Κάποιοι σήμερα ανακοινώνουν με τυμπανοκρουσίες αμοιβή 3.000 ευρώ για πληροφορίες σχετικά με τις νεκρές αρκούδες στη Δυτική Μακεδονία. Καλοδεχούμενη φυσικά κάθε πρωτοβουλία. Ωστόσο, θα ήθελα να θυμίσω...
Κάποιοι σήμερα ανακοινώνουν με τυμπανοκρουσίες αμοιβή 3.000 ευρώ για πληροφορίες σχετικά με τις νεκρές αρκούδες στη Δυτική Μακεδονία.
Καλοδεχούμενη φυσικά κάθε πρωτοβουλία.
Ωστόσο, θα ήθελα να θυμίσω κάτι που ίσως αρκετοί έχουν ξεχάσει ή καν δεν γνωρίζουν.
Όταν υπήρξα μέλος της διοίκησης του Κυνηγετικού Συλλόγου Ιωαννίνων, είχαμε αποφασίσει να θεσπίσουμε επικήρυξη ύψους 10.000 ευρώ για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψη όσων τοποθετούσαν δηλητηριασμένα δολώματα (φόλες). Η απόφαση αυτή δεν ελήφθη χθες, ούτε ως ευκαιριακή αντίδραση σε ένα περιστατικό που απασχόλησε την επικαιρότητα.
Ελήφθη πριν από περίπου είκοσι χρόνια και παρέμενε σε ισχύ, αποδεικνύοντας ότι ο αγώνας απέναντι στους εγκληματίες των δηλητηριασμένων δολωμάτων ήταν για εμάς διαχρονική στάση ευθύνης.
Γιατί γνωρίζαμε πολύ καλά ότι οι φόλες αποτελούν ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα κατά της φύσης.
Δεν σκοτώνουν μόνο αρκούδες.
Σκοτώνουν λύκους, αρπακτικά πουλιά, κυνηγόσκυλα, ζώα συντροφιάς και μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο ακόμη και ανθρώπινες ζωές.
Υπάρχει όμως και μία διαφορά που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Τα 10.000 ευρώ της επικηρύξεως ήταν χρήματα των ίδιων των κυνηγών.
Προέρχονταν από τις συνδρομές των μελών του Κυνηγετικού Συλλόγου Ιωαννίνων.
Δεν ήταν χρήματα χορηγιών ή τρίτων.
Ήταν χρήματα ανθρώπων που αποφάσισαν να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να πολεμήσουν όσους δηλητηριάζουν την ελληνική ύπαιθρο.
Βέβαια, τέτοιες ειδήσεις σπάνια βρίσκουν χώρο στα δελτία και στα πρωτοσέλιδα.
Η προσφορά των κυνηγών δεν εξυπηρετεί το αφήγημα όσων θέλουν να παρουσιάζουν τον κυνηγό αποκλειστικά ως «θύτη». Έτσι, οι πραγματικές δράσεις περνούν στα ψιλά, ενώ άλλες πρωτοβουλίες προβάλλονται σαν να ανακαλύφθηκε σήμερα η προστασία της άγριας ζωής.
Και κάτι ακόμη.
Οι κυνηγετικές οργανώσεις δεν ξεφύτρωσαν εν μία νυκτί.
Δεν δημιουργήθηκαν από δέκα ή είκοσι άτομα για να αυτοανακηρυχθούν προστάτες της φύσης.
Έχουν ιστορία δεκαετιών, χιλιάδες μέλη, θεσμική παρουσία και αδιάκοπη δράση στην ελληνική ύπαιθρο.
Έχουν προσφέρει με έργα και όχι με δημόσιες σχέσεις και θεωρίες.
Ας αφήσουμε λοιπόν τα μαθήματα περιβαλλοντικής ευαισθησίας από εκείνους που εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει δημοσιότητα.
Οι κυνηγοί ήταν εκεί πριν γίνει μόδα και θα είναι εκεί όταν οι κάμερες φύγουν. Υ.Γ.: Επισυνάπτω ενδεικτικά μία μόνο ανακοίνωση του Κυνηγετικού Συλλόγου Ιωαννίνων από το 2022, που υπενθυμίζει ότι η επικήρυξη των 10.000 ευρώ βρισκόταν ήδη σε ισχύ.
Θα μπορούσα να παραθέσω και πολλές ακόμη αντίστοιχες ανακοινώσεις των προηγούμενων ετών.
Όλες τους είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό.
Όλως περιέργως, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες από όσους σήμερα ανακαλύπτουν την «ευαισθησία» για τις φόλες ή τη λαθροθηρία και από εκείνους που επιλέγουν τι αξίζει να προβληθεί και τι όχι.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους