Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΑΦΑΝΗΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΟΥ νικος φωτιαδης Όταν ένα εστιατόριο παίρνει αστέρι Michelin, όλοι θυμούνται έναν άνθρωπο.

Τον chef.

Το όνομα που γράφει η ταμπέλα.

Το όνομα που βγαίνει στις συνεντεύξεις.

Το όνομα που σηκώνει το βραβείο.

Κανείς όμως δεν μιλάει αρκετά για τον δεύτερο άνθρωπο στην κουζίνα.

Τον sous chef/head ched/chef de cuisine Τον τύπο που συνήθως δεν φαίνεται πουθενά στα έντυπα μέσα Αυτόν που ανοίγει πριν από όλους.

Κλείνει μετά από όλους.

Λύνει τα εσωτερικά προβλήματα.

Κρατάει την ομάδα όρθια όταν ο κόσμος καταρρέει και όλα πάνε down the fucking drain ! Το 2002 το Βαρούλκο του Λευτέρη Λαζάρου έγραψε ιστορία ήταν το πρώτο ελληνικό εστιατόριο με έλληνα σεφ που πήρε αστέρι.

Ήταν η χρονιά που η ελληνική γαστρονομία πήρε το πρώτο της αστέρι Michelin και απέδειξε ότι το ψάρι μπορούσε να σταθεί δίπλα σε οποιαδήποτε μεγάλη κουζίνα του κόσμου.

Πίσω όμως από κάθε στρατηγό υπάρχει πάντα ένας λοχίας που κρατάει το μέτωπο.

Και ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν ο Νίκος Φωτιάδης.

Δεν θα βρείτε το όνομά του σε πολλά άρθρα.

Έτσι γίνεται συνήθως.

Η ιστορία γράφεται για τους αρχηγούς.

Οι κουζίνες όμως χτίζονται από τους ανθρώπους που τραβάνε κουπί.

Όσοι έχουμε δουλέψει σε σοβαρές κουζίνες ξέρουμε.

Ο sous chef/head chef είναι ο μεταφραστής του ονείρου.

Παίρνει το όραμα του chef και το μετατρέπει σε πραγματικότητα.

Και το κάνει κάθε μέρα.

Χωρίς χειροκρότημα.

Χωρίς φώτα.

Χωρίς εξώφυλλα. Τον Νίκο τον ξέρω προσωπικά.

Και αν με ρωτήσετε τι θυμάμαι περισσότερο για εκείνον, δεν είναι οι διακρίσεις.

Είναι ότι είναι πατέρας.

Είναι ότι είναι μάγκας.

Είναι ότι παραμένει επαναστάτης.

Από αυτούς που δεν προσπαθούν να γίνουν διάσημοι.

Από αυτούς που ξέρουν να μιλάνε για φαγητό, για ζωή και για ρεμπέτικα με την ίδια άνεση.

Ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε βρέθηκε σε μια κουζίνα που έγραφε ιστορία, βρέθηκε φέτος και ως κριτής στον διαγωνισμό sandwich του GoldPig.

Και αυτό μου αρέσει.

Γιατί δείχνει κάτι που η εστίαση ξεχνάει συχνά.

Οι πραγματικά μεγάλοι δεν χρειάζεται να αποδεικνύουν συνεχώς πόσο μεγάλοι είναι.

Το ξέρουν ήδη.

Οπότε αυτό το κείμενο δεν είναι για το Michelin.

Ούτε για το Βαρούλκο.

Ούτε για τα βραβεία.

Είναι για όλους τους sous chefs/head chef/chef de cuisine που κράτησαν κουζίνες όρθιες και δεν άκουσαν ποτέ το όνομά τους από μικρόφωνο.

Για όλους αυτούς που δούλεψαν σαν σκυλιά ώστε κάποιος άλλος να ανέβει στη σκηνή.

Και ειδικά για έναν από αυτούς. Τον Νίκο Φωτιάδη. Γιατί καμιά φορά το αστέρι φαίνεται στον ουρανό. Αλλά κάποιος το κράταγε αναμμένο από στα παρασκήνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους