Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νομίζετε ότι θα τελειώσει έτσι απλά. Όπως τελειώνουν συνήθως τα πράγματα στην Ελλάδα.

Με τον χρόνο.

Με τη λήθη.

Με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή ο άλλος θα κουραστεί, θα βαρεθεί, θα παραιτηθεί ή θα βρει κάτι άλλο να κάνει.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.

Εγώ δεν ξεχνάω.

Και όταν λέω ότι δεν ξεχνάω, το εννοώ κυριολεκτικά.

Παρακολουθώ αυτή την υπόθεση από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε μέχρι σήμερα.

Γνωρίζω το αφήγημα, την εξέλιξή του, τις δημόσιες τοποθετήσεις, τις αποφάσεις, τις αντιφάσεις και τις διαδρομές του.

Όχι επιφανειακά.

Όχι από φήμες.

Όχι από αποσπασματικές πληροφορίες.

Χρόνια ολόκληρα.

Κάποιοι πίστεψαν ότι η καθολική στείρωση ήταν απλώς μια πολιτική επιλογή.

Άλλοι την είδαν ως επιχειρηματική ευκαιρία.

Άλλοι ως μέσο επιρροής.

Άλλοι ως δρόμο προς την εξουσία.

Όμως κάθε δημόσια πολιτική αφήνει ίχνη.

Οι επιστολές που έχουν σταλεί αφήνουν ίχνη.

Οι δημόσιες δηλώσεις αφήνουν ίχνη.

Οι αποφάσεις αφήνουν ίχνη.

Οι σχέσεις αφήνουν ίχνη.

Ο χρόνος δεν σβήνει τα γεγονότα.

Απλώς απομακρύνει την προσοχή των ανθρώπων από αυτά.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που κάποιοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει.

Όταν πριν από χρόνια με ρώτησαν γιατί δημοσιοποίησα υλικό που προέκυψε από προσωπική συνομιλία, η απάντησή μου ήταν μία: Διότι αφορούσε το δημόσιο συμφέρον.

Η θέση μου δεν έχει αλλάξει.

Το off the record είναι θεμέλιο της δημοσιογραφίας.

Δεν είναι όμως μαγικό πέπλο που εξαφανίζει κάθε πληροφορία όταν αυτή αγγίζει δημόσιες πολιτικές, θεσμούς, αποφάσεις ή ζητήματα που επηρεάζουν χιλιάδες ανθρώπους.

Γι' αυτό καλό είναι όσοι έχουν μιλήσει μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια να θυμηθούν τι ακριβώς είπαν.

Να θυμηθούν κάθε λέξη.

Και να αναρωτηθούν μόνοι τους αν όσα ειπώθηκαν αφορούν αποκλειστικά την προσωπική τους ζωή ή αν αγγίζουν ζητήματα ευρύτερου δημόσιου ενδιαφέροντος.

Διότι όταν μια πληροφορία αφορά αποκλειστικά τον ιδιωτικό βίο, δεν έχει θέση στη δημόσια συζήτηση.

Όταν όμως αφορά το δημόσιο συμφέρον, η συζήτηση αλλάζει.

Και οι κανόνες αλλάζουν μαζί της.

Κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτή η υπόθεση αφορά μόνο τους σκύλους.

Κάνουν λάθος.

Οι σκύλοι ήταν η αφετηρία.

Η διαδρομή οδηγεί πολύ πιο μακριά.

Γιατί κάθε φορά που ένα αφήγημα αποκτά χρήμα, επιρροή, θεσμική κάλυψη και πρόσβαση στην εξουσία, γεννιούνται ερωτήματα που ξεπερνούν το αρχικό θέμα.

Και τα ερωτήματα αυτά παραμένουν ανοιχτά.

Ένα ακόμη λάθος που γίνεται είναι ότι κάποιοι θεωρούν πως η οικονομική εξάντληση θα φέρει και τη σιωπή.

Ότι κάποια στιγμή θα τελειώσουν οι δυνάμεις.

Ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει η επιμονή.

Δεν έχουν καταλάβει κάτι βασικό.

Δεν δίνω αυτή τη μάχη επειδή έχω περίσσευμα.

Τη δίνω επειδή είδα τι συμβαίνει όταν άνθρωποι που παλεύουν τίμια για την επιβίωσή τους έρχονται αντιμέτωποι με μηχανισμούς που διαθέτουν πολύ περισσότερα μέσα από εκείνους.

Γι' αυτό δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης.

Όχι σήμερα.

Όχι αύριο.

Όχι σε έναν χρόνο.

Όχι σε δέκα χρόνια.

Μέχρι να υπάρξουν απαντήσεις.

Μέχρι να υπάρξει λογοδοσία.

Μέχρι να φωτιστεί κάθε πτυχή που αξίζει να φωτιστεί.

Και αν κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο χρόνος θα λύσει το πρόβλημά τους, τότε δεν έχουν καταλάβει ακόμη ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι εγώ δεν ξεχνάω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους