Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χαρά Νάστου 2. Η Ναυσικά θαυμάζει τον Οδυσσέα Η Ναυσικά βοηθά με όλη της την καρδιά τον ναυαγό Οδυσσέα.

Προστάζει στις δούλες της να προσφέρουν ρούχα και τροφή στον ξένο.

Προσέξτε, η ταυτότητα του ξένου είναι άγνωστη, αλλά το τυπικό της φιλοξενίας, έστω και με σπιτικό τη φύση, στην όχθη ενός ποταμού, ορίζει να τον δεχθείς, πόσο δε μάλλον, όταν είναι και ικέτης.

Όταν ο Οδυσσέας λουσμένος, ντυμένος, καθαρός προβάλλει στη Ναυσικά, είναι η σειρά της να θαυμάσει αυτόν τον άντρα, που η Θεά Αθηνά, στην τέταρτη παρέμβασή της, τον μεταμορφώνει, αφαιρώντας του χρόνια και προσθέτοντας χάρη τέτοια, που θα την οδηγήσει να μοιραστεί αυτή τη σκέψη με τις βάγιες της: "Μοιάζει θεός, απ' όσους τ' άσωστα ψηλά κρατούν ουράνια.

Να' μενε, θε μου, εδώ, κι ο τόπος μου να του άρεσε να κάτσει, και να' τανε της μοίρας μου άντρας μου να γένει ετούτος τώρα". (ραψ.ζ) 'Ενας πόθος που φτιάχτηκε με υλικά απ' το όνειρο και απ' τα λόγια του Οδυσσέα, προορισμένος να μην πραγματοποιηθεί.

Σύμφωνα με τις οδηγίες της, θα επιστρέψουν χωριστά στο παλάτι.

Η ίδια το ζητά, για να μην σχολιασθεί από τους κατοίκους, παντοδύναμη πάντα η κοινή γνώμη, και εκεί, σύμφωνα με τις συμβουλές της, θα ικετέψει για βοήθεια, αγγίζοντας πρώτα το γόνυ της μάνας της, της Αρήτης.

Πριν φθάσει ο Οδυσσέας στο παλάτι του Αλκίνοου, προσεύχεται στο άλσος της θεάς Αθηνάς, ζητώντας τη συμπαράστασή της. Ο Οδυσσέας συνάντησε την ομορφιά που θα τον σώσει και θα τον οδηγήσει στην "Ιθάκη". Στο παλάτι του Αλκίνοου, ο Οδυσσέας φιλοξενείται μεγαλόπρεπα, πριν ακόμα δηλώσει την ταυτότητά του, όπως ορίζει ο θεσμός του Ξένιου Δία.

Από την αρχή εκδηλώνει το βαθύ καημό του να γυρίσει πίσω στην πατρίδα και ο βασιλιάς των Φαιάκων, όσο κι αν θα τον ήθελε γαμπρό στην κόρη του, θα τον βοηθήσει να πραγματώσει το νόστιμο ήμαρ. Τη Ναυσικά θα τη δει μια φορά ακόμα, την ώρα που πάει να συναντήσει το βασιλιά και τους Φαίακες.

Πανέμορφη στην παραστάδα της πόρτας στέκεται να τον καμαρώσει: "Και τότε η Ναυσικά, πανέμορφη με των θεών τη χάρη, ήρθε κι ακούμπησε στο μάγουλο της στέρεης πόρτας πάνω, κι αφού τον Οδυσσέατα μάτια της καμάρωσαν θωρώντας, γυρνάει μετά και με ανεμάρπαστα του συντυχαίνει λόγια: Γεια και χαρά σου, ξένε! Φτάνοντας στη γη την πατρική σου να με θυμάσαι κάποτε, τι εγώ σ' έχω γλυτώσει". (ραψ. θ) Τα λόγια της κρύβουν έναν ερωτισμό, που σίγουρα αυτή η δεκαεξάχρονη δεν τον καταλαβαίνει. Ο Οδυσσέας όμως, ως έμπειρος της ζωής, τον νιώθει και κολακεύεται που κατάφερε έστω να μπει στα όνειρα αυτής της δροσερής ψυχής με την ωραία θωριά! Μια άλλη φορά θα δοκιμαστεί η πίστη του στην Πηνελόπη.

Αρνήθηκε τον έρωτα της Κίρκης, ξέφυγε, έστω και μετά από 8 χρόνια, από τα ερωτικά πλοκάμια της Καλυψώς, αρνούμενος την αθανασία και την αιώνια νιότη και τώρα δραπετεύει από τη νιότη και τη δροσιά της Ναυσικάς, να συναντήσει τη γερασμένη θνητή πιστή Πηνελόπη.

Μπορεί να μην έχει να επιδείξει τυπική πίστη και αφοσίωση, επιδεικνύει όμως την ουσιαστική πίστη, στην οικογένεια και την πατρίδα, όπου επιστρέφει με μεγάλη λαχτάρα.

Πέρα από πολεμιστής είναι και ένας ξενιτεμένος ο Οδυσσέας, που θέλει να ζήσει στην πατρίδα του, που δεν ξεχνά, και σ' αυτή θέλει να παραδώσει τη ζωή του.

Εκεί γυρνά, εκεί που ανήκει, ενώ η Ναυσικά, η κόρη του Αλκίνοου και της Αρήτης, βασιλοπούλα των Φαιάκων, θα βρει το ταίρι που ταιριάζει στην ηλικία και στα κοριτσίστικα όνειρά της.

Μοιάζει με παραμύθι που προϋπήρχε και που διάβασε ο ποιητής μας αυτή η αφήγηση για τον Οδυσσέα και τη Ναυσικά.

Η βασιλοπούλα που θέλει να τη θυμάται για πάντα ο ώριμος άνδρας που τον βοήθησε, εγείροντας στην καρδιά της τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, αλλά είναι ανέφικτο να γίνει άντρας της.

Μετά απ' αυτή όμως την πρώτη ματαίωση, θα βρει το σύντροφο από τον τόπο της. Τον Οδυσσέα περιμένει η Πηνελόπη.

Υπάρχει εκεί πάντα γι' αυτόν, υπομένοντας και περιμένοντας, τυπικά και ουσιαστικά αφοσιωμένη, δικαιώνοντας τη μέρα της επιστροφής. Ο Οδυσσέας είναι ο ήρωας που αρνείται την ωραιότητα, τη δροσιά των νιάτων, για να εκπληρώσει έναν πολύχρονο ασίγαστο πόθο: το νόστιμο ήμαρ. Η Ναυσικά κι ο Οδυσσέας είναι ένα αντάμωμα ρομαντικό στις αμμουδιές του Ομήρου, όπου η αγάπη παιγνιδίζει όσο ένας δρόμος, από του δάσους τις φυλλωσιές ως ενός ποταμού την αμμούδα, τόσο δειλά κι αισχυντηλά, όσο το θέλει η μοίρα. Εικόνα: Ναυσικά και Οδυσσέας, J,H, W Tischbein ¨Ερρωσθε και χαίρεσθε, Μυθολόγοι Πηγή: Ι.Θ. Κακριδής "Ομηρικά θέματα"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους