"αυτή είναι η στάνη και αυτό το γάλα βγάνει." Haralambos Ventis Με βαριά καρδιά επιστρέφω σε ένα θέμα της επικαιρότητας το οποίο έθιξα πλην από λίγες μέρες καθώς μου είναι δυσάρεστο να φαίνομαι...

Πλήρες Κείμενο:

"αυτή είναι η στάνη και αυτό το γάλα βγάνει." Haralambos Ventis Με βαριά καρδιά επιστρέφω σε ένα θέμα της επικαιρότητας το οποίο έθιξα πλην από λίγες μέρες καθώς μου είναι δυσάρεστο να φαίνομαι εμμονικός και μονομερής, πλην όμως η ζωή σε αυτόν τον τόπο φορτώνει σχεδόν καθημερινά με ήττες επώδυνες ανθρώπους ευαίσθητους και υποστηρικτές των αρχών του κράτους δικαίου -- τους ειλικρινείς εξ αυτών, όχι τους faux δημοκράτες που το σφετερίζονται φορώντας γραβάτα.

Ευκαιρίας δοθείσης, αξίζει να αναλογιστούμε ότι ο λόγος για τον οποίο μετανάστευσαν μαζικά οι Έλληνες μεταπολεμικά, είτε προς τα δυο μεγάλα αστικά μας κέντρα είτε (και κυρίως) στο εξωτερικό, ΔΕΝ ήταν μόνο οικονομικός: ανάμεσα στα κίνητρά τους ήταν και η αναζήτηση ιδιωτικότητας, η επιθυμία για έναν ελεύθερο βίο, ελεύθερο από τις βλακώδεις έως βάναυσες συμβάσεις που επέβαλε στην ελληνική κοινωνία η λεγομένη "άγρυπνη δικτατορία του διπλανού". Όπως μου έλεγε μια φίλη μου, μια έκφανση τέτοιας ελευθερίας ήταν η ευχέρεια π.χ. της μητέρας της να πιει μόνη της μια μπύρα σε μια παμπ της μεταπολεμικής Γερμανίας χωρίς να πέφτουν πάνω της επικριτικά τα βλέμματα των υπολοίπων, αντρών στην πλειοψηφία τους, θαμώνων.

Είμαι σίγουρος ότι η αποδημία τόσων χιλιάδων νέων μας σήμερα προς αναζήτηση καλύτερης τύχης απανταχού της γης συμπεριλαμβάνει και μια λαχτάρα για χειραφέτηση από οικογενειακά και κοινωνικά δεσμά, παράλληλα με την αναζήτηση αξιοπρεπούς εργασίας.

Η ελληνική κοινωνία βαυκαλίζεται να πιστεύει ότι "έχει σημειώσει πρόοδο" σε ό,τι αφορά τις ελευθερίες και τον αυτοπροσδιορισμό, αλλά αυτό αφορά στο νομικό μας πλαίσιο και μόνο, το οποίο είναι όντως εναρμονισμένο με τις προδιαγραφές του κράτους δικαίου.

Ωστόσο, το κράτος δικαίου υφίσταται ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ήττες στα στοιχειώδη, επειδή η πλειοψηφία των Ελλήνων ΔΕΝ το αποδέχεται και ΔΕΝ το στηρίζει, στην πραγματικότητα το αγνοεί και μάλιστα επαίρεται γι' αυτό.

Ένας σοφός καλός φίλος μεγαλύτερης ηλικίας, που υπήρξε μέντοράς μου, μού έλεγε κάποτε ότι ο μέσος Έλληνας είναι κατά βάθος πούρος χρυσαυγίτης στον σκληρό πυρήνα της ύπαρξής του, όσα πτυχία κι αν έχει, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κι αν ψηφίζει απ' όλο το φάσμα των πολιτικών κομμάτων, γι' αυτό και υποφέρει και δυσανασχετεί, συχνά βίαια, με οτιδήποτε του βάζει δύσκολα και τον ξεβολεύει από την όποια πεπατημένη: είναι ένα αγελαίο πλάσμα που δεν συγχωρεί και δεν ανέχεται ό,τι δεν εμπίπτει στις περιορισμένες του προσλαμβάνουσες, ακόμη κι αν έχει ζήσει στο εξωτερικό (συχνότατα αναφομοίωτος, έγκλειστος σε ελληνικά γκέτο). Εδώ θυμάμαι τον John Stuart Mill, που έγραφε στο Περί Ελευθερίας ότι υπό μια έννοια, οι μικρόψυχες πλειοψηφίες είναι ένας πιο βάναυσος και επικίνδυνος δυνάστης από έναν τύραννο, διότι τον τύραννο τον βλέπεις, τον γνωρίζεις και ξέρεις ενάντια σε ποιον να στραφείς.

Η οικογενειακή και κοινωνική τυραννία, όμως, είναι διάχυτη και ως εκ τούτου αφανής και παντοδύναμη, πάντοτε όμως άγρυπνη και πανταχού παρούσα, έτοιμη να φάει τις σάρκες των αδύναμων μελών της, στα οποία δεν χαρίζει ποτέ τίποτα χωρίς αυτά να διεκδικήσουν ηχηρά ακόμη και το απλό δικαίωμα στην ύπαρξη, με ορατότητα εννοείται.

Ο λαός μας έχει ανυπέρβλητα πολιτισμικά όρια, οθωμανικών προδιαγραφών, είναι μεσανατολικός στις αξίες του με μια εσάνς βαλκανικής εσωστρέφειας, γι' αυτό και έχει μια δυτικότροπη πρόσοψη που εξαντλείται επιδερμικά στον ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟ -- μέχρι εκεί.

Στα σύνθετα και τα περίπλοκα της ζωής τσινάει και συχνά κάνει οδυνηρά πισωγυρίσματα, πράγμα το οποίο αντανακλάται και στους πολιτικούς μας, ξέρει όμως, είναι μανούλα σε αυτό και έχει εκπαιδευτεί κομψά από Γιανναράδες και λοιπούς επαρχιώτες "διανοουμένους" να εξαργυρώνει ως "πολιτισμική αρετή" την καχεξία του και έτσι πηγαίνει ευχαριστημένος για ύπνο ευχαριστώντας τον 'Υψιστο επειδή δεν γεννήθηκε κουτόφραγκος.

Για να έχετε μιαν ιδέα της κουτοπονηριάς των επικεφαλής δημόσιων οργανισμών και των πολιτικών μας, η σεμνή αφίσα του φετινού Pride απορρίφθηκε για πρώτη φορά μετά από μια ολόκληρη δεκαετία από τις διαφημιστικές προθήκες του μετρό, με το αστείο πρόσχημα ότι δεν υπήρχε χώρος γι' αυτήν, ενώ οι καθημερινοί επιβάτες του μέσου έβλεπαν άδειες προθήκες, ενώ μάλιστα (προσέξτε!) οι διαφημίσεις ακόμη και εντός των βαγονιών του καζίνο και των διαδικτυακών χαρτοπαιγνίων δίνουν και παίρνουν, προφανώς ως πιο ενάρετες! Όπως φαίνεται και από τις δηλώσεις του Κυβερνητικού Εκπροσώπου και του Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας, η απόφαση της απόρριψης της αφίσας υπήρξε ΠΟΛΙΤΙΚΗ απόφαση: η κυβέρνηση αποφάσισε να θυσιάσει τις αρχές στη σκοπιμότητα για να χαϊδέψει τα αυτιά της ακροδεξιάς της πτέρυγας, σε πλήρη αναντιστοιχία με την πρώτη της τετραετία, οσμιζόμενη τα στενά και ανυπέρβλητα πολιτισμικά όρια όχι μόνο των ψηφοφόρων της αλλά του συνόλου του λαού μας.

Πρόκειται για πολιτικούς οι οποίοι, αντί να ηγούνται και να δείχνουν τον δρόμο προς τα εμπρός, άγονται και φέρονται λαϊκιστικά από το πλήθος, διολισθαίνοντας με την όπισθεν χάριν ψηφοθηρίας! Εντέλει, το πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι μόνο οι πολιτικοί της, αυτό λέγεται κατ' επανάληψη με μεγάλη ευκολία, επειδή είναι συλλογικά αυτοδικαιωτικό! Το πρόβλημά της, η αιτία για το ότι είναι καταδικασμένη να λειτουργεί εσαεί στο περίπου, είναι ο ίδιος της ο λαός, διότι αυτή είναι η στάνη και αυτό το γάλα βγάνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους