Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη και όταν φεύγουν από τη ζωή, παραμένουν παρόντες στις μνήμες και στις καρδιές ενός ολόκληρου τόπου.

Ένας από αυτούς ήταν ο αείμνηστος Αρχιμανδρίτης π. Κωνσταντίνος Παππάς.

Την προηγούμενη Τετάρτη 10 Ιουνίου, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λαδοχωρίου, τελέστηκε Ιερό Μνημόσυνο για τη συμπλήρωση δεκατεσσάρων ετών από την κοίμησή του.

Ο παπα-Κώστας δεν υπήρξε απλώς ένας κληρικός.

Υπήρξε μια μορφή ταυτισμένη με τη νεότερη ιστορία της Θεσπρωτίας.

Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, στρατιωτικός ιερέας στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου, άνθρωπος της προσφοράς και της θυσίας, αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην Εκκλησία και την Πατρίδα.

Όσοι τον γνωρίσαμε θυμόμαστε την απλότητα, τη λεβεντιά, την ευθύτητα και την αγάπη του για τον συνάνθρωπο.

Θυμόμαστε έναν ιερέα που βάπτισε γενιές Θεσπρωτών, που μοιράστηκε τις χαρές και τις λύπες τους, που στάθηκε δίπλα στους αδύναμους, χωρίς ποτέ να ζητήσει αναγνώριση.

Με αφορμή το μνημόσυνό του, αναδημοσιεύω τον επικήδειο λόγο που εκφώνησα κατά την πάνδημη κηδεία του, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Ηγουμενίτσας, στις 11 Ιουνίου 2012.

Ίσως είναι ένας μικρός φόρος τιμής σε έναν μεγάλο άνθρωπο.

Η μνήμη του ας είναι αιωνία. ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ Ότι έζησε πρέπει να πεθάνει και μέσα από τον θάνατο να περάσει στην αιωνιότητα.

Κοινή μοίρα στους ανθρώπους ο θάνατος.

Στους εκλεκτούς όμως, ανήκει ξεχωριστή τιμή.

Και εσύ, σεβαστέ μας παπά- Κώστα, κερδίζεις σήμερα στην καρδιά και τη μνήμη μας, μια ιδιαίτερη τιμή για όσα έπραξες στη διάρκεια της πολυκύμαντης ζωής και της ιερατικής σου θητείας.

Είναι ίσως η φτώχεια και οι δυσκολίες που σμιλεύουν τέτοιες σπουδαίες και ισχυρές προσωπικότητες.

Είναι ίσως το γεγονός, ότι το να γεννιέσαι πάνω στην πέτρα σε προικίζει με αντοχή και γρανιτένια θέληση.

Παρά τα χρόνια σου, θλιβερό ακούστηκε το άγγελμα του θανάτου σου, χθες το πρωί σε κάθε γειτονιά της θεσπρωτικής γής.

Αυτός ο τόπος της Θεσπρωτίας, ο μικρός, ο μέγας – όπως λέει ο ποιητής – που έχει επάνω του σημάδια από τα βάθη των αιώνων, που οι άνθρωποί του στέκονται με αξιοπρέπεια και λεβεντιά, που τα χωριά του αποτελούν ορόσημα του Ελληνισμού, αυτός ο τόπος αποχαιρετά σήμερα ένα κομμάτι από την ιστορία του.

Συνδέθηκες με τη ζωή όλων μας.

Σε είχαμε κοντά μας, και εγώ προσωπικά, από τα παιδικά μας χρόνια, σε χαρές και λύπες, σε στιγμές θλίψης και σε μέρες ευδαιμονίας.

Μας βάπτισες, μας συμβούλεψες, μας πάντρεψες, βάπτισες τα παιδιά μας, κήδεψες τους γονείς μας.

Γι’ αυτό λέω αυτά τα λόγια σήμερα και γιατί άλλωστε σου το είχα υποσχεθεί.

Η απλότητα, η λιτότητα, στον προσωπικό σου βίο και την εκκλησιαστική σου διακονία, κατάφεραν να αγγίξουν τις καρδιές μας.

Η αφοσίωση σε «ότι ετάχθης να διακονείς», η ευθύτητα των λόγων σου, το γνήσιο ενδιαφέρον σου για κάθε πάσχοντα άνθρωπο και η θαυμαστή σου αξιοπρέπεια, δίδαξαν ήθος και αγωνιστικότητα και έγιναν σημεία αναφοράς για μας τους νεότερους.

Έθεσες τον εαυτό σου με αυταπάρνηση στην υπηρεσία της Ορθοδοξίας και της Πατρίδας, συμμετέχοντας ενεργά στο κοινωνικό γίγνεσθαι με σημαντική, όχι μόνο ανθρωπιστική, αλλά και εθνική και πατριωτική δράση.

Υπηρέτησες, με πίστη την Εκκλησία, με αφοσίωση την Ελλάδα, με θέρμη και γενναιότητα το Έθνος, με αγάπη τον συνάνθρωπο. Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι η «αρετή είναι ανώτερη από τον πλούτο και χρησιμότερη από την υψηλή καταγωγή, γιατί όσα είναι αδύνατα στους άλλους, αυτή τα καθιστά δυνατά, και όσα προκαλούν φόβο στους άλλους, αυτή τα υπομένει με θάρρος». Αυτή την αρετή την είχες μέσα σου σεβαστέ μας παπά – Κώστα.

Δεν είχες όμως μόνο την αρετή αλλά και την τόλμη και τη λεβεντιά, και γι’ αυτό ήσουν ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.

Ελεύθερος κοντά στους ανθρώπους.

Ελεύθερος δίπλα στον Θεό που υπηρέτησες, τα πολλά χρόνια που ο ίδιος σου χάρισε.

Είμαι σίγουρος, ότι βρίσκεσαι ήδη εκεί ψηλά, «εν σκηναίς δικαίων και εν κόλποις Αβράμαμ». Βρίσκεσαι ήδη εκεί ψηλά, στα απέραντα λιβάδια της γαλήνης και της ομορφιάς. «Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι, και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά τω Υψίστω» γράφει η Σοφία Σολομώντος. Ο Αρχιμανδρίτης π. Κωνσταντίνος Παπάς, εκοιμήθη πλήρης ημερών.

Γι’ αυτόν ο θάνατος δεν είναι το τέλος, είναι η αρχή μιας νέας ζωής.

Είναι η πύλη μιας νέας ζωής, κοντά στον Θεό που αγάπησε. «Ουδέν τον θάνατον διαφέρει του ζήν», τίποτα δεν διαφέρει ο θάνατος από τη ζωή για τους αγαθούς. «Εν ευφημία χρή τελευτάν», πρέπει ο καθένας να πεθαίνει με καλή φήμη.

Για σένα παπά – Κώστα ισχύουν και τα δύο.

Αιώνια άνοιξη να είναι η υπόλοιπη «ζωή» σου και όσοι σε γνωρίσαμε να έχουμε την ευχή και την ευλογία σου! Άξιος και Αθάνατος!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους