Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία με τη Στέλλα Μπίζιου το 2023 δεν είναι απλώς ακόμη ένα προεκλογικό επεισόδιο.

Είναι μια μικρή χαραμάδα από την οποία φαίνεται ολόκληρος ο μηχανισμός πίσω από την πολιτική βιτρίνα.

Όταν ακούγονται ποσά της τάξης των 700.000 ευρώ για μια προεκλογική εκστρατεία και κυκλοφορούν καταγγελίες για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που φέρονται να διατέθηκαν για επηρεασμό ψήφων, δεν μιλάμε πλέον για ιδεολογία, προγράμματα και οράματα.

Μιλάμε για κεφάλαια.

Και όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με εκλογές γνωρίζει καλά ότι τα χρήματα αυτά δεν πέφτουν από τον ουρανό ούτε καίγονται από φιλανθρωπία.

Ας σταματήσουμε κάποια στιγμή να παριστάνουμε τους αφελείς.

Όσοι έχουμε βρεθεί γύρω από εκλογικές αναμετρήσεις ξέρουμε πάνω κάτω ποια είναι τα πραγματικά budgets.

Ξέρουμε ότι αν δεν έχεις ένα γερό ταμείο πίσω σου, οι πιθανότητες να κάνεις αξιοπρεπή εμφάνιση είναι περιορισμένες.

Ξέρουμε τι κοστίζουν οι δημόσιες σχέσεις, οι στρατιές συνεργατών, οι διαφημίσεις, οι περιοδείες, οι φωτογραφίσεις, οι χορηγούμενες προβολές και οι "κατάλληλες γνωριμίες". Ξέρουμε επίσης ότι μια "φιλική" συνέντευξη σε τοπικό μέσο, με το κατάλληλο πάνελ δίπλα σου για να παίξεις χωρίς δύσκολες ερωτήσεις, δεν εμφανίζεται από παρθενογένεση.

Ανάλογα με το μέσο, τις επαναλήψεις και την προβολή, το κόστος μπορεί να φτάσει σε επίπεδα που ο μέσος πολίτης ούτε φαντάζεται.

Και αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό.

Ποιος ξοδεύει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ χωρίς να περιμένει απόδοση; Ποιος επενδύει τέτοια ποσά χωρίς να πιστεύει ότι κάποια στιγμή θα τα πάρει πίσω, άμεσα ή έμμεσα, πολιτικά ή οικονομικά; Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις πώς λειτουργεί η λογική μιας επένδυσης.

Όταν τα νούμερα γίνονται τόσο μεγάλα, η συζήτηση περί ανιδιοτελούς προσφοράς αρχίζει να ακούγεται λίγο δύσπεπτη.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι όλοι δείχνουν το πολιτικό προσωπικό και σχεδόν κανείς δεν κοιτάζει τον καθρέφτη.

Γιατί το σύστημα αυτό δεν το συντηρούν μόνο οι πολιτικοί.

Το συντηρούν και οι ψηφοφόροι.

Εκείνοι που ζητούν το ρουσφέτι.

Εκείνοι που ψηφίζουν τον "δικό μας άνθρωπο". Εκείνοι που ανταλλάσσουν την ψήφο τους με μια υπόσχεση, μια εξυπηρέτηση ή ένα τηλεφώνημα.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι εκλογές μοιάζουν όλο και περισσότερο με αγορά και όλο και λιγότερο με δημοκρατία.

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απλή: οι πολιτικοί προσφέρουν αυτό που οι πολίτες ανταμείβουν.

Όσο λοιπονεπιβραβεύεται το χρήμα, η πελατειακή σχέση και η συναλλαγή, τόσο θα μεγαλώνουν τα προεκλογικά ταμεία και τόσο θα ακριβαίνει η είσοδος στο πολιτικό παιχνίδι.Και τότε η ερώτηση δεν είναι αν το σύστημα είναι διεφθαρμένο.

Η ερώτηση είναι ποιος ακριβώς εξακολουθεί να εκπλήσσεται. Και ποιος θα κάνει πως δεν ξέρει. Αντε και καλο μας απόγευμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους