🔴ΠΕΣ ΤΗ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ: ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ 🛑Ένα κράτος που επιλέγει να επενδύει στην καταστολή, στους πολεμικούς εξοπλισμούς και στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών, εξακολουθεί να αρνείται να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν υπάρχουν επαρκείς δημόσιες δομές προστασίας και στήριξης των επιζωσών και, ακόμη και όπου υπάρχουν, παραμένουν υποστελεχωμένες, χωρίς επαρκή χρηματοδότηση, χωρίς εξειδικευμένη εκπαίδευση του προσωπικού και χωρίς ουσιαστική διασύνδεση με τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις εισαγγελικές αρχές, τις υπηρεσίες υγείας και τους ξενώνες φιλοξενίας.

Αντί για ένα ολοκληρωμένο δίκτυο πρόληψης και προστασίας, οι γυναίκες βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν κατακερματισμένο μηχανισμό που πολύ συχνά αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους. ⭕️Είναι η ίδια πολιτική που οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών, στην Βιολάντα και τόσα άλλα.

Η ίδια πολιτική που μετατρέπει τους χώρους εργασίας σε παγίδες θανάτου και παράλληλα στηρίζει τις παγίδες θανάτου του γενοκτόνου Ισραήλ.

Η ίδια πολιτική που αφήνει εργαζόμενες/ους και να σκοτώνονται καθημερινά σε εργοδοτικά εγκλήματα, επειδή το κόστος των μέτρων ασφαλείας θεωρείται μεγαλύτερο από το κόστος μιας ανθρώπινης ζωής.

Από τα Τέμπη μέχρι τις γυναικοκτονίες, από τις εργοδοτικές δολοφονίες μέχρι τις ιδιωτικοποιήσεις της υγείας και της κοινωνικής φροντίδας, βλέπουμε το ίδιο νήμα να ενώνει όλα αυτά τα εγκλήματα: τις ζωές μας απέναντι στα κέρδη τους. ❌Μας λένε διαρκώς «να μιλάμε», «να καταγγέλλουμε», «να εμπιστευόμαστε τις αρχές». Όμως οι περισσότερες γυναίκες που δολοφονήθηκαν είχαν ήδη καταγγείλει τους κακοποιητές τους. Η Κυριακή Γρίβα δολοφονήθηκε λίγα μόλις μέτρα έξω από το αστυνομικό τμήμα, αμέσως αφού της αρνήθηκαν την προστασία που ζήτησε.

Και η πιο πρόσφατη γυναικοκτονία στη Δράμα αποδεικνύει ότι ούτε η ιδιότητα του αστυνομικού προστατεύει από την έμφυλη βία: θύμα ήταν μια γυναίκα αστυνομικός, δολοφονημένη από τον επίσης αστυνομικό σύζυγό της, τον οποίο είχε ήδη υποδείξει ως απειλή για τη ζωή της. ❗️Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ούτε ήταν ποτέ ότι οι γυναίκες «δεν καταγγέλλουν». Aκόμη και όταν το κάνουν, το κράτος αποτυγχάνει συστηματικά να τις προστατεύσει.

Και όταν οι ίδιοι οι δράστες προέρχονται από τους κρατικούς μηχανισμούς, γίνεται ακόμη πιο εμφανές ότι η έμφυλη βία δεν βρίσκεται έξω από τους θεσμούς, διαπερνά και τους ίδιους τους θεσμούς που υποτίθεται ότι έχουν την ευθύνη να την αντιμετωπίσουν.

Δεν πρόκειται για «οικογενειακές τραγωδίες». Δεν πρόκειται για «εγκλήματα πάθους». Δεν πρόκειται για «κακές στιγμές». Πρόκειται για γυναικοκτονίες.

Επιπλέον, η γυναικοκτονία στη Δράμα έρχεται να επιβεβαιώσει, για ακόμη μία φορά, ότι το πρόβλημα δεν είναι η αδυναμία εντοπισμού «επικίνδυνων ατόμων» μέσω ψυχομετρικών εξετάσεων.

Όπως και ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος, έτσι και ο δράστης της γυναικοκτονίας στη Δράμα είχε περάσει κανονικά τα προβλεπόμενα ψυχομετρικά τεστ.

Κι όμως, αυτό δεν εμπόδισε την γυναικοκτονία.

Αρνούμαστε να αποδεχτούμε τη συστηματική ψυχιατρικοποίηση της έμφυλης βίας! 📌Κάθε φορά που μια γυναικοκτονία παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα «ψυχικής νόσου», «ψυχολογικών προβλημάτων» ή «ξαφνικής έκρηξης», η κοινωνία απαλλάσσεται από την υποχρέωση να δει την πραγματική της αιτία: την καπιταλιστική και πατριαρχική εξουσία, τον έλεγχο πάνω στα σώματα και στις ζωές των γυναικών και μια κουλτούρα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως ιδιοκτησία.

Οι άνθρωποι που ζουν με ψυχικές διαταραχές δεν είναι περισσότερο βίαιοι από τον γενικό πληθυσμό.

Αντίθετα, είναι πολύ συχνότερα οι ίδιοι θύματα βίας, αποκλεισμού και κοινωνικού στιγματισμού.

Η έμφυλη βία δεν είναι ψυχιατρική διάγνωση.

Είναι κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο.

Και ως τέτοιο απαιτεί πρόληψη, δημόσιες πολιτικές και δομές προστασίας. 🚫Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο νόμος για την «υποχρεωτική συνεπιμέλεια» κρατά χιλιάδες γυναίκες όμηρες των κακοποιητών τους και μετά τον χωρισμό.

Η βία δεν τελειώνει όταν μια γυναίκα φεύγει από το σπίτι, συνεχίζεται μέσα από τα δικαστήρια, τις συνεχείς αντιδικίες και τη χρήση των παιδιών ως μέσου ελέγχου και εκβιασμού.

Ενδεικτικό είναι ότι πολλά παιδιά υποχρεώνονται, με δικαστικές αποφάσεις, να διατηρούν επικοινωνία ή ακόμη και να διαμένουν με κακοποιητικούς πατέρες, ενώ οι μητέρες που αρνούνται να συμμορφωθούν, επικαλούμενες την προστασία των παιδιών τους, κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωπες με σοβαρές νομικές συνέπειες και ποινικές διώξεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν ψηφιζόταν ο νόμος, ακούσαμε ακόμη και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να υποστηρίζει ότι ένας άνδρας που κακοποιεί τη σύζυγό του μπορεί να είναι «καλός πατέρας». Για εμάς είναι ξεκάθαρο: ένας κακοποιητής δεν μπορεί να είναι καλός πατέρας.

Η βία απέναντι στη μητέρα είναι βία απέναντι και στα παιδιά, τα οποία δεν μπορούν να μετατρέπονται σε εργαλείο για τη διαιώνιση της κακοποίησης. 🎈Όταν μιλάμε για έμφυλη βία, δεν αφήνουμε καμία έξω από τον αγώνα.

Οι τρανς γυναίκες βιώνουν πολλαπλές μορφές βίας εξαιτίας τόσο της τρανσφοβίας όσο και του μισογυνισμού.

Βιώνουν αποκλεισμό από την εργασία, τη στέγαση, την υγεία, τη δικαιοσύνη.

Βιώνουν καθημερινά λεκτική, σωματική και σεξουαλική βία, ενώ διεθνώς αποτελούν δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό των θυμάτων θανατηφόρας τρανσφοβικής βίας.

Γιατί ένα σύστημα επικεντρωμένο στο κέρδος και στην επιβολή, επιτίθεται σε κάθε σώμα και κάθε ταυτότητα που αμφισβητεί την κυριαρχία της. Η Άννα Ιβάνκοβα, Κουβανή μετανάστρια και εργαζόμενη στο σεξ, χρειάστηκε τον επίμονο αγώνα του φεμινιστικού κινήματος για να αναγνωριστεί ως θύμα γυναικοκτονίας και να μη χαθεί μέσα στη σιωπή που επιφυλάσσεται στις πιο αόρατες γυναίκες.

Και οι τρανς γυναίκες παραμένουν ακόμη πιο αόρατες.

Σε αντίθεση με πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου οι δολοφονίες τρανς γυναικών καταγράφονται σε αρκετές περιπτώσεις και θεσμικά, στην Ελλάδα οι ζωές τους συχνά δεν καταμετρώνται, δεν αναγνωρίζονται.

Καμία μόνη, καμία να μη μένει αόρατη! ❗️Η έμφυλη βία δεν σταματά στην πόρτα του σπιτιού.

Διαπερνά κάθε πτυχή της ζωής μας και συνεχίζεται καθημερινά στους χώρους εργασίας, μέσα από την επισφάλεια, τους χαμηλούς μισθούς, τις απολύσεις εγκύων, τη σεξουαλική παρενόχληση, την απλήρωτη εργασία, την εντατικοποίηση και την απαξίωση της γυναικείας εργασίας.

Οι γυναίκες της εργατικής τάξης βιώνουμε πολλαπλές μορφές εκμετάλλευσης, καθώς η έμφυλη καταπίεση διασταυρώνεται με την ταξική ανισότητα, καθιστώντας μας πιο ευάλωτες στη φτώχεια, την εργασιακή ανασφάλεια και την εξάρτηση από κακοποιητικές σχέσεις.

Γι' αυτό ο φεμινιστικός αγώνας είναι αναπόσπαστα και εργατικός αγώνας. 🚺Ως Συνέλευση 8 Μάρτη δεν αρκούμαστε στις καταγγελίες για τον καθοριστικό ρόλο των ΜΜΕ στην αναπαραγωγή στερεοτύπων και στο ξέπλυμα των γυναικοκτόνων.

Παλεύουμε ώστε οι φεμινιστικές διεκδικήσεις να βρεθούν στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου ✊ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΩΡΑ · Νομική κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία». Δημιουργία επίσημου αξιόπιστου μηχανισμού καταγραφής των γυναικοκτονιών και όλων των περιστατικών έμφυλης βίας. · Κατάργηση του ν. 4800/21 (νόμου Τσιάρα για την τροποποίηση του οικογενειακού δικαίου) που προωθεί την ενδοοικογενειακή βία · Δημόσιες, δωρεάν, προσβάσιμες σε όλες/ους δομές υποδοχής σε κάθε γειτονιά με 24/7 λειτουργία , όπου θα μπορούν να καταφεύγουν τα θύματα της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας για να καταγγείλουν σεξιστικές και κακοποιητικές πράξεις σε βάρος τους και να λάβουν ψυχολογική, νομική, πρακτική βοήθεια. · Οι καταγγελίες που γίνονται στην αστυνομία να εξετάζονται άμεσα και υποχρεωτικά από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους καθώς οι αστυνομικές αρχές δεν έχουν τις γνώσεις, την κοινωνική ευαισθησία και συχνά ούτε καμία βούληση να τις διαχειριστούν σωστά και αποτελεσματικά. · Άμεση και υποχρεωτική παραπομπή κάθε καταγγελίας σε Εισαγγελέα ενδοοικογενειακής βίας.

Οικογενειακά δικαστήρια και άμεση εκδίκαση των υποθέσεων έμφυλης βίας. · Ξενώνες φιλοξενίας σε κάθε δήμο αδιάλειπτη λειτουργία, κατάλληλο και μόνιμο προσωπικό, πόρους που θα εξασφαλίζουν πολύπλευρη και μακροχρόνια στήριξη στα θύματα.

Δωρεάν πλήρη και διαρκή ψυχοκοινωνική και νομική υποστήριξη για όλες τις επιζώσες. · Επίδομα στέγασης, διασφάλιση εργασίας και οικονομική ενίσχυση όλων των επιζωσών και όχι ολιγόμηνη φιλοξενία σε δομές χωρίς προοπτική ζωής.

Αυτονόητη αλλά και απαραίτητη επισήμανση όλες οι Δημόσιες δομές προστασίας λειτουργούν για όλες τις γυναίκες, cis και τρανς, χωρίς αποκλεισμούς. · Πρόληψη και ανίχνευση "κρυμμένης”έμφυλης βίας: με συνεχή και συστηματική διοργάνωση σεμιναρίων ισότητας, σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης βιωματικών εργαστηρίων (workshops) σε γειτονιές ως μέσον ανάληψης της κοινωνικής ευθύνης απέναντι στην ατομική ηρωική καταγγελία για την πρόληψη κάθε μορφής έμφυλης βίας και διακρίσεων Στοχευμένη ιδιαίτερα σε χώρους όπου συχνάζουν, εργάζονται, περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους οι ευάλωτες κοινωνικά ομάδες αντί για διαφημιστικού τύπου καμπάνιες ευαισθητοποίησης επετειακού χαρακτήρα. · Διορισμό ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών σε σχολεία, πανεπιστήμια και χώρους εργασίας, σεξουαλική εκπαίδευση στα σχολεία. · Γενικότερα υποστηρικτικά μέτρα για τις γυναίκες που φέρουν συχνά το βάρος της φροντίδας και της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Στήριξη και επέκταση δωρεάν βρεφικών και παιδικών σταθμών, παιδικών χαρών, κέντρων δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών με ειδική μέριμνα για τα παιδιά με ειδικές αναπτυξιακές ανάγκες ή αναπηρίες, μονάδων περίθαλψης και φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων ή ατόμων με αναπηρίες · Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και την ενεργειακή φτώχεια, · Δημόσια και δωρεάν υγεία, παιδεία και κοινωνική φροντίδα. · Τέλος στις ιδιωτικοποιήσεις των κοινωνικών αγαθών, μέτρα υγείας και ασφάλειας σε όλους τους χώρους εργασίας, λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για εξοπλισμούς και συμμετοχή σε πολέμους! 📢 ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ. 📢 ΠΕΣ ΤΗ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ: ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ. ✊ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΠΕΙ ΚΑΜΙΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους