Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι ερωτήσεις που ψάχνουν απαντήσεις και οι ερωτήσεις που ψάχνουν τίτλους Παρατηρώ όλο και συχνότερα ένα φαινόμενο στον δημόσιο διάλογο.

Δεν αναζητούμε πάντα τι πραγματικά πιστεύει κάποιος.

Πολύ συχνά αναζητούμε μια λέξη, μια φράση ή μια ατάκα που θα δημιουργήσει αντιδράσεις, θα χωρίσει τον κόσμο σε στρατόπεδα και θα τροφοδοτήσει έναν ακόμη κύκλο αντιπαράθεσης.

Ρωτάμε έναν νομικό για τη γυναικοκτονία και όταν απαντά ότι ο ελληνικός Ποινικός Κώδικας προβλέπει το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, κάποιοι σπεύδουν να τον κατατάξουν ιδεολογικά.

Όμως ένας νομικός, όταν μιλά ως νομικός, οφείλει πρώτα να περιγράψει τι λέει ο νόμος και μετά, αν το επιθυμεί, να εκφράσει την προσωπική του άποψη.

Ρωτάμε έναν γιατρό για την άμβλωση και περιμένουμε ένα απλό «υπέρ» ή «κατά». Όμως ένας γιατρός έχει καθήκον να παρουσιάσει τα ιατρικά δεδομένα, να ενημερώσει υπεύθυνα και να σεβαστεί τόσο την επιστήμη του όσο και τα δικαιώματα που προβλέπει η νομοθεσία.

Η επιστημονική περιγραφή και η προσωπική ή πολιτική τοποθέτηση δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν ζητάμε από έναν επιστήμονα να απαντήσει σε σύνθετα νομικά, ηθικά και κοινωνικά ζητήματα με μία μόνο λέξη.

Τότε η συζήτηση παύει να είναι αναζήτηση της αλήθειας και μετατρέπεται σε αναζήτηση εντυπώσεων.

Ο ώριμος πολίτης δεν ακούει μόνο μια φράση αποκομμένη από τα συμφραζόμενα.

Ακούει ολόκληρη τη σκέψη.

Δεν προσπαθεί να καταλάβει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει ο συνομιλητής του.

Προσπαθεί να καταλάβει τι πραγματικά λέει.

Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από ερωτήσεις παγίδες.

Έχει ανάγκη από καθαρές ερωτήσεις, ολοκληρωμένες απαντήσεις και πολίτες που σκέφτονται πριν χειροκροτήσουν ή αποδοκιμάσουν.

Γιατί πολλές φορές η πιο επικίνδυνη μορφή παραπληροφόρησης δεν είναι το ψέμα.

Είναι η μισή αλήθεια, αποκομμένη από το πλαίσιο μέσα στο οποίο ειπώθηκε.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη ευθύνη όλων μας: να ακούμε για να κατανοήσουμε και όχι να ακούμε μόνο ό,τι επιβεβαιώνει αυτά που ήδη πιστεύουμε. Γιατί χωρίς κατανόηση δεν υπάρχει διάλογος. Και χωρίς διάλογο δεν υπάρχει δημοκρατία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους