Ακολουθεί ένα βαρετό ποστ γκρίνιας. Ίσως μάλιστα να μην καταλάβετε και που απευθύνομαι. Αγνοήστε το λοιπόν άφοβα. Δεν θα σας κρατήσω μούτρα. «Η φιλοσοφία μας είναι ο πελάτης», διακηρύττουν κάποιες...
Ακολουθεί ένα βαρετό ποστ γκρίνιας. Ίσως μάλιστα να μην καταλάβετε και που απευθύνομαι.
Αγνοήστε το λοιπόν άφοβα.
Δεν θα σας κρατήσω μούτρα. «Η φιλοσοφία μας είναι ο πελάτης», διακηρύττουν κάποιες εταιρείες. «Αυτά που λες είναι φιλοσοφίες» —δηλαδή γενικόλογες μπούρδες— μου έγραψε κάποιος πρόσφατα σε ένα σχόλιο στο Facebook. «Ο τάδε καλλιτέχνης έχει μια ιδιαίτερη φιλοσοφία ζωής», διαβάζουμε συχνά στα lifestyle έντυπα.
Στην καθημερινότητα, η λέξη «φιλοσοφία» χρησιμοποιείται με χίλιους δυο τρόπους.
Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί ένα αυτόνομο ακαδημαϊκό αντικείμενο με έναν συμπαγή «κανόνα» (corpus) πίσω του.
Δηλαδή, διαθέτει θεμελιώδη κείμενα, κορυφαίες ιδέες, πνευματικές συγκρούσεις, αποτυχίες και, φυσικά, ένα σύγχρονο consensus που ορίζει τα σύνορα των πιο δημιουργικών της αναζητήσεων.
Διαθέτει, δηλαδή, όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την εξέλιξη και την πρόοδο ενός διανοητικού πεδίου.
Κι όμως, σήμερα βλέπουμε σοβαρούς ανθρώπους (επιστήμονες, ακαδημαϊκούς, μορφωμένους) να γράφουν για τη «φιλοσοφία» επιστρατεύοντας απλώς ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, παρακάμπτοντας κάθε ακαδημαϊκή νόρμα.
Καταλήγουν έτσι να ανακαλύπτουν τον τροχό, μιλώντας για ζητήματα που η φιλοσοφική κοινότητα έχει αναλύσει, εξαντλήσει και ξεπεράσει εδώ και δεκαετίες.
Αγνοώντας το πλήρως, παρουσιάζουν τις κοινοτοπίες τους ως κάτι «νέο» και ρηξικέλευθο, προκαλώντας μόνο θυμηδία.
Αυτή είναι, δυστυχώς, η κατάσταση σήμερα... Εμπνεόμενος λοιπόν από αυτή την τάση, σκέφτομαι να γράψω ένα δοκίμιο για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Άλλωστε, έχω ακόμα πολύ ισχυρές αναμνήσεις από τα τηλεκατευθυνόμενα με τα οποία έπαιζα μικρός 😄
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους