Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που κυοφορεί πολλά. Το σημαντικότερο, ίσως, είναι η ανανεωμένη επιθυμία του ανθρώπου να στραφεί ξανά στα ζητήματα της ανθρώπινης φύσης.

Εδώ και αρκετά χρόνια θεωρούμε δεδομένο ότι γνωρίζουμε τον άνθρωπο.

Έχουν προηγηθεί ο Διαφωτισμός και, πολύ νωρίτερα, η ελληνική φιλοσοφία, που άνοιξαν μεγάλους δρόμους στην κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ωστόσο, δεν γνωρίζουμε ακόμη αρκετά.

Δεν γνωρίζουμε πλήρως ποιος είναι ο άνθρωπος, ποιες έξεις φέρει μέσα του, ποιες τάσεις εκδηλώνει και, κυρίως, ποια αρχέγονα στοιχεία κουβαλά και ποιες πρωταρχικές δυνάμεις είναι εγγεγραμμένες στη φύση του.

Ο άνθρωπος είναι ένα ον που φέρει μέσα του τόσο τις δυνάμεις της εξέλιξής του όσο και τις δυνάμεις που την παρεμποδίζουν.

Οι δυνάμεις που αναστέλλουν την εξέλιξη είναι αρχέγονες.

Αναδύονται από τα βαθύτερα στρώματα της ύπαρξής μας και δεν μπορούμε να εμποδίσουμε την εμφάνισή τους.

Μπορούμε, όμως, να τις θέσουμε υπό έλεγχο και να μην επιτρέψουμε να κυριαρχήσουν στις πράξεις και στις επιλογές μας.

Από τα πρώτα ίχνη της παρουσίας του ανθρώπινου είδους διακρίνουμε αυτήν ακριβώς την τάση: την αδιάκοπη επιδίωξη της εξέλιξης.

Την προσπάθεια να στραφεί προς το φως.

Έτσι λέμε σήμερα.

Ας στραφούμε προς το φως που κατοικεί μέσα μας, το φως που δονεί την ανθρώπινη ύπαρξη και την οδηγεί να αναζητά την ταύτισή της με το αγαθό.

Πιστεύω ότι οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τον διαρκή αγώνα του ανθρώπου να εξελιχθεί και να ταυτιστεί με τις αγαθές δυνάμεις της ύπαρξής του.

Ίσως η πιο χαρακτηριστική ένδειξη να βρίσκεται στην ίδια τη λέξη «άνθρωπος». Για τη λέξη αυτή υπάρχει η δημοφιλής θεωρία ότι προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων «άνω» και «θρώσκω», δηλαδή, «αυτός που στρέφεται προς τα άνω». Και πράγματι, στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπου παρατηρούμε μια σταδιακή μετάβαση προς την όρθια στάση.

Εκείνος που σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό κατόρθωσε να βαδίσει στα δύο του πόδια και να κοιτάζει σταθερά μπροστά και ψηλά. Στον Κρατύλο του Πλάτωνα, ο Σωκράτης προτείνει μια διαφορετική ερμηνεία: «άνθρωπος» είναι ο «αναθρών α όπωπε», εκείνος δηλαδή που εξετάζει και αναλογίζεται όσα παρατηρεί.

Η λέξη άνθρωπος αυτή μάς συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή.

Την έχουμε συνηθίσει τόσο, ώστε συχνά ξεχνάμε το βάθος της.

Της δίνουμε μορφή και περιεχόμενο σύμφωνα με τις εμπειρίες και τις επιθυμίες μας και επιστρέφουμε σε αυτήν κάθε φορά που αναρωτιόμαστε ποιοι είμαστε.

Ο άνθρωπος είμαστε εμείς, όντα που δεν παύουν να εξελίσσονται, να καλλιεργούν τη σκέψη τους και να προχωρούν αναζητώντας το φως.

Και ίσως η βαθύτερη αποστολή μας να είναι ακριβώς αυτή: να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, ώστε να επιλέγουμε συνειδητά το αγαθό απέναντι στις δυνάμεις που μας επιστρέφουν στο σκοτάδι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους