Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τελευταίο διάστημα έχω φάει σοβαρά «χαστούκια» σε συζητήσεις – ο θεός να τις κάνει – για την Παλαιστίνη.

Έχω ακούσει μπαρούφες που έχουν ξεραθεί τα αυτιά μου.

Ταυτόχρονα, όσο διαβάζω και ενημερώνομαι, τόσο τα παίρνω στο κρανίο.

Το ερώτημα παραμένει, βέβαια, πώς γίνεται κανείς να μην διαβάζει και να μην ενημερώνεται μετά από 985 μέρες σφαγών και live γενοκτονίας και απλά να αναπαράγει την μια κοτσάνα πίσω από την άλλη.

Προφανώς, υπάρχουν πάρα πολλοί που δεν τους καίγεται καρφί για οτιδήποτε δεν τους αγγίζει προσωπικά· εδώ τα λόγια είναι φτώχεια.

Μετά, υπάρχουν αυτοί που, είτε γνώριζαν είτε δεν γνώριζαν τι πραγματικά συμβαίνει, θα υποστήριζαν ακριβώς τα ίδια πράγματα επειδή είναι καθάρματα, καθώς έχουν αυτή τη θέση από κάποιο συμφέρον.

Εδώ τα λόγια είναι επίσης φτώχεια και περνάμε σε πρακτικές λύσεις.

Τέλος, για να απαντήσω στο αρχικό ερώτημα, υπάρχουν αυτοί που δεν ενημερώνονται επειδή θεωρούν πως ήδη γνωρίζουν αρκετά και πως ό,τι επιπλέον και να μάθουν δεν αλλάζει τη βασική εικόνα και άρα την άποψη και τη στάση τους.

Ωστόσο, επειδή το Ισραήλ, πέρα από μια τρομερή φονική μηχανή, είναι και ένας από τους πιο πετυχημένους μηχανισμούς προπαγάνδας, όλα όσα γνωρίζουν ή νομίζουν πως γνωρίζουν πιθανότατα (με όσους έχω μιλήσει είναι διασταυρωμένο) είναι απλώς η πιο pop hasbara, δηλαδή ισραηλινή προπαγάνδα.

Φίλοι μου, αν νομίζετε πως έχετε γνώση του ζητήματος επειδή έχετε διαβάσει στρατοπεδική λογοτεχνία, έχετε δει Lanzmann και κανένα ντοκιμαντέρ του BBC για την «αραβοϊσραηλινή σύγκρουση», έχετε πολύ διάβασμα και μελέτη μπροστά σας.

Οπότε, όσοι, όσες και όσ@ θέλουν ειλικρινά να κάνουν οποιαδήποτε συζήτηση για το Παλαιστινιακό, καλό θα είναι να στρωθούν στο διάβασμα.

Κι εγώ νόμιζα πως γνώριζα και είχα μια στάση που, ναι μεν, καταδίκαζα το Ισραήλ και ήμουν υπέρ των Παλαιστινίων, αλλά κατέληγα σε μια θέση «και τι ακριβώς να κάνουμε τώρα;». Μπέρδεμα… Να ομολογήσω πως δεν ήξερα την τύφλα μου και ντρέπομαι γι’ αυτό.

Λοιπόν, μετά από πολύ διάβασμα και παρακολουθώντας, προφανώς, και το τι γίνεται όλο αυτό το διάστημα, τα πράγματα – αντίθετα με αυτό που πολλοί υποστηρίζουν – είναι πολύ απλά: το Ισραήλ θέλει ξήλωμα και η λύση είναι μία: Όσοι «Ισραηλινοί» γουστάρουν να μείνουν στην Παλαιστίνη ως ίσοι πολίτες, με τα ίδια δικαιώματα με τους Παλαιστινίους, καλώς να μείνουν (αφού, βέβαια, ρωτήσουν τους νόμιμους ιδιοκτήτες της γης και τους δώσουν αυτοί την άδεια). Όσοι νομίζουν πως είναι ο εκλεκτός λαός και άλλες τέτοιες παπαριές, ΠΟΥΛΟ: να τα μαζέψουν και να πάνε στην Αμερική ή στη Γερμανία ή όπου αλλού τους φωτίσει ο Γιαχβέ – εγώ προτείνω τη Μόρντορ.

Αν τώρα θέλετε να διαφωνήσετε μαζί μου, να γράψετε σχόλια, να βρίσετε, επειδή σας φαίνεται ακραίο αυτό που γράφω, καθίστε και διαβάστε αυτά εδώ τα βιβλία (ενδεικτικά, κάποια που διάβασα από τις 7 Οκτώβρη έως σήμερα) και μετά συζητάμε ό,τι θέλετε.

Διαφορετικά, δεν ακούω κιχ.

Ακολουθεί η λίστα: 📖 Ιλάν Παπέ, «Δέκα μύθοι για το Ισραήλ», Οκτάνα. 📖 Haim Bresheeth-Zabner, «IDF: ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος», Οκτάνα. 📖 John J. Mearsheimer, Stephen M. Walt, «Το Ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των ΗΠΑ», Θύραθεν. 📖 W. Keith Whitelam, «Η επινόηση του αρχαίου Ισραήλ.

Η αποσιώπηση της ιστορίας της Παλαιστίνης», Ενάλιος. 📖 «Το ά-λογο της Γάζας», Χρήστος Φιλιππίδης, Futura. 📖 Jacqueline Rose, «Το ζήτημα του σιωνισμού», Ποιότητα. 📖 Yitzhak Laor, «Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού: συγγραφείς της ειρήνης στο Ισραήλ», Άγρα. 📖 Tareq Baconi, Hamas Contained: The Rise and Pacification of Palestinian Resistance, Stanford University Press. 📖 Khaled Hroub, Hamas: A Beginner’s Guide, Pluto Press. 📖 Pankaj Mishra, The World After Gaza, Penguin Press. 📖 Avi Shlaim, Genocide in Gaza, Irish Pages Press. 📖 Rashid Khalidi, The Hundred Years’ War on Palestine: A History of Settler Colonialism and Resistance, 1917–2017, Metropolitan Books. 📖 Norman G. Finkelstein, Beyond Chutzpah: On the Misuse of Anti-Semitism and the Abuse of History, University of California Press ΥΓ. Προς συναδέλφους εκδότες: βγάλτε βιβλία για την Παλαιστίνη!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους