Άρα αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό ζήτημα της χώρας; Το τζιν, οι γόβες και το SUV; Έχουμε Τέμπη, έχουμε υποκλοπές, έχουμε ακρίβεια, έχουμε χρέη κομμάτων, έχουμε κράτος δικαίου υπό αμφισβήτηση, έχουμε...

Πλήρες Κείμενο:

Άρα αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό ζήτημα της χώρας; Το τζιν, οι γόβες και το SUV; Έχουμε Τέμπη, έχουμε υποκλοπές, έχουμε ακρίβεια, έχουμε χρέη κομμάτων, έχουμε κράτος δικαίου υπό αμφισβήτηση, έχουμε πολίτες που δεν μπορούν να πληρώσουν ρεύμα, ενοίκιο και σούπερ μάρκετ, έχουμε σκάνδαλα που περνούν χωρίς πραγματική λογοδοσία, και κάποιοι θεωρούν σοβαρή δημοσιογραφία να μετράνε τι παπούτσι φοράει μια γυναίκα που έχασε το παιδί της. Η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε από το πουθενά ως επαγγελματίας πολιτικός.

Είναι ένας άνθρωπος που δούλεψε στη ζωή του, είχε επαγγελματική πορεία, οικογένεια, κόπο, απώλειες και δικαίωμα — όπως κάθε άνθρωπος — να έχει ό,τι απέκτησε νόμιμα με τη δουλειά του.

Δεν γίνεται να απαιτούμε από έναν γονιό που πενθεί να κυκλοφορεί με ρούχα πένθους, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς παπούτσια, χωρίς ζωή, για να τον αναγνωρίσουμε ως «αρκετά πονεμένο». Και για την ιστορία, απ’ όσο γνωρίζω, στο όνομά της έχει ένα Smart, ενώ το Mercedes που σχολιάζεται δεν είναι καν δικό της αλλά του πρώην συζύγου της.

Αλλά ακόμα κι αν είχε Mercedes, πάλι το ερώτημα θα ήταν το ίδιο: τι ακριβώς αποδεικνύει αυτό; Ότι όποιος ζητά δικαιοσύνη πρέπει πρώτα να περάσει από επιτροπή ενδυματολογικού και αυτοκινητιστικού ελέγχου; Αυτή δεν είναι πολιτική κριτική.

Είναι φτηνό κουτσομπολιό με πολιτικό περιτύλιγμα.

Αν θέλουμε να κρίνουμε την Καρυστιανού, να την κρίνουμε για τις θέσεις της, το πρόγραμμα, τα πρόσωπα, τη διαφάνεια και τις επιλογές της.

Όχι για το αν φόρεσε γόβες ή αν στάθηκε δίπλα σε ένα SUV.

Γιατί όταν η συζήτηση πέφτει από τη Δικαιοσύνη στα παπούτσια, δεν εκτίθεται εκείνη. Εκτίθενται όσοι δεν έχουν σοβαρότερο επιχείρημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους