Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε βιβλιοκριτική, που δημοσιεύτηκε το 2022 στο Cyprus Review, για το βιβλίο «Η Συμμορία» (Δρουσιώτης, 2020, εκδόσεις Αλφάδι) έγραψα ότι : ‘Σύμφωνα με τον Δρουσιώτη, η συμπόρευσή του με τον Νίκο Αναστασιάδη, στα κρίσιμα ζητήματα, τον οδήγησαν στην ενεργό υποστήριξη του Αναστασιάδη στις προεδρικές εκλογές του 2013.

Από τη μία, η οικονομική κρίση και από την άλλη η από κοινού υποστήριξη του «Ναι» στο σχέδιο Ανάν το 2004, οδήγησαν τον δημοσιογράφο να πιστέψει στο σύνθημα του επιτελείου Αναστασιάδη ότι «η κρίση θέλει ηγέτη»’. Οι συγγραφικές-δημοσιογραφικές πρακτικές που ακολουθούσε κατά καιρούς ο Δρουσιώτης δεν με έβρισκαν σύμφωνο (βλ. «Δημοσιογραφική Δεοντολογία», Σημερινή, 14/4/2010, σελ. 10). Η εμπάθεια που έδειχνε για πολιτικές μεταφέρονταν, αρκετές φορές, σε κατά πρόσωπο επιθέσεις.

Αρκεί κανείς να αναζητήσει τα γραφόμενα του «κοριού» σε παραπολιτικά σχόλια γνωστής εφημερίδας.

Εξάλλου, μία από τις πιο γνωστές περιπτώσεις ήταν η καταδικαστική απόφαση δικαστηρίου, όταν στο βιβλίο του «ΕΟΚΑ Β & CIA: το ελληνοτουρκικό παρακράτος στην Κύπρο» (Αλφάδι, 2002) ανέφερε, σε τρεις περιπτώσεις, ως τομεάρχη της ΕΟΚΑ Β τον Άρη Χατζηπαναγιώτου αντί του Άρη Χατζηγεωργίου.

Όμως, όπως σημειώνω στο καταληκτικό σχόλιο της βιβλιοκριτικής, « ο γεγονός ότι ο συγγραφέας αναπτύσσει μια σχέση συνεργασίας-φιλίας με τον πρόεδρο Αναστασιάδη, η οποία μετατρέπεται το επόμενο διάστημα σε σχέση οργής και «κατηγορώ» δεν μπορεί να αφαιρέσει από την αξία της μαρτυρίας του.

Αντιθέτως, μπορεί να πιστωθεί με θάρρος και τόλμη για το εγχείρημα να αμφισβητήσει τον πρώτο πολίτη της Δημοκρατίας και το κομματικό σύστημα με την έκδοση ενός βιβλίου καταπέλτη.

Το ότι δεν μένει αμέτοχος από την εξέλιξη των γεγονότων οδηγεί σε δύο επιπρόσθετα συμπεράσματα: Πρώτον, ότι η συγγραφή του βιβλίου λειτουργεί προς την κατεύθυνση της διαφάνειας και δεύτερον, είναι το δικό του mea culpa για την εμπιστοσύνη που επέδειξε στο πολιτικό σύστημα και στον Αναστασιάδη, προσωπικά.

Δηλαδή, το βιβλίο λειτουργεί λυτρωτικά για τον ίδιο και για τα λάθη τα οποία διέπραξε σε αυτή τη διαδρομή». Οι σημερινές εξελίξεις, αν και αργοπορημένες, έρχονται να θεραπεύσουν μία στρέβλωση η οποία διατυπώθηκε μέσα από τη διαπίστωση - προβληματισμό που είχα θέσει το 2022: «η κυπριακή δικαιοσύνη δεν ζήτησε αυτεπαγγέλτως έρευνα για τα όσα καταμαρτυρούνται στο βιβλίο, κάτι που έπραξε στην περίπτωση του ρεπορτάζ του Al- Jazeera». Η βιβλιοκριτική, στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους