Original Post

Πλήρες Κείμενο:

" Τσίπρας: Η τέχνη του να χάνεις και να πανηγυρίζεις" Όσο περισσότερο μιλάει ο Τσίπρας για το μέλλον, τόσο περισσότερο θυμίζει το παρελθόν.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της νέας του προσπάθειας.

Παρουσιάζεται ως κάτι καινούργιο, αλλά όσο την κοιτάζεις τόσο περισσότερο βλέπεις τα ίδια υλικά, τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες συνήθειες και την ίδια πολιτική νοοτροπία που δοκιμάστηκε, κρίθηκε και απορρίφθηκε.

Υποτίθεται ότι γεννιέται κάτι νέο. Αλήθεια; Νέο με ποιους; Με τους ίδιους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω του εδώ και χρόνια; Με τους ίδιους μηχανισμούς; Με τις ίδιες παρέες που επί μια δεκαετία εξηγούν μεταξύ τους πόσο δίκιο είχαν ενώ οι πολίτες τους εγκαταλείπουν; Δεν μοιάζει με νέα αρχή.

Μοιάζει με επαναλειτουργία παλιού μαγαζιού με καινούργια επιγραφή.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι η απόσταση από την πραγματικότητα.

Κάθε παρουσίαση εμφανίζεται ως ιστορικό γεγονός.

Κάθε συγκέντρωση ως πολιτικός σεισμός.

Κάθε χειροκρότημα ως προμήνυμα εξουσίας.

Λες και δεν έχει μεσολαβήσει τίποτα.

Λες και δεν υπήρξαν εκλογικές συντριβές.

Λες και δεν υπήρξε μια κοινωνία που έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα δυσπιστίας.

Και κάπου εδώ αρχίζει το θέατρο της πολιτικής αυταρέσκειας.

Οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε υπόσχονταν ότι θα αλλάξουν τη χώρα, σήμερα αδυνατούν να εξηγήσουν πειστικά γιατί απέτυχαν.

Δεν ακούς ουσιαστική αυτοκριτική.

Δεν ακούς παραδοχή λαθών.

Δεν ακούς αναθεώρηση.

Ακούς μόνο μια διαρκή προσπάθεια να παρουσιαστεί το χθες ως δικαίωση και το αύριο ως αναπόφευκτη επιστροφή.

Και μετά έρχονται οι εξαγγελίες.

Προτάσεις, δεσμεύσεις, παροχές, σχέδια.

Όλα ακούγονται όμορφα μέχρι να τεθεί η πιο απλή ερώτηση του κόσμου: Πώς ακριβώς θα γίνουν; Πού είναι οι αριθμοί; Πού είναι η κοστολόγηση; Πού είναι η εφαρμογή; Εκεί αρχίζει η γνωστή αερολογία.

Η πολιτική μετατρέπεται σε παρουσίαση ιδεών χωρίς επαφή με τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής.

Σαν να αρκεί να ανακοινώσεις κάτι για να συμβεί.

Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι αυτό.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αλαζονεία που κρύβεται από πίσω.

Η πεποίθηση ότι οι πολίτες έχουν ξεχάσει.

Ότι δεν θυμούνται.

Ότι αρκεί μια νέα ταμπέλα για να διαγραφούν οι παλιές ευθύνες.

Κι όμως θυμούνται.

Θυμούνται τις μεγάλες υποσχέσεις.

Θυμούνται τις κωλοτούμπες.

Θυμούνται τις αντιφάσεις.

Θυμούνται ότι άλλοι κατηγορούνταν για αρχηγισμό και σήμερα όλα περιστρέφονται γύρω από έναν άνθρωπο και το προσωπικό του σχέδιο.

Κάποτε μιλούσαν για συλλογικότητα.

Σήμερα μοιάζουν να λειτουργούν σαν λέσχη πολιτικού θαυμασμού.

Κανείς δεν διαφωνεί.

Κανείς δεν αμφισβητεί.

Κανείς δεν λέει την αλήθεια.

Όλοι χειροκροτούν.

Και όταν όλοι χειροκροτούν, συνήθως κανείς δεν σκέφτεται.

Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή.

Δεν συγκινείται από συνθήματα.

Δεν εντυπωσιάζεται από φωτογραφίες.

Και όσο το περιβάλλον του Τσίπρα συνεχίζει να μπερδεύει την επικοινωνία με την πολιτική και τον ενθουσιασμό μιας αίθουσας με την κοινωνική πλειοψηφία, τόσο θα εγκλωβίζεται στη δική του φούσκα.

Το τραγικό δεν είναι ότι προσπαθεί να επιστρέψει.

Το τραγικό είναι ότι προσπαθεί να επιστρέψει χωρίς να έχει καταλάβει γιατί έφυγε.

Και αυτό συνήθως δεν καταλήγει σε πολιτική αναγέννηση. Καταλήγει σε πολιτική καρικατούρα. #ΠολιτικήΚριτική #Τσίπρας #Αριστερά #ΕλληνικήΠολιτική #ΠολιτικήΑποδόμηση

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους