Original Post

Πλήρες Κείμενο:

L’Homme pressé (1977) Προχθές όσο περίμενα να αρχίσει το Γαλλία Σενεγάλη έψαχνα να βρω μια ταινία στα γαλλικά, όχι πολύ δύσκολη, όχι ασπρόμαυρη, ούτε πολύ καινούργια.

Κι έπεσα πάνω στο L‘Homme Pressé, που δεν ήξερα καν ότι υπάρχει και φαινόταν easy to watch.

Δεν είναι μία από τις καλύτερες ταινίες που έχει δει κάποιος ποτέ, δε νομίζω να είναι καν η πιο αγαπημένη ταινία έστω ενός ανθρώπου, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο κι όμως τη σκεφτόμουν αρκετά αφότου τελείωσε.

Είναι ο Alain Delon που υποδύεται έναν άνθρωπο που βιάζεται.

Έναν άνθρωπο οξύθυμο, χωρίς υπομονή, που θέλει να γίνονται όλα γρήγορα, όλα τώρα.

Έναν άνδρα γοητευτικό, με υπέροχο στυλ, που πετάει τη φρυγανιέρα στο πάτωμα, επειδή αργεί.

Έναν άνθρωπο που για κάποιο λόγο και παρά όλη την ομορφιά φαίνεται μεγαλύτερος από όσο είναι και θα απαιτήσει από τη γυναίκα του να γεννήσει τον 7ο μήνα για να μην περιμένει κι άλλο.

Έναν άνθρωπο που βρίσκεται συνέχεια σε κίνηση γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να περιμένει.

Νιώθει ενστικτωδώς να τον κυνηγάει ο χρόνος σχεδόν απειλητικά και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τρέξει να προλάβει.

Να προλάβει να πετύχει, να προλάβει να τον θαυμάσουν, να προλάβει να αναγνωριστεί, να προλάβει να ζήσει.

Και μετά; Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί ο Alain Delon επέλεξε αυτόν τον ρόλο.

Καθ’ όλη τη διάρκεια μας αφήνει σε μια απόσταση, υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές που μας ανοίγει μια πόρτα, μπας και καταλάβουμε τι είναι αυτό που κάνει τον χρόνο τόσο αμείλικτο απέναντί του.

Δεν είναι κάτι σπουδαίο, είναι ο Alain Delon και ο χρόνος σε μια άνιση μάχη. Και τρυπώντας την οθόνη όπως έκανε πάντα, το κάνει να μοιάζει καταπληκτικό. #katerina #lettherebefilms

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους