Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τον αγώνα μεταξύ Γαλλίας και Σενεγάλης, ήθελα εδώ και καιρό να σταθώ σε κάτι ξεχωριστό.

Η περίπτωση του Ουπαμεκάνο αποτελεί, στα μάτια μου, μία από τις πιο όμορφες ιστορίες ποδοσφαιρικής μεταμόρφωσης των τελευταίων ετών.

Μιλάμε για έναν πολλά υποσχόμενο ποδοσφαιριστή, ο οποίος μεταγράφηκε στην Μπάγερν από τη Λειψία έναντι του διόλου ευκαταφρόνητου ποσού των 42,5 εκατομμυρίων ευρώ.

Ωστόσο, η αρχική του εικόνα ήταν γεμάτη αστάθειες.

Έδειχνε να έχει περιορισμένη ποδοσφαιρική αντίληψη, έκανε σωρεία τραγικών λαθών και φαινόταν να υστερεί στις βασικές αρχές της άμυνας.

Η καριέρα του έπιασε κυριολεκτικά πάτο την περίοδο του Τούχελ, καταλήγοντας να είναι ένας σχεδόν ξεχασμένος αναπληρωματικός.

Βρέθηκε πίσω από παίκτες όπως ο Ντάιερ, ο Ντε Λιχτ -που ούτε εκείνος βρισκόταν στην καλύτερή του φόρμα- αλλά και ο Κιμ, ένας αμυντικός γύρω από τον οποίο υπήρχαν τεράστιες προσδοκίες, αλλά τελικά αποδείχθηκε μια μάλλον μέτρια επιλογή, πολύ κατώτερη των απαιτήσεων της Μπάγερν.

Όλα αυτά ανατράπηκαν με την έλευση του Κομπανί. Ο Βέλγος παραδέχτηκε πως δεν γνώριζε καλά τον παίκτη πριν αναλάβει την ομάδα.

Όμως, με το που βρέθηκε στον σύλλογο, είδε στο πρόσωπό του τον ηγέτη της αμυντικής γραμμής που ακριβώς χρειαζόταν και τον περιέβαλε με απόλυτη εμπιστοσύνη. "Δεν ήξερα τον Ούπα πριν έρθει στην Μπάγερν", δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κομπανί. "Δουλεύουμε μαζί εδώ και 18 μήνες και βρήκα το βασικό του επίπεδο εξαιρετικό.

Ήταν πάντα ένας ηγέτης για μένα, και τώρα είναι περισσότερο από ποτέ.

Η ικανότητα του με την μπάλα στα πόδια έχει εξελιχθεί εντυπωσιακά αυτό το διάστημα.

Είναι ένας παίκτης που προωθεί σταθερά το παιχνίδι και παίζει πάντα με κατεύθυνση προς τα εμπρός. Ο Ούπα είναι ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους αμυντικούς στον κόσμο". Στα χέρια του Κομπανί, ο Ουπαμεκάνο μετατράπηκε σε έναν "ογκόλιθο", έναν απροσπέλαστο και σκληροτράχηλο κεντρικό αμυντικό.

Αποτελεί πλέον βασικό πυλώνα σε μια ομάδα που αγωνίζεται με την αμυντική της γραμμή τοποθετημένη πολύ ψηλά στο γήπεδο - μια τακτική όπου καλείσαι να αμυνθείς σε τεράστιους κενούς χώρους και το παραμικρό λάθος κοστίζει ακριβά.

Επιπλέον, ο Κομπανί έχει τέτοιο τακτικό πάθος, που μπορεί να του ζητήσει να ακολουθεί με στενό προσωπικό μαρκάρισμα έναν συγκεκριμένο αντίπαλο σε όλο το γήπεδο, ενώ φυσικά απαιτεί από τα στόπερ να συμμετέχουν ενεργά στην ανάπτυξη του παιχνιδιού από την άμυνα.

Αυτή η μετάβαση από έναν "χαμένο" παίκτη σε έναν από τους κορυφαίους αμυντικούς στην Ευρώπη, ο οποίος αφήνει στον πάγκο της Γαλλίας παίκτες όπως ο Κονατέ, είναι ένα τεράστιο επίτευγμα.

Στο ματς απέναντι στη Σενεγάλη, δεν ήταν απλώς αλάνθαστος.

Σε μια στιγμή που η αντίπαλη άμυνα έμοιαζε αδιαπέραστη, έβγαλε μια μαγική, κάθετη πάσα στον άξονα προς τον Ολίζ - μια κίνηση για σεμινάριο, που δημιούργησε μια τεράστια ευκαιρία πριν καν επιτευχθεί το πρώτο γκολ.

Μιλώντας με αριθμούς, στην εποχή της Λειψίας το ποσοστό των λανθασμένων μεταβιβάσεών του έφτανε το 20% ανά σεζόν.

Υπό τις οδηγίες του Κομπανί, αυτό το ποσοστό έπεσε μόλις στο 5% στο πρωτάθλημα.

Όταν ο ίδιος ο Ουπαμεκάνο αναφέρθηκε στον προπονητή του, η ευγνωμοσύνη του ήταν έκδηλη.

Εξήγησε πόσο τον θαύμαζε από παλιά, όταν εκείνος μεγαλουργούσε στην Πρέμιερ Λιγκ, και πώς ακριβώς τον εξέλιξε: "Τον βλέπαμε όλοι όταν ήμασταν μικροί.

Ήταν θρύλος στο Βέλγιο και στη Μάντσεστερ Σίτι.

Ένας αμυντικός ανίκητος στις προσωπικές μονομαχίες, ηγέτης στον αγωνιστικό χώρο και πραγματικό πρότυπο για εμένα.

Με βοηθάει πάρα πολύ.

Καταγράφουμε πολλά βίντεο και μου αναλύει συνεχώς τις τοποθετήσεις μου.

Μαζί του, η προπόνηση έχει πάντα τρομερή ένταση". Και συνεχίζει: "Σπάνια έχω δει προπονητή να επιβάλλεται στην ομάδα με τέτοιο τρόπο και, ταυτόχρονα, να φέρνει τόση χαρά στις προπονήσεις.

Οι πρώτες τρεις εβδομάδες ήταν κυριολεκτικά τρελές.

Με διόρθωνε στην παραμικρή λεπτομέρεια.

Κόντεψα να του πω: 'Φτάνει πια!'. Είχα εκνευριστεί, αλλά κοιτάζοντας πίσω, πρέπει να παραδεχτώ ότι μου έκανε τεράστιο καλό.

Εφαρμόζω τα λόγια του συνεχώς στο παιχνίδι μου. 'Κυνήγησε τους, μην τους αφήνεις ούτε βήμα!'. Το καρφίτσωσε αυτό στο μυαλό μου και θα μείνει εκεί για πάντα". Αυτή ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά που κάνει ένας προπονητής όταν πιστεύει πραγματικά σε έναν παίκτη και βλέπει το χάρισμα που κρύβεται κάτω από σωρεία προβλημάτων.

Συχνά βλέπουμε έναν παίκτη, τον βαφτίζουμε "αλάμπαλο" και αυτή η ταμπέλα του μένει.

Και εν μέρει είμαστε δικαιολογημένοι, γιατί υπάρχουν πτυχές που δεν μπορούμε να δούμε.

Ο πραγματικός προπονητής όμως, είναι εκείνος που μπορεί να "ξεσκονίσει" τους παίκτες του, αν διαθέτουν αυθεντικό ταλέντο. Ο Κομπανί σίγουρα με έχει εντυπωσιάσει με την τακτική του προσέγγιση στην Μπάγερν και τη σπουδαία προσωπικότητά του, αλλά η περίπτωση του Ουπαμεκάνο αποτελεί ένα εντελώς ξεχωριστό, προσωπικό του επίτευγμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους