Όλες τους ψεύτικες.

Απόψε σκέφτομαι πως το μεγάλο προνόμιο των νεκρών είναι ότι δεν υποχρεώνονται πια να απολογηθούν.

Οι ζωντανοί εξηγούν.

Οι νεκροί ακτινοβολούν ή σιωπούν.

Τίποτε ενδιάμεσο.

Όσο ζούσα έπρεπε να δικαιολογώ τα πάντα.

Το χαμόγελο.

Την επιτυχία.

Την αποτυχία.

Τους άντρες.

Τις επιλογές.

Την ηλικία.

Τα μαλλιά.

Το σώμα.

Το πρόσωπο.

Μετά τον θάνατο όλα αυτά μετατρέπονται σε αφήγηση.

Και η αφήγηση είναι πάντοτε πιο επιεικής από την πραγματικότητα.

Ακόμη και όταν μοιάζει σκληρή.

Με κοιτάζω στον καθρέφτη.

Πάντα ο καθρέφτης.

Ο πιο πιστός εχθρός.

Το πρόσωπό μου αλλάζει.

Το βλέπω.

Δεν είμαι τυφλή.

Καμία γυναίκα δεν είναι τυφλή μπροστά στο χρόνο.

Απλώς μαθαίνει να τον διαπραγματεύεται.

Να του χαμογελά.

Να τον κοροϊδεύει.

Να του κλέβει λίγες μέρες ακόμη.

Να βγαίνει στη σκηνή και να υποκρίνεται ότι δεν τον φοβάται.

Κι όμως ο φόβος είναι εκεί.

Κάτω από το μέικ απ. Κάτω από τα φώτα.

Κάτω από τα χειροκροτήματα.

Ο φόβος ότι μια μέρα το κοινό θα φύγει και θα μείνεις μόνη μέσα σε ένα δωμάτιο, ρωτώντας το σκοτάδι την ίδια ερώτηση που κάνεις μια ζωή στους ανθρώπους: «Με αγαπάς και σήμερα;» Δεν έφτιαξα μύθο.

Αυτό είναι το μόνο που θέλω να μείνει γραμμένο κάπου.

Δεν κατασκευάζεται ο μύθος όπως κατασκευάζεται ένα σκηνικό.

Το σκηνικό το διαλύεις σε μία ώρα.

Ο μύθος όχι.

Ο μύθος αντέχει γιατί έχει μέσα του πόνο.

Έχει μέσα του αστοχίες.

Έχει μέσα του νύχτες χωρίς ύπνο.

Έχει μέσα του δάκρυα που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ.

Οι άνθρωποι νομίζουν πως ο μύθος γεννιέται από τη λάμψη. Λάθος.

Η λάμψη είναι μόνο το περίβλημα.

Ο μύθος γεννιέται από την πληγή που αρνήθηκε να σβήσει.

Από το παιδί που εξακολουθεί να κλαίει μέσα στο σώμα της γυναίκας.

Από τη μοναξιά που δεν έμαθε ποτέ να συμβιβάζεται.

Κάποτε θα γράψουν ότι υπήρξα σύμβολο.

Εθνική εικόνα. Φαινόμενο. Σταρ. Ίσως. Μπορεί.

Εγώ πάντως θυμάμαι κάτι άλλο.

Θυμάμαι ένα κορίτσι που φοβόταν διαρκώς ότι δεν θα αγαπηθεί αρκετά.

Ένα κορίτσι που μεταμφίεζε τον τρόμο του σε χαμόγελο.

Που έβγαινε στο φως για να μην το καταπιεί το σκοτάδι.

Και αν κάτι θα ήθελα να μου αναγνωρίσουν αργότερα, δεν είναι η επιτυχία.

Ούτε η ομορφιά.

Ούτε οι θρίαμβοι.

Είναι η αντοχή.

Η εξαντλητική, παράλογη, σχεδόν γελοία αντοχή να συνεχίζω να αγαπώ το κοινό, τους ανθρώπους, τη ζωή, ακόμη κι όταν εκείνα που αγαπούσα με πλήγωναν περισσότερο.

Γι’ αυτό δεν με στενοχωρεί η υστεροφημία.

Σχεδόν με γοητεύει.

Θα έρθουν μετά από μένα και θα προσπαθούν να με εξηγήσουν.

Θα διαφωνούν.

Θα με διαμελίζουν σε εκδοχές.

Θα με διορθώνουν.

Θα με παρεξηγούν.

Θα με αγαπούν.

Θα με μισούν.

Και κάθε φορά που θα νομίζουν πως με κατάλαβαν, η «άλλη» θα τους ξεφεύγει πάλι.

Γιατί η αλήθεια μιας ζωής δεν βρίσκεται ποτέ σε όσα φάνηκαν.

Βρίσκεται σε όσα έμειναν ανείπωτα.

Σε όσα γράφονται αργά τη νύχτα.

Με το φως χαμηλό.

Με τον φόβο παρόντα.

Με το τηλέφωνο σιωπηλό.

Και με μια γυναίκα να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να αναρωτιέται αν τελικά αγάπησε περισσότερο απ’ όσο αγαπήθηκε. Ή αν συνέβη ακριβώς το αντίθετο. #30χρόνιαΑλίκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους