Ίσως τελικά η πιο γενναία μορφή ελευθερίας να μην είναι να ξεκινάς από την αρχή. Ίσως να είναι να ανακαλύπτεις ότι, όσο κι αν αλλάξει ο κόσμος γύρω σου, μπορείς πάντα να νιώθεις σπίτι μέσα στον ίδιο...
Ίσως τελικά η πιο γενναία μορφή ελευθερίας να μην είναι να ξεκινάς από την αρχή.
Ίσως να είναι να ανακαλύπτεις ότι, όσο κι αν αλλάξει ο κόσμος γύρω σου, μπορείς πάντα να νιώθεις σπίτι μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό.
Και τότε καταλαβαίνεις πως οι μεγαλύτερες καταιγίδες δεν έρχονται πάντα για να σε πνίξουν.
Μερικές έρχονται για να ξεπλύνουν από πάνω σου ό,τι δε σου ανήκει πια: φόβους, ενοχές, ψευδαισθήσεις, προσδοκίες και ζωές που φορούσες σαν ξένα ρούχα.
Μέχρι που μια μέρα στέκεσαι απέναντι στον καθρέφτη και, χωρίς να χρειάζεσαι την επιβεβαίωση κανενός, αναγνωρίζεις επιτέλους τον άνθρωπο που πάλευες χρόνια να γίνεις.
Και συνειδητοποιείς πως δε σε έσωσε η απουσία του πόνου· σε έσωσε το θάρρος να ξαναγράψεις την ιστορία σου από την αρχή. Γράφει η Helena Korinioti (Θα βρείτε ολόκληρο το κείμενο στο πρώτο σχόλιο)
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους