Original Post

Πλήρες Κείμενο:

19η Ιουνίου 2026 Ελλάς – Μέρος 3ο (προτελευταίο): Καβάλα και Δράμα, 29 Μαΐου – 3 Ιουνίου 2026 Έχω να επιστεφθώ την Ανατολική Μακεδονία αρκετές δεκαετίες.

Ήταν το ακαδημαϊκό έτος 1985-86, όταν ολοκλήρωνα την διπλωματική μου εργασία με θέμα την οδική ασφάλεια και καταμετρούσα τροχαία ατυχήματα και θύματα στο εθνικό οδικό δίκτυο τής Βορείου Ελλάδος με στοιχεία από τις κατά τόπους τροχαίες υπηρεσίες.

Ήταν επίκαιρο το θέμα μιας και το 1986 είχε ανακηρυχθεί «έτος ευρωπαϊκής οδικής ασφάλειας» αλλά και ουσιαστικό μιας και κάθε χρόνο χανόταν τότε στην άσφαλτο ο πληθυσμός μιας κωμόπολης, σε εποχές μάλιστα που μαστίζει η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα.

Αυτά συμβαίναν τότε… Αυτή τη φορά αποφασίσαμε με την Ελίνα να επισκεφθούμε όλη τη Μακεδονία, ξεκινώντας από τη Δυτική (αρχικά Πτολεμαΐδα και περισσότερο Καστοριά), συνεχίζοντας στην Ανατολική (Καβάλα με μονοήμερη εκδρομή στη Δράμα), και καταλήγοντας στην Κεντρική (Χαλκιδική με επίλογο τη Θεσσαλονίκη). Η Καβάλα έχει πανέμορφες ακτές, αρχίζοντας από την πόλη τής Καβάλας μέχρι το νοτιοδυτικότερο άκρο της, το ραγδαία αναπτυσσόμενο Οφρύνιο, με όλες τις ενδιάμεσες παραλίες, ήτοι, Παληό, Νέα Ηρακλείτσα, Νέα Πέραμος, Άγιος Αθανάσιος/Αμμόλοφοι, κ.ο.κ. να προσφέρουν μια παραδεισένια ομορφιά, μια μοναδική γαλήνη.

Ωστόσο, εκεί που συχνά νομίζεις ότι βρίσκεσαι μόνος μεταξύ αμμουδιάς, θάλασσας και ουρανού, έρχονται απανωτά όμορφες εκπλήξεις.

Τα παιδιά τού κ. Πλούταρχου Κανετίδη (Πλούταρχος Κανετίδης) διαθέτουν στο Παληό μια πρότυπη παραδοσιακή ψαροταβέρνα, το Golden Fish.

Πρώτα από όλα, δεν νομίζω να υπάρχει Πόντιος που να μην γνωρίζει τον Πλούταρχο.

Δεν υπάρχει δε και Πόντιος που να μην τον γνωρίζει ο ίδιος.

Γλεντζές, προσφιλής με φιλότιμο και προσφορά, ο ανεπίσημος «ληξίαρχος» των Ποντίων, ο Πλούταρχος.

Τα παιδιά του βγαίνουν στα ανοικτά χαράματα, και ότι ψάρια αλιεύουν είτε τα πουλάνε φρέσκα ή τα προσφέρουν σαν φαγητό στο ψαράδικο/ταβέρνα τους.

Και όταν κοπάσει η δουλειά, πιάνει ο γιος του, ο Παναγιώτης, το μικρόφωνο και κελαηδάει.

Εμείς βλέπαμε την πινακίδα αλλά δεν γνωρίζαμε κάτι σχετικό μέχρι που συναντηθήκαμε για δείπνο, τη Δευτέρα, 1η Ιουνίου, με το αγαπητό φιλικό μας ζεύγος, τον Μπάμπη και την Ελένη Κωστόπουλο (Eleni Seitanidou-Kostopoulos), μεγάλων ευεργετών τού Ιερού Ιδρύματος Παναγία Σουμελά τής Αμερικής.

Το ζεύγος περνάει μεγάλο διάστημα στην Ελλάδα και μάς πρότειναν, τι άλλο, το ψαράδικο των υιών Πλούταρχου όπου περάσαμε ένα απολαυστικό απόγευμα.

Ήταν αναμφισβήτητα μια πανδαισία ήχων, οσμών και γεύσεων και πάνω από όλα όμορφης παρέας.

Την επομένη, μάς κάλεσε, ο εκλεκτός και αγαπητός μας φίλος, ο πανοσιολογιότατος Αρχιμανδρίτης, π. Ευγένιος Τσαραμανίδης (Evgenios Anastasios Tsaramanidis), ιερατικώς προϊστάμενος τής ιεράς κοινότητας τού Αγίου Δημητρίου στο Union, NJ, στην πόλη καταγωγής του, την υπέροχη Δράμα, ή αρχαϊστί, Ύδραμα, λόγω των πολλών υδάτων της.

Στην ευρύτερη περιοχή Σερρών, Δράμας, και Καβάλας, σε μια συστοιχία χωριών που ξεκινούν από τη Σκοπιά και τη Νέα Ζίχνη Σερρών, κάποια ενδιάμεσα χωριά τής Δράμας, και καταλήγουν στις Κρηνίδες Καβάλας, έχω λίγους μακρινούς συγγενείς και πολλούς συγχωριανούς.

Είναι όλοι τους γόνοι προσφύγων που με την ανταλλαγή τού 1923 μεταφέρθηκαν από το Μεταλλείο Ταύρου τής νοτίου Καππαδοκίας στην ευρύτερη περιοχή τής Ανατολικής Μακεδονίας, καθώς και σε χωριά τής επαρχίας Βοΐου τού νομού Κοζάνης (Σήμαντρο, Πλατανιά και Μολόχα), στο νομό Κορίνθου και στην Κρήτη.

Πριν το 1800 περίπου, ήταν όλοι κάτοικοι τής Αργυρούπολης τού Πόντου και των περιχώρων της όπου λόγω δυσβάσταχτων σουλτανικών φόρων και άλλων δυσμενών συνθηκών αποφάσισαν να μετακινηθούν προς εκμετάλλευση νέων ορυχείων στην οροσειρά Ταύρος στη Νότια Καππαδοκία.

Άρα η ευρύτερη περιοχή τής Ανατολικής Μακεδονίας είναι κατά κάποιο τρόπο οικείο έδαφος, μια δεύτερη πατρίδα μου.

Στο δείπνο με τον πανοσιολογιότατο, είχαμε την ξεχωριστή τιμή να γνωρίσουμε και να μάς συντροφεύσουν δύο σημαντικές προσωπικότητες, το αγαπημένο μας ζεύγος των Μαργαρίτη Τζίμα (Margaritis Tzimas) και Μελίνας Μποτέλη (Μελίνα Μποτέλλη Α'). Ο κ. Μαργαρίτης Τζίμας είναι πρώην Δήμαρχος Δράμας, πρώην Βουλευτής τού νομού Δράμας με τη Νέα Δημοκρατία και πρώην Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης, ο οποίος, και από τις 3 δημόσιες θέσεις που κατείχε, προσέφερε τα μέγιστα στην πόλη και το νόμο τής Δράμας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή τής Μακεδονίας και Θράκης, και την Ελλάδα εν γένει.

Κρίνω προσωπικά ότι είναι πλήγμα (τουλάχιστον) για την Δράμα ή μη θεσμικά ενεργή δραστηριοποίηση του.

Το πολιτικό σκηνικό χρήζει τής παρουσίας τέτοιων προσωπικοτήτων που έχουν να προσφέρουν πολλά ακόμη στην πατρίδα μας.

Σύζυγος του είναι η λαμπρότατη και σπουδαία ηθοποιός, κα Μελίνα Μποτέλη, με σειρά καλλιτεχνικών επιτυχιών στο θέατρο, την τηλεόραση, κ.α. Η κα Μποτέλη σπούδασε θέατρο στην Δραματική Σχολή τού Εθνικού θεάτρου, με σπουδαίους καθηγητές και εργάστηκε στο Εθνικό θέατρο, Θέατρο Τέχνης, κ.α. σε σκηνοθεσία επίσης μεγάλων σκηνοθετών και συνεργασία σπουδαίων ηθοποιών.

Ποιος αλήθεια δεν τη θυμάται στις τηλεοπτικές σειρές «Ψίθυροι Καρδιάς» τού Μανούσου Μανουσάκη, και «Ακροβατώντας», «Τής Αγάπης Μαχαιριά», και «Χωρίς Όρια» τού Στράτου Μαρκίδη και άλλες επιτυχίες; Στην παρέα μας προτέθηκε αναπάντεχα και ο αξιότιμος και συμπαθέστατος βουλευτής τού νομού Δράμας με τον ΣυΡιζΑ, ο κ. Θεόφιλος Ξανθόπουλος, ένας συνετός και μετριόφρων πολιτικός με έντονη δραστηριοποίηση και προσφορά.

Θα ομολογήσω δε ότι οι διάλογοι μεταξύ των δυο πολιτικών ανδρών, των κ.κ. Τζίμα και Ξανθόπουλου, ήταν τόσο κόσμιοι και εποικοδομητικοί, με τόσο αμοιβαίο σεβασμό και ευγένεια, που δεν θύμιζαν τα κατά καιρούς «ροντέο» που εξελίσσονται και παρακολουθούμε στη Βουλή των Ελλήνων.

Τούς θαύμασα! Κάπου εδώ τελειώνει το τρίτο μέρος των αναρτήσεων μου.

Θα ακολουθήσει και το τελευταίο μέρος που αναφέρεται στην Κεντρική Μακεδονία, και πιο συγκεκριμένα στη χερσόνησο Σιθωνίας τής Χαλκιδικής (αμάν πια με αυτό το … «δεύτερο πόδι») και τη Θεσσαλονίκη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους