Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τιμή στους συνανθρώπους μας. Μερικοί άνθρωποι έχουν εξαιρετικό ήθος, ανεξίτηλο στο χρόνο.

Βαθειά μέσα τους, που το βγάζουν με μια εσωτερική ευγένεια, ήρεμης σκέψης που σε συναρπάζει.

Ο κοινωνικός μας πολιτισμός είναι ακόμη αδιαμόρφωτος.

Όταν καθόμαστε στην πλατεία του χωριού, σπάνια καλοβλέπουμε όποιον κατηφορίζει ή ανηφορίζει, για να του πούμε ένα καλό λόγο ή να του ζητήσουμε να μας συντροφεύσει στο τραπέζι.

Σαν να πρόκειται να είμαστε σε ετοιμότητα για να παλέψουμε, για αιτία ανύπαρκτη. ΄Εχω πει στον παπά Ανδρέα στο χωριό ότι καλά είναι στις δύσκολες στιγμές των συγχωριανών μας, εκεί στην εκκλησία, πρέπει να λέμε και ένα καλό λόγο παρηγοριάς στους συνανθρώπους μας, που τον έχουν ανάγκη ή κάποια καλή κουβέντα για τους αφανείς ήρωες, κατοίκους του, μανάδες και πατέρες μας, που με τα πενιχρά μέσα τους, με αγώνα, τιμιότητα και αστήρευτο ιδρώτα μεγάλωσαν τα παιδιά τους και όσο μπορούσαν τους έδωσαν εφόδια για τη ζωή τους.

Έτσι σαν ύστατο χαιρετισμό στην αξία της ζωής τους, που την τίμησαν με ιδρώτα και ανιδιοτέλεια, διαρκή στέρηση και αγάπη για το συγχωριανό, το φίλο, την οικογένειά τους και που οφείλουμε εμείς να τιμήσουμε στο πρόσωπό του και στο πρόσωπο κάθε συγχωριανού μας ως μορφή κοινωνικής αναγνώρισης και υπόληψης.

Ο παπάς μου απάντησε ότι αυτό είναι δύσκολο, θέλει λεκτική ικανότητα και εκπαίδευση και έλεγχο διαχείρισης των συναισθημάτων στις δύσκολες στιγμές και ότι όσο και να θέλομε, πολλές φορές, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε, σαν μια λυτρωτική πράξη ή αφιέρωμα τιμής στην φυγή των συνανθρώπων μας.

Γιατί άξια τιμής είναι η ενενηντάχρονη γιαγιά, σεπτή μορφή της κοινωνίας του χωριού, που μια ζωή δούλευε στα χωράφια, φρόντιζε τα παιδιά και τον άνδρα της με αφοσίωση και είχε μόνο καλό λόγο να πει για τους γείτονές της και τους συγχωριανούς της, όντας άριστη κοινωνικά.

Ο κοινωνικός ιστός του χωριού μας είναι χρόνια διαρρηγμένος.

Κάθε οικογένεια όμως στην αυτοτέλειά της είναι αξιολογότατη.

Ίσως είναι μια χρόνια παρατήρηση λανθασμένη, αλλά όλα τα τόσο αξιόλογα παιδιά του χωριού, αγόρια και κορίτσια, γιατί δεν παντρεύονται μεταξύ τους και ρίχνουν πέτρα πίσω, όταν φύγουν από το χωριό; Είναι εσωτερική, υπολανθάνουσα μορφή μη αποδοχής των άλλων, που καλλιεργήθηκε υποσυνείδητα και βγαίνει προς τα έξω σαν μορφή άρνησης της κοινωνικοποίησης και μη ένταξης στην κοινωνία του χωριού; ή τα στενά όρια της κοινωνίας του χωριού περιορίζουν τα όρια των παιδικών μας ονείρων ή όλους μας ανεξήγητα μας τέρπει και μας μαγνητίζει το απρόβλεπτο; Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.

Και η ανάδειξη προσωπικοτήτων του χωριού μας, χωρίς μέτρο σύγκρισης ή παράβλεψης σκόπιμης άλλων, είναι επιβεβλημένη.

Για να χαιρόμαστε όλοι μαζί τη μαγεία της δημιουργικότητας και της αναγνώρισής τους, αφού κοινή ήταν η αφετηρία μας. Οι άνθρωποι ταξιδεύουν με τα όνειρά τους μόνο μέσα από την αγάπη που τους δείχνουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους