Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο πρώτο στάδιο της σχέσης να γίνουμε ελκυστικοί παρουσιάζουμε τον εαυτό μας, σε συσκευασία δώρου.

Προβάλλουμε τα καλύτερα χαρακτηριστικά μας και κρύβουμε τις ρωγμές μας ώστε να φανούμε αξιαγάπητοι (αξιέραστοι). Όμως το πέρασμα του χρόνου αποκαλύπτει όσα προσπαθήσαμε να κρύψουμε.

Κάποια στιγμή το περιτύλιγμα φθείρεται.

Φανερώνονται οι αδυναμίες, οι φόβοι, οι πληγές, οι συνήθειες που ενοχλούν.

Ο ήρωας του προσωπικού μας παραμυθιού γίνεται ένας απλός άνθρωπος, ευάλωτος και ατελής.

Και ακριβώς σε αυτή τη φάση της ανώμαλης προσγείωσης ή θα έλθει το τέλος της σχέσης ή θα αρχίσει να οικοδομείται η πραγματική αγάπη.

Όχι πλέον ως έντονο συναίσθημα που παρασύρει, αλλά ως συνειδητή επιλογή.

Η επιλογή να μείνεις κοντά σε έναν άνθρωπο όχι γι' αυτό που φαντάστηκες, αλλά για αυτό που πραγματικά είναι.

Να σεβαστείς την ιστορία του, να αντέξεις τις δυσκολίες, να σταθείς δίπλα του χωρίς να απαιτείς την τελειότητα.

Όταν σβήσει η γοητεία της εξιδανίκευσης, μπορεί να γεννηθεί κάτι πολυτιμότερο από τον έρωτα.

Η αληθινή οικειότητα.

Η ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου χωρίς φόβο, χωρίς προσωπείο, χωρίς την αγωνία της διαρκούς επιβεβαίωσης.

Τότε η σχέση γίνεται καταφύγιο και όχι φυλακή.

Μια ήσυχη συμμαχία δύο ατελών ανθρώπων που μοιράζονται τη ζωή τους, τον πόνο τους και τη σιωπή τους.

Αυτή η αγάπη δεν εντυπωσιάζει.

Δεν ενθουσιάζει.

Δεν υπόσχεται θαύματα.

Βιώνεται ως κοινωνία ψυχών και σωμάτων που νικά τον χρόνο. Και μεταρσιώνει την αρχική ψευδαίσθηση σε αιώνια πραγματικότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους