ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΝΟΣ ΤΖΙΤΖΙΚΑ* Από τις πιο ευχάριστες στιγμές στο χωριό είναι η παρακολούθηση της ζωής των χελιδονιών που έχουν κάνει φωλιά πάνω από την είσοδο του κάτω σπιτιού, απέναντι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό μάλλον αποτέλεσε και την αιτία να φτιάξουν μια ολόκληρη λοξή σήραγγα από πηλό, προκειμένου να αποφεύγουν το φως τις νύχτες.

Με αυτή την επέκταση μάς υποχρεώνουν κατά κάποιο τρόπο να μένουμε στην αυλή αρκετή ώρα στα σκοτεινά όταν ο καιρός είναι καλός, ώστε να μην ενοχλούνται, ιδιαίτερα τις ημέρες που κλωσούν τα αυγά τους.

Θα μπορούσαν να είχαν εγκαταλείψει τη φωλιά εξαιτίας της λάμπας, αλλά φαίνεται πως μας συμπαθούν πολύ και επιμένουν να διατηρούν τη σχέση μας εδώ και πολλά καλοκαίρια.

Δεν είναι βέβαιο ότι πρόκειται για το ίδιο ζευγάρι που έρχεται και φωλιάζει κάτω από τη βεράντα μας πάνω από είκοσι χρόνια, αλλά σίγουρα πρέπει να έχουν κάποια σχέση με τα πρώτα που έφτιαξαν τη φωλιά εκεί.

Με κάποιο τρόπο πιστεύω πως τα χελιδόνια μεταφέρουν πληροφορίες από τη μια γενιά στην άλλη και έτσι η φωλιά τους μπορεί να θεωρηθεί το λίκνο μιας μικρής δυναστείας, που δεν ξέρουμε από πότε και από ποιους ξεκινά.

Προς ανταπόδοση των φιλικών αισθημάτων μας, φροντίζουν να μη μας πέφτει καμιά κουτσουλιά στην αυλή, ενώ τα άλλα που φωλιάζουν σε ένα παραγκάκι έχουν ήδη παράγει έναν κουβά κοπριά, πολύτιμη για τις ντομάτες.

Την ευγένειά τους φαίνεται πως εκτιμούν και οι γάτες της μάνας μου, οι οποίες, ενώ δεν αφήνουν τίποτα να τους ξεφύγει, δεν σηκώνουν καν το κεφάλι όταν βλέπουν τα χελιδόνια να πηγαινοέρχονται στη φωλιά.

Και αυτό σίγουρα το καταλαβαίνουν τα πουλιά και δεν ανησυχούν.

Το ζευγάρι αυτές τις ημέρες πετάει ασταμάτητα και μεταφέρει έντομα στους νεοσσούς που είναι χωμένοι στο βάθος της φωλιάς.

Τους ακούμε να τσιρίζουν συνεχώς.

Δεν ξέρουμε πόσοι είναι, αλλά βλέποντας το τρέξιμο των γονιών τους καταλαβαίνουμε πως πρόκειται σίγουρα για μια πεντάδα, ίσως και παραπάνω.

Τον αριθμό τους θα τον μάθουμε όταν πετάξουν.

Τις πρώτες ημέρες θα επιστρέφουν κάθε βράδυ στη φωλιά για να κοιμηθούν, μέχρι να συνηθίσουν τη ζωή έξω από αυτήν.

Έτσι γίνεται κάθε χρόνο με τα χελιδόνια μας, τα οποία πλέον θεωρούμε κομμάτι της οικογένειας.

Και νομίζω πως το καταλαβαίνουν κι αυτά από τις χαρές και τα φτερουγίσματα που κάνουν όταν μας βλέπουν.

Χθες όμως έγινε κάτι ασυνήθιστο.

Μέσα από τη φωλιά ακούστηκε ξαφνικά ο ήχος ενός τζίτζικα.

Τι είχε συμβεί; Τα χελιδόνια τον έπιασαν στον αέρα, όπως κάνουν με όλα τα έντομα, και τον μετέφεραν για τροφή στα μικρά τους.

Όπως συνηθίζουν, τα ταΐζουν ένα μετά το άλλο και σε κάποιο έπεσε ο τζίτζικας.

Ωραίος μεζές για το χελιδονάκι, αλλά μεγάλος για το στόμα του και μάλλον πολύ σκληρός.

Έτσι, αφού ο τζίτζικας δεν βρέθηκε αμέσως μέσα στο στομάχι του μικρού, άρχισε να τραγουδά.

Για να ξεχάσει τη μοίρα που τον περίμενε; Από ανακούφιση επειδή δεν χωρούσε στο στόμα του μικρού; Ή μήπως ήταν κάποιο τέχνασμα για να παραπλανήσει τα χελιδονάκια και να βρει ευκαιρία να το σκάσει; Όλα είναι πιθανά.

Για κάνα δεκάλεπτο ο τζίτζικας συνέχισε να τραγουδά από το βάθος της φωλιάς, εκεί όπου κανείς τζίτζικας δεν είχε τραγουδήσει ποτέ.

Ύστερα σώπασε.

Τα χελιδονάκια ησύχασαν κι αυτά, μέχρι που γύρισαν οι γονείς με άλλο έντομο στο στόμα... * Από καιρό τώρα κάποια κείμενα, σκορπισμένα σε διάφορα σημεία του διαδικτύου —και λίγα σε χάρτινες σελίδες— επίμονα μου ζητούσαν να τα μαζέψω.

Είτε σε έναν συγκεκριμένο δικτυακό τόπο, ώστε να τα βρίσκουμε όποτε τα αναζητούμε, είτε να τα περάσω στο χαρτί για να ζήσουν μια άλλη ζωή.

Και να που ήρθε η ώρα.

Αρχίζω λοιπόν να τα συγκεντρώνω, προς το παρόν σε αυτή τη σελίδα, και ελπίζω πως ως το φθινόπωρο θα τα δούμε τυπωμένα στη σειρά εκδόσεων των «Μικρών Πατρίδων».#ΜικρέςΠατρίδες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους