Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ…ΥΠΕΡΚΟΡΕΣΜΕΝΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΡΚΕΤΑ… Η χθεσινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου για το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο των ΑΠΕ είχε μια παράξενη κατάληξη.Όλοι συμφώνησαν ότι η Στερεά Ελλάδα είναι υπερκορεσμένη.Όλοι παραδέχθηκαν ότι η περιοχή έχει σηκώσει δυσανάλογο βάρος.Όλοι αναγνώρισαν ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει.

Όμως μετά άρχισε η συζήτηση για το πώς θα συνεχιστεί…Αυτό είναι το παράδοξο.

Η διοίκηση Σπανού πέτυχε ακριβώς αυτό που ήθελε.

Δήλωσε εξαρχής αρνητική στο προτεινόμενο χωροταξικό, αφαίρεσε το πολιτικό βάρος από πάνω της και μετέτρεψε τη συζήτηση από το «αν πρέπει να σταματήσει η επέκταση» στο «πώς πρέπει να συνεχιστεί». Το βασικό αίτημα πολλών συλλογικοτήτων -νομοθετική απαγόρευση νέων έργων σε μια ήδη κορεσμένη Περιφέρεια -σχεδόν εξαφανίστηκε μέσα σε δεκάδες τεχνικές παρατηρήσεις, βελτιώσεις και διορθώσεις.

Στο τέλος έμεινε το εξής εντυπωσιακό συμπέρασμα:η Στερεά Ελλάδα χαρακτηρίζεται ναι μεν υπερκορεσμένη, αλλά η αναστολή νέων έργων παρουσιάζεται ως κάτι που ίσως εξεταστεί αργότερα, αφού προηγηθούν νέες μελέτες, νέες αξιολογήσεις, νέες διαδικασίες.

Με άλλα λόγια “Ναι, έχουμε πρόβλημα.

Ας συνεχίσουμε μέχρι να μελετήσουμε καλύτερα το πρόβλημα.” Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ακόμη πιο ανησυχητικό.Οι ίδιες οι συλλογικότητες εμφανίστηκαν αδύναμες να υποστηρίξουν ενιαία το βασικό τους αίτημα.

Η συζήτηση μετατοπίστηκε από το “τι θέλουμε” στο “τι θα μπορούσαμε να πετύχουμε”. Και όταν ένα κίνημα σταματά να διεκδικεί αυτό που θεωρεί αναγκαίο και αρχίζει να διεκδικεί μόνο αυτό που θεωρεί εφικτό, έχει ήδη χάσει μέρος της δύναμής του.

Το διακύβευμα δεν είναι αν μια ανεμογεννήτρια θα πάει 500 μέτρα πιο πέρα ή αν ένα φωτοβολταϊκό θα μικρύνει κατά μερικές δεκάδες στρέμματα.Το πραγματικό ερώτημα είναι αν υπάρχει όριο.

Υπάρχει άραγε ένα σημείο στο οποίο μια κοινωνία να πει “Ως εδώ.; Γιατί αν ακόμη και σε μια Περιφέρεια που όλοι αναγνωρίζουν ως υπερφορτωμένη δεν μπορεί να τεθεί το ερώτημα του ορίου, τότε ίσως το πρόβλημα υπερβαίνει το χωροταξικό και γίνεται κανονιστικό ως μια προδιαμορφωμενη κανονικότητα η οποία μας ορίζει να θεωρούμε φυσιολογικό να μην υπάρχει όριο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους