Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Un día vas a ser el mejor futbolista del mundo.» («Μια μέρα θα γίνεις ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο»). Αυτό λέγεται πως του είπε η γιαγιά του, η Τσέλια, κοιτάζοντάς τον στα μάτια, όταν ο Λιονέλ Μέσι έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι στην τοπική ομάδα . Τότε κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτά τα λόγια, που ακούγονταν σαν ένα υπερβολικό όνειρο μιας γιαγιάς για τον εγγονό της, θα έμελλε να γίνουν πραγματικότητα.

Ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα στο Ροσάριο όταν η τοπική παιδική ομάδα είχε πρόβλημα.

Έλειπε ένας παίκτης για να συμπληρωθεί η ενδεκάδα και ο προπονητής βρισκόταν σε απόγνωση.

Στην κερκίδα καθόταν η γιαγιά Τσέλια έχοντας δίπλα της τον τετράχρονο Λέο.

Ένα παιδί μικροκαμωμένο, σχεδόν εύθραυστο, που αργότερα θα διαγνωζόταν με ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης, μια κατάσταση που απειλούσε όχι μόνο το όνειρό του αλλά και τη φυσιολογική του ανάπτυξη. Η Τσέλια όμως δεν έβλεπε αυτό που έβλεπαν οι άλλοι.

Δεν έβλεπε ένα αδύναμο παιδί.

Έβλεπε δυνατότητες.

Έβλεπε ταλέντο.

Έβλεπε κάτι που ακόμη δεν είχε φανεί στον κόσμο.

Κατέβηκε γρήγορα τα σκαλιά, πλησίασε τον προπονητή και του είπε να βάλει τον εγγονό της να παίξει.

Εκείνος αρνήθηκε, ήταν κάθετος . Τον κοίταξε και σκέφτηκε πως ήταν πολύ μικρός, πως θα χτυπούσε, πως δεν είχε καμία θέση ανάμεσα στα μεγαλύτερα παιδιά.

Η γιαγιά όμως επέμενε.

Με μια βεβαιότητα που μόνο η αγάπη μπορεί να δώσει, του είπε.. «Βάλε τον μέσα και θα δεις». Τελικά ο προπονητής υπέκυψε.

Του φόρεσε μια φανέλα που σχεδόν τον κατάπινε και τον έστειλε στο γήπεδο.

Λίγα λεπτά αργότερα όλοι παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι ένα παιδί να περνά αντιπάλους μεγαλύτερους και δυνατότερους από εκείνο σαν να μην υπήρχαν.

Η γιαγιά του δεν πανηγύριζε. Χαμογελούσε.

Σαν να έβλεπε απλώς κάτι που ήδη γνώριζε.

Κάθε φορά που ακούω αυτή την ιστορία δεν σκέφτομαι τον Μέσι.

Σκέφτομαι τα παιδιά μας . Σκέφτομαι πόσο τρομακτική δύναμη έχουν οι λέξεις των ανθρώπων που αγαπούν.

Γιατί τα παιδιά δεν βλέπουν τον εαυτό τους όπως είναι.

Τον βλέπουν όπως τους τον καθρεφτίζουμε εμείς.

Αν ένα παιδί μεγαλώνει ακούγοντας ότι είναι άχρηστο, προβληματικό, τεμπέλικο ή ανίκανο, κάποια στιγμή θα αρχίσει να φέρεται σαν να είναι.

Αν όμως μεγαλώνει δίπλα σε ανθρώπους που βλέπουν τις δυνατότητές του πριν ακόμη εμφανιστούν, τότε αποκτά κάτι ανεκτίμητο..πίστη στον εαυτό του.

Όχι γιατί τα λόγια από μόνα τους δημιουργούν πρωταθλητές.

Αλλά γιατί γίνονται η φωνή που κουβαλάμε μέσα μας για όλη μας τη ζωή.

Στην ψυχοθεραπεία συναντώ συχνά ανθρώπους σαράντα, πενήντα ή και εξήντα ετών που εξακολουθούν να ζουν σύμφωνα με μια φράση που άκουσαν ως παιδιά.

Άλλοι προσπαθούν ακόμη να αποδείξουν ότι αξίζουν επειδή κάποτε τους είπαν πως δεν αξίζουν.

Κι άλλοι στέκονται όρθιοι στις δυσκολίες επειδή κάποιος, έστω ένας άνθρωπος, τους κοίταξε κάποτε στα μάτια και τους είπε «σε βλέπω, σε πιστεύω, προχώρα!» . Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ιστορίας του Μέσι.

Ότι πολλές φορές δεν αλλάζει τη ζωή ενός παιδιού το ταλέντο του, ούτε οι συνθήκες του, αλλά το βλέμμα ενός ανθρώπου που το κοιτάζει πριν γίνει κάτι σπουδαίο και του λέει..«Βλέπω αυτό που μπορείς να γίνεις». Και καμιά φορά αυτό το βλέμμα είναι αρκετό για να αλλάξει ολόκληρη τη μοίρα ενός ανθρώπου.

Γονιέ, πρόσεξε τι λες στο παιδί σου.

Γιατί κάποια μέρα η φωνή σου θα γίνει η δική του εσωτερική φωνή.

Ο τρόπος που του μιλάς σήμερα θα γίνει ο τρόπος που θα μιλά στον εαυτό του αύριο.

Οι λέξεις σου δεν χάνονται. Φωλιάζουν μέσα του, γίνονται πεποιθήσεις, γίνονται ταυτότητα…γίνονται ολόκληρη η ζωή του… Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους