Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#posokanei και #GameTheory σε ταληράκια: Η πλατφόρμα δεν είναι "ξεμπρόστιασμα" των καρτέλ, είναι δωρεάν διαφήμισή τους.

Εξηγώ: == Το 1951 ο John Nash, κεντρικός ήρωας στην ταινία "A Beautiful Mind" (2001), δημοσίευσε την εργασία που θεμελίωσε το bargaining theory και του χάρισε (κυρίως αυτό) το Νόμπελ στα Οικονομικά (1994). Περιγράφει το πως αντίπαλοι παίκτες καταλήγουν σε ισορροπία σε περιβάλλον γνήσιου ανταγωνισμού.

Από πολλούς χρησιμοποιείται ως επιχείρημα και απόδειξη για το περίφημο "αόρατο χέρι της αγοράς" σύμφωνα με τον Adam Smith. == Βασική προϋπόθεση των παραπάνω: Γνήσιο ανταγωνισμός, δηλαδή μη συνεννόηση, ευθεία ή έμμεση, μεταξύ των παικτών.

Σε επόμενες εργασίες στο Game Theory στη δεκαετία του '80 και '90 αποδείχθηκε ότι στην πραγματικότητα η όποια συνεννόηση μεταξύ τους οδηγεί σε εντελώς διαφορετικά σημεία ισορροπίας. == Τι σημαίνει αυτό πρακτικά: Δεν χρειάζεται να πέσει κανένα τηλέφωνο.

Έχουμε 5-10 παίκτες το πολύ σε ένα τομέα της αγοράς με βασικές ανάγκες-αγαθά.

Κάποιος "τσιμπάει" λίγο την τιμή προς τα πάνω και περιμένει.

Ο "αντίπαλος", αντί να μείνει στα ίδια, "τσιμπάει" κι αυτός λίγο ακόμα την τιμή.

Δηλαδή αντί να στοχεύσει προς τη φθηνότερη, ακολουθεί σταδιακά την κίνηση του αντιπάλου.

Αν αυτό το κάνουν όλοι οι παίκτες (γιατί όχι;) και το αγαθό είναι απαραίτητο για τους πελάτες όλων, δεν έχουν κανένα λόγο να σταματήσουν.

Το αυξάνουν έτσι σταδιακά, όλοι μαζί, όσο θέλουν.

Αυτό λέγεται Cooperative Gaming. == Οι λίγοι που πουλάνε τρόφιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, καύσιμα, σε κάθε καρτέλ στην ελληνική αγορά, εφαρμόζουν ακριβώς το μοντέλο του iterated Prisoner's Dilemma, το ίδιο που εφάρμοσαν USA και USSR στην Ψυχρό Πόλεμο με τα πυρηνικά όπλα.

Η πιο αποτελεσματική στρατηγική σε βάθος χρόνου (Evolutionary Stable Strategy - ESS) λέγεται "tit-for-tat" και μια βασική της αρχή είναι η "ανταποδοτικότητα" (reciprocity): Κάνε ό,τι ο αντίπαλος. == Σε μια τέτοια αγορά, τα καρτέλ δημιουργούνται αυτόματα, χωρίς ειδική συνεννόηση μεταξύ των λίγων εταιριών.

Αυτό αποδεικνύεται και από τη θεωρία, δεν είναι "άποψη". Επιπλέον, αν κάποια Αρχή δεν το απαγορεύσει, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη συνεχίσουν να το κάνουν, γιατί είναι ESS.

Με άλλα λόγια, το "αόρατο χέρι της αγοράς" δεν είναι απλά κουλό, υπάρχει και κάνει το ακριβώς αντίθετο από ό,τι μας λένε. == Θα πει κάποιος, ε καλά, πως ωφελείται η όποια κυβέρνηση ή τα καρτέλ από το να φαίνονται έτσι ξεκάθαρα; Η απάντηση είναι απλή: Κάθε "μαγαζί" έχει την ευκαιρία να προβάλλει μερικά δικά του προϊόντα "ιδιωτικής ετικέτας". Δηλαδή, το ελληνικό κράτος ξόδεψε πάνω από 4,6 εκατ. € για να μπορούν αυτά τα "μαγαζιά" να διαφημίζουν δωρεάν τα δικά τους προϊόντα.

Αν αυτά είναι ως ένα βαθμό σε προϊόντα χωρίς "επικάλυψη" (άλλος γάλατα, άλλος τυριά, άλλος ρούχα), τότε έχουν επιπλέον κέρδος, πέρα από το βασικό καρτέλ στα υπόλοιπα προϊόντα.

Αντί για ολιγοπώλιο, διαφημίζουν το γνήσιο μονοπώλιο ως λύση. == Συμπέρασμα: Τέτοιο χάλι, τέτοιο ξεδιάντροπο ξεχείλωμα, τόσο ξεκάθαρη χειραγώγηση της αγοράς σε βασικά προϊόντα και αγαθά, είναι πραγματικά υλικό για μελέτες πολλών δεκαετιών στο μέλλον. @Harris Georgiou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους