Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Νομίζω ότι κάθε ενορίτης πρέπει να συνειδητοποιήσει πως η ιεραποστολή αρχίζει από τον ίδιο, και όχι από κάποιο πρόγραμμα.

Και ο τρόπος με τον οποίον οι ενορίτες φθάνουν σ' αυτήν τη συνειδητοποίηση, κατά τη γνώμη μου, είναι με τη μελέτη τής Βίβλου –και ιδίως της Καινής Διαθήκης.

Αυτή θα μεταμορφώσει τη στάση του ατόμου στη ζωή, καθώς διαβάζει για τη ζωή του Χριστού και των πρώτων μαθητών.

Έτσι, πολλοί εκ γενετής Ορθόδοξοι είναι σήμερα βιβλικά αναλφάβητοι, πράγμα που σοκάρει πολλούς μεταστρεφόμενους». Παραδοσιακά, οι εξ αρχής Ορθόδοξοι με καταγωγή από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης έφεραν μαζί τους αυτό που ονομάζεται πολιτισμική Ορθοδοξία.

Πρόκειται για μια νοοτροπία Ορθόδοξης ταυτότητας που συντίθεται πρωταρχικά από συνήθειες και λαϊκά έθιμα, ψυχολογικά «διαζευγμένα» από τη Γραφή και το νόημα γενικώς.

Όταν οι μεταστρεφόμενοι ανακαλύπτουν αυτήν την πραγματικότητα και καταλαβαίνουν ποιοι είναι αυτοί που τους καλωσόρισαν, πιθανόν να σοκαριστούν.

Είναι αρκετά λογικό: δεν μπορούν να αφομοιώσουν την πραγματικότητα ανθρώπων που έχουν τον θησαυρό της αληθείας και δεν τον μελετούν.

Εν τω μεταξύ, άλλοι μεταστραφέντες ανακαλύπτουν διαρκώς και νέα στοιχεία της εκκλησιαστικής ζωής στα οποία οι γεννημένοι Ορθόδοξοι είναι συνηθισμένοι επί αιώνες· πρόκειται, όμως, για στοιχεία ασύμβατα τόσο με τον σύγχρονο κόσμο, όσο και με την εφαρμοσμένη θεολογία.

Είναι θέματα στα οποία και εκ γενετής Ορθόδοξοι θεολόγοι έχουν ασκήσει έντονη κριτική: «Απουσία γυναικείων ομάδων, βιβλικής μελέτης, συγκεντρώσεων εκτός Θείας Λειτουργίας για να βαθαίνει η φιλία μεταξύ Ορθοδόξων.

Απογοητευτική η επικέντρωση των ενοριτών σε «έξτρα» ευθύνες στην ενορία μας, όπως φεστιβάλ, ημέρες παρασκευής γλυκισμάτων και «μπαζάρ» καθώς δίδεται περισσότερη σημασία στις «μικρότερες» αυτές δραστηριότητες αντί να προτιμώνται οι Ακολουθίες και η προσευχή.

Ρωτούν νέοι μεταστρεφόμενοι: «Γιατί ο επίσκοπος φορά φανταχτερά άμφια; Γιατί τόση αίγλη;». Ελάχιστα κατανοούν α) τον υγιή ρόλο ανδρών και γυναικών, ότι είναι ρόλοι διαφορετικοί, και β) τι σημαίνει επίσκοπος ή ιερεύς και ποιος είναι ο ρόλος τους.

Σε έναν εκτός Εκκλησίας, ο επίσκοπος φαίνεται σαν βασιλιάς, ενώπιον του οποίου πρέπει να υποκλινόμαστε σαν σε έναν υπερβολικά ενδεδυμένο μισογύνη.

Νομίζουν ότι ο ρόλος του ιερέα στην Εκκλησία είναι να παριστάνει τον «μεγαλύτερο και τον καλύτερο» από όλους τους άλλους και ότι οι ιερείς έχουν κάποια μορφή εξουσίας επί των ενοριτών, όταν στην πραγματικότητα ισχύει το εντελώς αντίθετο.

Ο ιερέας είναι διάκονος του λαού και εμείς το ποίμνιό του.

Είναι ο οδηγός μας, διορισμένος από τον Χριστό για την πνευματική μας ίαση.

Με την πρώτη ματιά, επισκέπτες ή αναζητητές πιθανόν να μπερδευτούν με τον υπερτονισμένο ρόλο των ανδρών στην Εκκλησία μας.

Πρέπει να σκεφθούμε πώς θα διευκρινιστεί αυτό το ζήτημα». Οι ορθόδοξοι χριστιανοί από την Ανατολική Ευρώπη μπορεί να μην ενοχλούνται τόσο πολύ από τον αυταρχισμό του κλήρου· οι δυτικοί μεταστρεφόμενοι, όμως, με το δίκιο τους αντιδρούν.

Και αυτό που ζητούν είναι καλό και για τους εκ γενετής Ορθοδόξους! «Ήμουν πολύ απογοητευμένη και θυμωμένη όταν ανακάλυψα ότι ο τοπικός ιεράρχης (κεκοιμημένος τώρα), στην επισκοπή όπου είχα μεταφυτευθεί, ήταν αγενής, κολλημένος, αδιάφορος, απερίσκεπτος, άνθρωπος που φώναζε – ανυποψίαστος για το τι είναι καλοσύνη, έλεος, ευγενής αντιμετώπιση των ανθρώπων που είναι πιο αδύναμοι από αυτόν.

Έβαζε τις φωνές και σ' εμένα και στην οικογένειά μου χωρίς λόγο.

Και επιπλέον, πρακτικά αυτό περίμεναν όλοι απ' αυτόν.

Τι στο καλό; Και οι ιερείς του πληγώνονταν και δεν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους ή να χαρούν την προσωπική τους ζωή, λόγω αυτού του τυράννου.

Δεν υπήρχε κανενός είδους λογοδοσία.

Όλοι τον φοβούνταν μέχρι θανάτου.

Το φαινόμενο αυτό είναι εντελώς αντίθετο με το Ευαγγέλιο.

Δόξα τω Θεώ, ο ιεράρχης μας τώρα είναι υπέροχος· ωστόσο, ξέρω ότι, έτσι και πεθάνει, τα πράγματα μπορεί ν' αλλάξουν ανά πάσα στιγμή! Ο μόνος τρόπος να τα βγάλεις πέρα είναι να περνάς απαρατήρητος. να κρατάς χαμηλό προφίλ, απλώς να επικεντρώνεσαι στη μυστηριακή ζωή της τοπικής ενορίας.

Ας χαμηλώσουν λιγάκι και οι επίσκοποι. (Δεν είμαι από κείνους τους περίεργους που λένε ότι οι επίσκοποι είναι διεφθαρμένοι -αυτό είναι γελοίο.

Αλλά λίγη θέωση χρειάζεται)». Προσωπικά, έχω ακούσει ανησυχίες ότι πρέπει να προστατευθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία, ώστε να μην «προτεσταντίζει» υπό την επίδραση των εκ μεταστροφής.

Πρόκειται, αναμφίβολα, για θεμιτή ανησυχία.

Ωστόσο, όπως φαίνεται από τις μαρτυρίες των τελευταίων, μάλλον αναδύεται ο αντίθετος κίνδυνος: να εξαγάγουμε εγχώρια προνεωτερικά Ορθόδοξα ήθη (αυταρχισμό, κληρικαλισμό, εκ συνήθειας αυτόματο βάπτισμα, παραμέληση της πνευματικής μελέτης, «μηχανική» μετοχή στα Μυστήρια, ασυνέπεια πίστης και βίου κ.λπ). Στον βαθμό που μια τέτοια στρέβλωση είναι πιθανή, ολόκληρη η Ορθόδοξη Εκκλησία θα πρέπει να τεθεί σε συναγερμό, καθώς έχει συνηθίσει να νομίζει ότι ο κίνδυνος θα έρθει από τη μια μεριά -αλλά αυτός προκύπτει από την άλλη! Υπ' αυτήν την οπτική, το φαινόμενο των μεταστροφών έχει τον δυναμισμό να αποτελέσει αφυπνιστικό παράγοντα για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Zehnder παραθέτει τον συλλογισμό του: «Ο θεολόγος –και κάθε ένας που διαδίδει θρησκευτικές έννοιες- ίσταται ως μεσίτης και μεταφραστής μεταξύ του περιεχομένου της θεολογίας και του ακροατηρίου της.

Στην παρούσα εποχή, είναι καιρός οι θεολόγοι να πάρουν το ακροατήριό τους στα σοβαρά περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ορίζοντας πώς το Ευαγγέλιο όντως επικοινωνείται και βοηθά τους ανθρώπους, κυρίως εκείνους που παλεύουν να κατανοήσουν και να πιστέψουν στο χριστιανικό μήνυμα» --------------▪︎-------------▪︎-------------▪︎----------- ▪︎Το δραματικό ταξίδι της πίστης (Ορθόδοξες μεταστροφές στην Αμερική) - Εκδόσεις Έν πλώ, 2026 (με εισαγωγικά είναι μαρτυρίες μεταστραφέντων)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους