ΜΠΑΜΠΑ, ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ! Αγαπητέ γονιέ, Σε μία καθημερινότητα ενός παιδιού που ασχολείται με τον αθλητισμό η οποία θυμίζει συχνά το απαιτητικό πρόγραμμα ενός επαγγελματία, μην...

Πλήρες Κείμενο:

ΜΠΑΜΠΑ, ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ! Αγαπητέ γονιέ, Σε μία καθημερινότητα ενός παιδιού που ασχολείται με τον αθλητισμό η οποία θυμίζει συχνά το απαιτητικό πρόγραμμα ενός επαγγελματία, μην απογοητευθείς, μην στεναχωρεθείς και μην νευριάσεις αν ξαφνικά ακούσεις να σου λέει: «Βαριέμαι να πάω προπόνηση σήμερα». Όχι.

Το παιδί σου δεν έχει χάσει το κίνητρό του, όπως φοβάσαι.

Γιατί το δικαίωμα στη βαρεμάρα είναι απαραίτητο τόσο για την ψυχική του υγεία όσο και την αθλητική εξέλιξη του.

Καλό είναι να θυμόμαστε, αγαπητέ γονιέ, ότι όταν ένα παιδί - αθλητής βρίσκεται διαρκώς σε ένα περιβάλλον υπερδραστηριότητας όπου ακόμη και το καλοκαίρι η ημέρα του γεμίζει με personal training, απαιτητικά αθλητικά camps και εξειδικευμένα προγράμματα ατομικής βελτίωσης, η βαρεμάρα δεν πρέπει να συγχέεται με την τεμπελιά αλλά με στιγμιαία και αναγκαία απόδραση.

Αποτελεί τη φυσιολογική ανάγκη του εγκεφάλου να ρίξει τους ρυθμούς του, να αποσυμπιεστεί από την πίεση της απόδοσης και να κάνει ένα απαραίτητο για το ίδιο «reset». Το παιδί – αθλητής δεν είναι ούτε υπερ-υπολογιστής ούτε εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης.

Χρειάζεται να κατεβάσει ταχύτητα, να ξεκουραστεί σωματικά και κυρίως πνευματικά, να επιθυμήσει εκ νέου τη δραστηριότητα με την οποία ασχολείται, να γεμίσει τις μπαταρίες του.

Όταν λοιπόν απαγορεύουμε σε ένα παιδί να βαρεθεί και όταν κάθε φορά που βαριέται, του φορτώνουμε πολλές ενοχές για ένα φαντασιακό μέλλον που δήθεν πετάει στα σκουπίδια με την μη ολόψυχη εμπλοκή του, είναι σαν να του περνάμε το μήνυμα ότι η δραστηριότητά του δεν είναι πια επιλογή του αλλά επιβολή.

Και αυτός είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για να εξαντληθεί, να «ξενερώσει», να τα παρατήσει, ειδικά όταν σκεφτεί ότι ο γονιός που του βγάζει λογύδριο περί μηδενικής χαλάρωσης, συνήθως είναι ο ίδιος γονιός που σε κάθε ευκαιρία λουφάρει και ο ίδιος γονιός που δεν έκανε πρωταθλητισμό στη ζωή του ούτε στο τάβλι.

Προσοχή όμως, αγαπητέ γονιέ! Είναι άλλο η στιγμιαία βαρεμάρα ως επιθυμητή απόδραση και είναι άλλο πράγμα η συνεχιζόμενη νωθρότητα ενός παιδιού.

Η νωθρότητα είναι μια παρατεταμένη κατάσταση.

Είναι η απάθεια και η γενικευμένη έλλειψη ενέργειας.

Το παιδί που βιώνει νωθρότητα χάνει σταδιακά τον ενθουσιασμό του όχι μόνο για τη συγκεκριμένη προπόνηση, αλλά συνολικά για το άθλημα, τους αγώνες, τους συναθλητές του, ίσως και για άλλες πτυχές της καθημερινότητάς του.

Σέρνει τα πόδια του στο γήπεδο από μια κούραση που είναι κατά βάση ψυχική, αποφεύγει την προσπάθεια και δείχνει να έχει αποσυνδεθεί συναισθηματικά από αυτό που κάποτε αγαπούσε.

Αντίθετα, η στιγμιαία βαρεμάρα – αυτό το απρόσμενο «δεν θέλω να πάω σήμερα» – είναι μια οξεία αντίδραση σε έναν παροδικό κορεσμό.

Είναι η ασπίδα προστασίας του εγκεφάλου απέναντι στη ρουτίνα και την πίεση.

Το παιδί που βαριέται στιγμιαία, εξακολουθεί να αγαπά το άθλημά του.

Εάν του δώσεις την άδεια να απέχει για μία ημέρα, να παίξει κάτι άλλο ή απλώς να καθίσει αμέριμνος στον καναπέ του, την επόμενη κιόλας ημέρα θα επιστρέψει στο γήπεδο με ανανεωμένη όρεξη, έχοντας κάνει το επιθυμητό «time out» ή «cooling break», όπως οψίμως μάθαμε και στο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου.

Άφησε λοιπόν το παιδί σου να κάνει ένα διάλειμμα από τις «υψηλές πτήσεις» χωρίς το γνωστό κήρυγμα, και επίτρεψέ του να μπει για ένα απόγευμα σε "λειτουργία πτήσης". Και να είσαι σίγουρος, ότι ούτε οι δεξιότητές του θα χαθούν, ούτε ο κόσμος θα χαλάσει. @ακόλουθοι https://achilleasifantidis.gr #sport_psychology #mentality #sports #grassroots #elite_mentoring

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους