Original Post

Πλήρες Κείμενο:

posokanei.gov.gr: όταν το “πόσο κάνει” έγινε πολιτική αντί για το “γιατί έχει φτάσει να κάνει τόσο”. Η νέα κυβερνητική πλατφόρμα για τις τιμές των σούπερ μάρκετ παρουσιάζεται ως εργαλείο διαφάνειας.

Στην πραγματικότητα όμως αποτυπώνει κάτι πολύ πιο άβολο: τη μετατόπιση της πολιτικής από τη λύση του προβλήματος στη διαχείριση της εικόνας του.

Το ερώτημα για τον πολίτη δεν είναι πια θεωρητικό.

Είναι καθημερινό και ωμό: γιατί ένα βασικό καλάθι έχει μετατραπεί σε οικονομικό άθλο; Γιατί προϊόντα πρώτης ανάγκης κινούνται με ρυθμούς που δεν αντιστοιχούν ούτε σε μισθούς ούτε σε πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα; Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται το κεντρικό πολιτικό κενό.

Αντί να ανοίγει σοβαρή συζήτηση για τις αιτίες, δομή αγοράς, συγκέντρωση ισχύος στην εφοδιαστική αλυσίδα, έλεγχος ανταγωνισμού, φορολογική και ενεργειακή επιβάρυνση, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται στο “πόσο κάνει σήμερα”. Σαν να έχει σημασία μόνο η φωτογραφία της στιγμής και όχι η ταινία που παίζεται εδώ και καιρό.

Η πλατφόρμα, όσο τεχνικά χρήσιμη κι αν παρουσιάζεται, δεν απαντά στο βασικό ζήτημα: δεν μειώνει τιμές, δεν παρεμβαίνει στη διαμόρφωσή τους, δεν αλλάζει τις συνθήκες που τις παράγουν.

Απλώς τις καταγράφει με κρατική σφραγίδα.

Και αυτό, πολιτικά, έχει βαρύτητα.

Διότι όταν η ακρίβεια γίνεται δεδομένο που παρακολουθείται αντί να αντιμετωπίζεται, τότε η διακυβέρνηση μετατρέπεται από εργαλείο αλλαγής σε σύστημα καταγραφής.

Και το κράτος από ρυθμιστής γίνεται παρατηρητής.

Εδώ όμως βρίσκεται και η ουσία της κριτικής.

Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη δεδομένων.

Το πρόβλημα είναι η απουσία απάντησης σε αυτά τα δεδομένα.

Γιατί άλλο πράγμα να ξέρεις ακριβώς πόσο κοστίζει το γάλα και άλλο να εξηγείς γιατί κοστίζει τόσο και κυρίως τι κάνεις για να μην συνεχίσει να κοστίζει έτσι αύριο.

Η κυβέρνηση επιλέγει να απαντά στο πρώτο.

Το δεύτερο μένει σταθερά εκτός κάδρου.

Και εκεί ακριβώς δημιουργείται το πολιτικό παράδοξο: όσο πιο “διαφανές” γίνεται το σύστημα, τόσο πιο αδιαφανής γίνεται η ευθύνη.

Η πραγματική πολιτική συζήτηση θα έπρεπε να ξεκινά από αλλού: από το γιατί η αγορά λειτουργεί με τέτοιες ανισορροπίες, γιατί οι παρεμβάσεις είναι αποσπασματικές, γιατί η αγοραστική δύναμη διαβρώνεται σταθερά και όχι συγκυριακά.

Όσο αυτά δεν απαντώνται, κάθε νέα πλατφόρμα μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή επίστρωση πάνω σε ένα δομικό πρόβλημα.

Και κάπου εκεί, το “posokanei.gov.gr” παύει να είναι εργαλείο πολιτικής και γίνεται κάτι πιο ειλικρινές απ’ όσο ίσως θα ήθελε η κυβέρνηση: ένα δημόσιο ταμείο καταγραφής μιας πραγματικότητας που δεν αλλάζει με refresh.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοιχτό και αμείλικτο: όταν η πολιτική εξαντλείται στο “πόσο κάνει”, ποιος απαντά τελικά στο “γιατί έχει φτάσει να κάνει τόσο” και κυρίως στο “ποιος πληρώνει το κόστος αυτής της σιωπής”;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους