Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γοργώ ( Γοργών, Γοργόνη, Γοργόνα ) ( Μυθολ. ) : Φοβερόν τέρας τής ελληνικής μυθολαγίας.

Κατά τούς αρχαίους μύθους η Γοργώ ήτο θυγάτηρ τής Γαίας καί κατά τήν γιγαντομαχίαν εβοήθησε τούς Γίγαντας εναντίον τών ολυμπίων θεών.

Εφόνευσεν όμως αυτήν κατά τόν ειρημένον αγώνα η Αθηνά ( Ευριπ.

Ίων. , 989 καί τήν μέν δοράν της περιεβλήθη ώς θώρακα, τήν δέ κεφαλήν της ετοποθέτησεν εις τό μέσον τής ασπίδος της διά νά εμβάλλη τόν τρόμον εις τούς εχθρούς της.

Από τού Ησιόδου όμως ο μύθος τής Γοργούς μετερρυθμίσθη ουσιωδώς.

Αντί μιάς γίνεται τρείς Γοργόνες καί εκάστη αυτών φέρει ίδιον όνομα, Σθενώ, Ευρυάλη ( = ευρεία θάλασσα ) καί Μέδουσα, θυγατέρες τού Φόρκου ή Φόρκυνος, εξ ού καί Φορκίδες εκαλούντο, καί τής Κητούς.

Ήσαν δέ αι μέν δύο πρώται αθάνατοι, η δέ τρίτη θνητή, καί κατώκουν εις τό έσχατον πρός Δ. μέρος τής γής, πέραν τού Ωκεανού, πλησίον τής Νυκτός, τής οποίας ελέγοντο καί αδελφαί.

Ήσαν φοβερά καί ειδεχθή τέρατα, διότι αντί τριχών εις τάς κεφαλάς των ωρθούντο όφεις, όπως καί εις τήν ζώνην των, είχον οφθαλμούς κυκλοτερείς, ρίνα πλατείαν, οδόντας μεγάλους ώς τούς χαυλιόδοντας τών αγριοχοίρων χαλκάς χείρας καί χρυσάς πτέρυγας, διά τών οποίων ηδύναντο νά πετώσι.

Τό φοβερώτερον όμως όπλον των ήτο η δύναμις τών οφθαλμών, οίτινες εξηκόντιζον σπινθήρας καί απελίθωνον τούς προβλέποντας αυτάς.

Πρός τάς Γοργόνας μετέβη ο Περσεύς διά νά φέρη τήν κεφαλήν τής Μεδούσης ώς δώρον εις τόν φίλον του βασιλέα τής Σερίφου Πολυδέκτην κατά τούς γάμους του μετά τής θυγατρός τού Οινομάου ( βασιλέως τής Πίσης τής Ηλίας ) καί τής Στερόπης ή Ευρυθόης Ιπποδαμείας θεωρήσας ανάξιον εαυτού νά προσφέρη εις τόν νυμφίον κέλητα, ώς οι άλλοι φίλοι του.

Διά νά επιτύχη εις τόν άθλον του ο Περσεύς προσήλθεν εφωδιασμένος μέ πτερωτά πέδιλα, κυνήν, ήτις καθίστα αυτόν αόρατον, θαυμάσιον σάκκον ( πήραν ή κίβισιν ), αδαμαντίνην άρπην ( βλ. λ. Γραία ) καί χαλκίνην ασπίδα. Τόν Ωκεανόν επέρασε πετών καί εύρε τάς Γοργόνας κοιμωμένας.

Αμέσως απέκοψε τήν κεφαλήν τής Μεδούσης διά τής άρπης, αφήσας νά οδηγήση τόν βραχίονά του η Αθηνά, έθεσε τήν κεφαλήν εις τήν πήραν καί έφυγε πετών.

Μέ τήν αποκοπήν τής κεφαλής εξήλθον εκ τού ηκρωτηριασμένου κορμού τής εγκύου Μεδούσης ο πτερωτός ίππος Πήγασος καί ο Χρυσάωρ, ο πατήρ τού Γηρυόνου ( βλ. λ. ). Αι δύο αδελφαί τής Μεδούσης αφυπνισθείσαι έσπευσαν εις καταδίωξιν τού Περσέως, αλλ' ούτε νά φθάσωσιν αυτόν, φορούντα τά πτερωτά πέδιλα, ηδυνήθησαν, ούτε νά ίδωσι, διότι εφόρει τήν κυνήν.

Τήν κεφαλήν τής Μεδούσης, αφού απελίθωσε δι' αυτής τόν βασιλέα τής Σερίφου Πολυδέκτην, όστις είχεν αναγκάσει τήν μητέρα του καί τόν φίλον του ήρωα Δίκτυν διά τών απειλών του νά καταφύγωσιν εις τούς βωμούς τών θεών, έδωκεν εις τήν θεάν Αθηνάν, ήτις έθεσεν αυτήν εις τό κέντρον τής ασπίδος της.

Κατά τόν Απολλόδωρον ο Ασκληπιός έλαβε παρά τής Αθηνάς τό αίμα τής φονευθείσης Γοργόνος, τό οποίον ηδύνατο νά χρησιμοποιηθή πρός ίασιν μέν, εφ' όσον προήρχετο από τής δεξιάς φλεβός, πρός όλεθρον δέ, άν προήρχετο από τής αριστεράς.

Κατ' άλλους δέν έλαβεν όλον τό αίμα τής Γοργόνος ο Ασκληπιός, αλλά μόνον τό από τής δεξιάς φλεβός προερχόμενον, ενώ τό από τής αριστεράς εκράτησεν η Αθηνά καί διά τούτο " ο μέν απ' αυτού έσωζεν, η δ' ανθρωποκτόνος καί πολεμοποιός εγίνετο ". Η ειδεχθής μορφή τών Γοργόνων, ώς βλέπομεν αυτήν καί εις πλείστα αρχαϊκά μνημεία καί νομίσματα, τά αποκρουστικά χαρακτηριστικά των, άτινα ενέπνεον τόν τρόμον, καί η απολιθώνουσα μορφή των, είναι ενδείξεις ότι ο μύθος τών Γιργόνων είναι η εκδήλωσις τής εντυπώσεως τήν οποίαν παρήγον εις τόν άνθρωπον τά φοβερότερα φαινόμενα τού ουρανού, η αστραπή καί η βροντή, διά τών οποίων εξεδηλώνετο, ώς επίστευον, η οργή τών Γοργόνων κατά τόν Paul Decharme.

Ο θρίαμβος λοιπόν τού Περσέως κατά τών Γοργόνων ( καί πάλι κατά τήν άποψη τού Paul Decharme ), είναι επανάληψις τού νικηφόρου αγώνος τών άλλων ηλιακών ηρώων κατά τών δαιμόνων τών καταιγίδων.

Παρά τήν επικρατήσασαν όμως ταύτην ερμηνείαν εφέροντο κατά τήν αρχαιότητα πολλαί άλλαι, διότι ο μύθος τών Γοργόνων υπέρ πάντα άλλον επέδρασεν εις τήν φαντασίαν τών μυθογράφων.

Κατά τόν Διόδωρον, οι Γοργόνες ήσαν πολεμικαί γυναίκες, αίτινες κατώκουν πλησίον τής λίμνης Τριτωνίδος τής Λιβύης καί ευρίσκοντο εις διαρκή πόλεμον κατά τών Αμαζόνων.

Κατά τούτων επολέμησεν ο Περσεύς, ότε εβασίλευεν αυτών η Μέδουσα, καί ο Ηρακλής, όστις καί εξωλόθρευσεν αυτάς. Η Γοργώ εις άλλον μύθον αναφέρεται καί ώς μητέρα τών Γιγάντων.

Κατά τόν Ηρακλείδην αι Γοργόνες ήσαν εξαιρετικού κάλλους, αλλ' ήσαν μισηταί διά τήν εκμετάλλευσιν τών θελγήτρων των.

Εν τή λογοτεχνία αι Γοργόνες, μέ τούς περιβάλλοντας τάς κεφαλάς των αντί κόμης όφεις, κατά μίαν άποψη " όχι σοβαρά κατ' εμέ " είναι η προσωποποίησις τής μοχθηρίας, τής σκληρότητος καί τής φρίκης. _ Ο μύθος τής Γοργούς καί τών Γοργόνων εν τή τέχνη.

Εκ τών μνημείων τέχνης, τών οποίων οι δημιουργοί ενεπνεύσθησαν εκ τού μύθου τής Γοργούς καί τών Γοργόνων, αρχαιότερον καί σπουδαιότερον είναι ο γλυπτός κόσμος τού αετώματος τού εν Κερκύρα, παρά τήν μονήν τών Αγίων Θεοδώρων, ανακαλυφθέντος τώ 1910 αρχαϊκού ναού ( τού Ζ π.Χ. αιώνος ). Τού αρχαϊκού αυτού γλυπτού κόσμου υπερέχει η μορφή τής Γοργούς, ήτις θά κατείχε τό μέσον τού αετώματος.

Παρίσταται αύτη τρέχουσα, μέ αγρίαν κεφαλήν καί τήν γλώσσαν της εξέχουσαν.

Οι ώς βόστρυχοι κόμης από τής κεφαλής της κατερχόμενοι όφεις είναι εζωσμένοι εις τήν οσφύν της.

Εκατέρωθεν αυτής ήσαν οι δύο υιοί της, Πήγασος καί Χρυσάωρ, καί μετ' αυτούς δύο τεράστιοι λέοντες, ανά είς εκατέρωθεν.

Τά δύο άκρα τού αετώματος επλήρουν αι ανευρεθείσαι τέσσαρες μορφαί, αίτινες ανά δύο παρίστων επεισόδια τής Γιγαντομαχίας.

Έτερα μνημεία, εμνευσθέντα εκ τού αυτού μύθου, είναι μία μετόπη τού ναού τού Σελινούντος ( τού ΣΤ. π.Χ. αιώνος ), ένθα απεικονίζεται ο Περσεύς φονεύον τήν Μέδουσαν καί ο Πήγασος εξερχόμενος εκ τού σώματος αυτής, εν πλίνθινον αγαλμάτιον τής Μήλου, σύμπλεγμα παριστών τόν κορμόν τής Μεδούσης καί τούς εξ αυτού εξερχομένους Χρυσάορα καί Πήγασον, δύο αγγεία : τό τού Νέσσου, εις τό οποίον παρίσταται η Μέδουσα ακέφαλος καί παρ' αυτήν αι δύο αδελφαί της τρέχουσαι πρός καταδίωξιν τού Περσέως, καί τό τού Αμάσιος, εις τό οποίον παρίστανται ο Περσεύς εμπηγνύων τό ξίφος του, παρουσία τού Ερμού, εις τόν λαιμόν τής Μεδούσης κ.τ.λ. ( βλ. καί Γοργόνειον, Περσεύς ). Γόργων ( Μυθολ. ) : Υιός τής Εχίδνης, θυγατρός τού Χρυσάορος καί τής Καλλιρόης ή τού Ταρτάρου καί τής Γής, καί τού Τυφώνος, τού ισχυροτάτου Γίγαντος.

Γοργώπις, _ιδος ' η έχουσα όψιν Γοργούς ή φέρουσα τήν κεφαλήν αυτής.

Επίθετον τής Αθηνάς καί τών Ερινύων.

Γοργώπις ( ή Εσχατιώτις λίμνη, νύν Βουλιαγμένη ) ( Γεωγρ. ). Μικρά λίμνη παρά τό ακρωτήριον Ηραίον τής χερσονήσου Περαίας ( Περαχώρας ), σχηματιζομένης διά τής προεκτάσεως τού όρους Γερανείας.

Τό ύδωρ αυτής είναι αλμυρώτατον. Άνωθεν τής βορείας όχθης έκειτο πάλαι η ενωρίς εξαφανισθείσα μεγαρική πολίχνη Αίγειρος, Αιγειροί ή Αιγείρουσα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους