Στην εποχή της σχεδόν απόλυτης κυριαρχίας της οθόνης, της διάσπασης προσοχής και της αδυναμίας συγκέντρωσης σε κάτι που έχει αρχή, μέση, τέλος και διάρκεια όπως μια ταινία ή ένα βιβλίο που έχουν...

Πλήρες Κείμενο:

Στην εποχή της σχεδόν απόλυτης κυριαρχίας της οθόνης, της διάσπασης προσοχής και της αδυναμίας συγκέντρωσης σε κάτι που έχει αρχή, μέση, τέλος και διάρκεια όπως μια ταινία ή ένα βιβλίο που έχουν πλέον να ανταγωνιστούν γρήγορα και ευκολοχώνευτα reel, στην εποχή της online ενηλικίωσης της νέας γενιάς και σε μια περίοδο όπου πολλές χώρες εξετάζουν και νομοθετούν περιορισμούς για τους νεότερους χρήστες, πόσα και πόσα άρθρα δεν έχουμε διαβάσει για τους κινδύνους και τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, στις γνωσιακές λειτουργίες, στην συναισθηματική νοημοσύνη, στην κοινωνική ζωή.

Προσωπικά, ανήκω στην κατηγορία των γονέων που κλικάρουν πάνω σε ο,τιδήποτε εμφανίζεται ως συμβουλή αντιμετώπισης, από ειδικούς και μη, για το πώς θα επιβάλλω όρια στα παιδιά μου ως προς τον χρόνο που περνάνε μπροστά σε μια οθόνη, πώς θα φιλτράρω τη χρήση χωρίς να την απαγορεύσω, πώς θα δουλέψω απ' το κινητό μου χωρίς να νοιώθω ενοχές ότι δίνω το κακό παράδειγμα, πώς τα παιδιά μου θα είναι «μέσα σε όλα», τόσο... όσο αλλά με πραγματική ζωή σε αληθινό κι όχι ψηφιακό κόσμο.

Αυτή είναι η ιστορία μας, αμαρτία μας, των σύγχρονων γονέων.

Τόσο απλά.

True story.

Ε, αυτές οι υπαρξιακές αγωνίες έχουν τρυπώσει με έναν τρόπο στο νέο «Toy Story» της Pixar, το πέμπτο στη σειρά ταινιών που ξεκίνησε το 1995 ανοίγοντας νέους τεχνολογικούς δρόμους στο animation (ήταν η πρώτη γυρισμένη εξ ολοκλήρου ψηφιακά ταινία) αλλά με φαντασία και ψυχή και ήρωες που δεν μπορούμε και δε θέλουμε να αποχωριστούμε σαν να ήταν φιγούρες στο δικό μας παιδικό μας δωμάτιο.

Το «Toy story 5» μπορεί να μην έχει την εντυπωσιακή σπιρτάδα των τριών πρώτων ταινιών που ακόμα και για ολόκληρο Ταραντίνο ήταν, μαζί με την γουέστερν τριλογία του Σέρτζιο Λεόνε, μία από τις πιο σπάνιες και τέλειες κινηματογραφικές τριλογίες όλων των εποχών, αλλά σίγουρα τιμά το επικό franchise και έχει στην καρδιά του ένα θέμα πραγματικά επίκαιρο που είναι και μια τις πιο δύσκολες σπαζοκεφαλιές της γονεΐκότητας.

Στην πιο εφηβική εκδοχή, είδαμε όψεις αυτής της θεματικής στην πολύ δημοφιλή σειρά του Netflix «Adolescence», καθώς και εκεί ο ψηφιακός κόσμος ήταν το μεγάλο διακύβευμα.

Ίσως το μεγάλο προτέρημα αυτής της πέμπτης ταινίας, που παρά τις παράλληλες πλοκές, κυλά σαν νεράκι με χιούμορ και δράση και με τον κατάλληλο ρυθμό ώστε να αφήνει τους διαλόγους να αναπνέουν, είναι ότι δεν σηκώνει το δάχτυλο, δεν είναι διδακτική- το συνηθέστερο ολίσθημα των παιδικών-οικογενειακών ταινιών.

Απλά επισημαίνει και συμμετέχει με τον τρόπο της στα μεγάλα ζητήματα της εποχής, όπως είναι η χρήση της τεχνολογίας, εννοείται σε ένα πολύ πρώτο επίπεδο-άλλωστε για παιδική ταινία μιλάμε.

Και, θα έλεγα, παίρνει και το ρίσκο να φέρει σε αμηχανία τους γονείς, ή τελοσπάντων όσους είναι σε θέση να ακούσουν προσεκτικά τι θέλει να πει η ταινία.

Γιατί το «Toy Story» μιλάει και για τις ευθύνες που έχουν οι γονείς-εδώ που τα λέμε τα τάμπλετ δεν φυτρώνουν απλά στο σπίτι, κάποιος τα αγοράζει- που πολλές φορές αργούν να καταλάβουν ότι όσο το παιδί βουτάει ολοένα και πιο βαθιά στην γοητευτική δίνη του θαυμαστού ψηφιακού κόσμου, τόσο απομονώνεται ενώ κοιμάται και ξυπνά με το μυαλό κολλημένο το τάμπλετ.

Η εξυπνάδα της ταινίας βέβαια είναι ότι δεν καταλήγει απορριπτική απέναντι στην τεχνολογία-και πώς θα μπορούσε άλλωστε, αλλά συμφιλιωτική, επισημαίνοντας ότι το μεγάλο στοίχημα είναι ο τρόπος χρήσης της. «Η τεχνολογία είναι εδώ για πάντα» ακούγεται στην ταινία, και αλήθεια, ποιός θα μπορούσε να διαφωνήσει με αυτό; Απλά το «Toy story 5» μας υπενθυμίζει ότι η τεχνολογία δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματική ανθρώπινη επαφή.

Κι αυτό ισχύει, όπως θα έλεγε κι ο Μπαζ Λαΐτγίαρ, «στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα!». Ολόκληρη η κριτική στο link.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους