Ταξική Αντεπίθεση | Έξω οι ναρκομαφίες από τα Εξάρχεια - Ο αγώνας ενάντια στο ναρκεμπόριο είναι αγώνας ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τις κοινωνικές σχέσεις που θέλουν να επιβάλλουν Τα Εξάρχεια...

Πλήρες Κείμενο:

Ταξική Αντεπίθεση | Έξω οι ναρκομαφίες από τα Εξάρχεια - Ο αγώνας ενάντια στο ναρκεμπόριο είναι αγώνας ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τις κοινωνικές σχέσεις που θέλουν να επιβάλλουν Τα Εξάρχεια αποτελούν μια ιστορική γειτονία κοινωνικής αντίστασης : Από τη ναζιστική Κατοχή ως το Δεκέμβρη του 1944 και από το Πολυτεχνείο του 1973 ως το Δεκέμβρη του 2008 και τους σύγχρονους αγώνες ενάντια στην καπιταλιστική ανάπλαση, έχουν βρεθεί αντιμέτωπα με όλα τα συστήματα εξουσίας που έχουν εγκαθιδρυθεί.

Στους δρόμους τους μέσα στις δεκαετίες, νέες, φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι, γυναίκες, αντάρτες, μετανάστριες, αντιφασίστριες, κομμουνιστές, αναρχικοί, αναμετρήθηκαν δίνοντας το αίμα τους απέναντι σε στρατούς κατοχής, δικτατορίες, κρατικά και παρακρατικά σώματα ασφαλείας, κάνοντας τη γειτονία συνώνυμο της κοινωνικής σύγκρουσης και εξέγερσης, συνώνυμο ενός άλλου παραδείγματος κοινωνικών σχέσεων σε ρήξη με τις κυρίαρχες.

Ειδικότερα, κατά την διάρκεια των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, και στο φόντο των μεγάλων αναδιαρθρώσεων που προωθούνται σε όλα τα πεδία του ταξικού ανταγωνισμού, τόσο επί καραμανλικής επταετίας όση και επί “Αλλαγής”, τα Εξάρχεια γίνονται ο μητροπολιτικός χώρος όσμωσης χιλιάδων νέων που αμφισβητούν τις κυρίαρχες σχέσεις εξουσίας και την ίδια στιγμή ο τόπος συγκρότησης και ανάπτυξης ενός νέου αναρχικού πολιτικού υποκειμένου.

Ενός κινήματος που γαλουχείται μέσα στις φωτιές της σύγκρουσης με την αστυνομία και με τους φασίστες και ατσαλώνεται μέσα στα κρατικά μπουντρούμια και κάτω από τις σφαίρες και τα γκλομπ των μπάτσων, ενός κινήματος που ωριμάζει πολιτικά από τη συμμετοχή του στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της εποχής, διαμορφώνοντας σταδιακά έναν διακριτό πολιτικό πόλο που κατορθώνει στα χρόνια που ακολουθούν να αποτελέσει μαζί με τις εναπομείνασες δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς τον εσωτερικό εχθρό του αστικού καθεστώτος.

Και είναι αυτές ακριβώς οι πολύμορφες αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν μέσα στα χρόνια στην περιοχή των Εξαρχείων, που έκαναν τα Εξάρχεια, κάτι άλλο από μια γειτονία του κέντρου της Αθήνας, που τα έκαναν δηλαδή έναν κοινωνικό πολιτικό χώρο, ένα εργαστήρι σύγχρονων μορφών κοινωνικής συμβίωσης, πολιτικής δράσης και αλληλεγγύης.

Αυτή τους η ζωντανή ιστορία, είναι κι η ιστορικότητα τους, όχι δηλαδή ένα παρελθόν, αλλά ένα διαρκές παρόν με το βλέμμα στο μέλλον του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού.

Εντός αυτού του χώρου λοιπόν, τα προτάγματα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της ταξικής αλληλεγγύης, δεν υπήρξαν ποτέ αφηρημένα πολιτικά συνθήματα, αλλά ζωτικά διακυβεύματα, οι υλικοί όροι για τη συγκρότηση του αντίπαλου δέους απέναντι στο κρατικό καπιταλιστικό οικοδόμημα.

Κι υπό αυτό το πρίσμα, ο λόγος που επί σειρά δεκαετιών το σύστημα δεν κατάφερνε να υλοποιήσει μια βασική πτυχή της κατασταλτικής στρατηγικής του (αυτήν που αποτύπωνε εύγλωττα το διαχρονικό “να τελειώνουμε με το άβατο των Εξαρχείων” ) δεν ήταν – κυρίως – η αδυναμία στρατιωτικής αναμέτρησης του συστήματος με το αγωνιστικό υποκείμενο της γειτονιάς, αλλά εκείνες οι κοινωνικές σχέσεις και πολιτικές συνδέσεις που έκαναν τα Εξάρχεια ανθεκτικά ακόμα και στην στρατιωτικού τύπου καταστολή.

Για να εξασφαλιστεί όμως αυτό απέναντι σε συνθήκες καπιταλιστικής ηγεμονίας, έπρεπε το κίνημα να είναι παράλληλα ικανό να αναμετράται επιτυχώς -ενίοτε και με όρους κοινωνικής ταξικής αντιβίας- με όλα εκείνα τα εκφυλιστικά φαινόμενα που η ηγεμονία αυτή παρήγαγε, στο περιθώριο της κυριαρχίας των καπιταλιστικών σχέσεων : τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τη διάρρηξη του συλλογικού, την αποθέωση του ατομισμού, την αποπολιτικοποίηση, τις αντικοινωνικές στάσεις. *** Προτού λοιπόν οι ερπύστριες της καπιταλιστικής ανάπτυξης λύσουν το χειρόφρενο για να επιβάλλουν το δυστοπικό περιβάλλον που βιώνουμε στα σύγχρονα Εξάρχεια, το σύστημα είχε στρώσει το έδαφος μέσω μιας πολύμορφης μακρόχρονης στρατηγικής υπονόμευσης τους.

Μια στρατηγική, βγαλμένη από αντίστοιχες απόπειρες των προηγούμενων δεκαετιών (1980, 1990, 2000), η οποία επιχείρησε να εδραιώσει μέσα στη δεκαετία 2010 άλλα και μετά, σε εμβληματικούς κοινωνικούς/πολιτικούς χώρους των Εξαρχείων (Πλατεία, Στρέφης, Πολυτεχνείο) τα απόλυτα ελεγχόμενα από αυτό κυκλώματα ναρκομαφιών, και των απεχθών κοινωνικών συμφραζομένων τους.

Και βέβαια στο έδαφος αυτό, και παράλληλα στη σχετική αδυναμία -ή και απροθυμία- κινηματικής αντιμετώπισης τους, στρώθηκε το κρατικό «αίτημα για ασφάλεια» ως ιδεολογικό όπλο στη φαρέτρα του, προκειμένου να νομιμοποιηθούν οι κατασταλτικοί σχεδιασμοί για την επερχόμενη ανάπλαση.

Στο φόντο αυτό, οι αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν την εποχή εκείνη (2016-2020) από σημαντική μερίδα του αναρχικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος με όχημα την «Συνέλευση για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων» αποδείχτηκαν πρωτοποριακές.

Τόσο απέναντι σε αυτό που ακολούθησε, όσο και γιατί κατάφεραν να διαβάσουν τους όρους άλωσης της γειτονιάς μέσα από την παραπληρωματική δράση μαφίας και αστυνομίας, κι ως εκ τούτου να αναμετρηθούν στα ίσια και με αυτές, όσο και με ιδεολογήματα που μάστιζαν το κίνημα.

Ιδεολογήματα που απορρίπτοντας τις επαναστατικές αναρχικές θέσεις στο όνομα μιας φιλελεύθερης προσέγγισης, θυσίαζαν στην ουσία τις κοινωνικές και ταξικές κατακτήσεις των Εξαρχείων στον βωμό μιας ατομικής ιδεαλιστικής “ελευθεριότητας”. Έχοντας οδηγό την ιστορική εμπειρία αλλά και το πρόσφατο παρόν μπορούμε να πούμε ότι οι αγώνες της εποχής εκείνης ανταποκρίθηκαν στις πραγματικές υλικές ανάγκες της συγκυρίας, καταφέρνοντας -με μεγάλο κόστος-να στήσουν αντιστάσεις στην μετατροπή της γειτονιάς σε αρένα κοινωνικού κανιβαλισμού και σε ζούγκλα που κυριαρχεί ο ισχυρότερος.

Αρκεί να θυμηθούμε την εικόνα της Πλατείας Εξαρχείων τότε, μεταξύ 2013 με 2022, και της ολοκληρωτικής νίκης του καπιταλιστικού φαντασιακού που είχε επισυμβεί προς τέρψη του κράτους και του κεφαλαίου. : Με ιεραρχικά δομημένες ένοπλες μαφίες να πυροβολούνται αλλεπαλλήλως για τον έλεγχο της, ή και εναντίον συντρόφων που δεν πειθαρχούσαν στις βουλές τους, με αναρίθμητους ξυλοδαρμούς, αλλά και βιασμούς μέχρι και περιστατικά trafficking.

Ασφαλώς η οργανική σχέση ναρκομαφιών, κρατικής καταστολής και κεφαλαίου δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τα Εξάρχεια.

Είναι μια διαχρονική και σε παγκόσμιο επίπεδο σχέση : Από τα γκέτο των ΗΠΑ και τις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής, και από την άμεση ανάμειξη μεγαλοκαπιταλιστών στην διακίνηση ως την εξάρτηση ολόκληρων οικονομιών κρατών από το ναρκεμπόριο.

Όπως διαχρονική και σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η προσπάθεια καταστολής κινημάτων και αντιστάσεων μέσω της ναρκωτικών και των μαφιών τους.

Δεν είναι αλλωστε λίγες οι φορές που έχουμε διαβάσει σε κείμενα συντρόφων/ισσών από το καταληψιακό κίνημα, ότι κατ’ εντολή της αστυνομίας μεταφέρονται πιάτσες ναρκωτικών έξω από καταλήψεις.

Ενώ και διεθνώς σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα, αυτή την στιγμή στην Λωρίδα της Γάζας, ο σιωνιστής κατακτητής επιχειρεί να τροφοδοτήσει με ναρκωτικές ουσίες τον εξαθλιωμένο πληθυσμό, εξοπλίζοντας ένοπλα συμμορίες με πρωταγωνιστές γνωστούς ναρκέμπορους που επιχειρούν να χτυπήσουν την Παλαιστινιακή Αντίσταση.

Είναι προφανές για το σύστημα εξουσίας, ότι οπουδήποτε αδυνατεί να διεισδύσει το ίδιο προκειμένου να διαλύσει τις αντιστάσεις, επιστρατεύει αντικοινωνικές ομάδες τις οποίες ελέγχει.

Οι ομάδες αυτές εκτός ότι αποτελούν γνωστούς ρουφιάνους που η αστυνομία τους παραχωρεί τον έλεγχο του δημόσιου χώρου με πολλαπλά ανταλλάγματα, αποτελούν και δούρειο ίππο για την υποβάθμιση της γειτονιάς και τον ερχομό του εξευγενισμού, αλλά και μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία προκειμένου να διαμορφώσουν απολίτικα χαρακτηριστικά, σχέσεις εξουσίας και εξάρτησης στον δημόσιο χώρο με γνώμονα το κέρδος και την εκμετάλλευση. *** Η πρόσφατη δολοφονία με πυροβολισμούς ναρκέμπορου στα σκαλάκια Μπενάκη και Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια, στο σημείο δηλαδή που αποτελεί αφετηρία για μια σειρά κινητοποιήσεων του κινήματος, επισφραγίζει αυτό που ήταν οφθαλμοφανές εδώ και πολύ καιρό: ότι το ναρκεμπόριο, όχι απλά δεν σταμάτησε πότε, όπως προπαγανδιστικά διακήρυτταν οι ακροδεξιοί θιασώτες του δόγματος “Νόμος και Τάξη”, αλλά ότι συνεχίζει, με κρατική καθοδήγηση, απρόσκοπτα την λειτουργία του ειδικά σε αγωνιστικά τοπόσημα, όπως η οδός Μεσολογγίου και ο Λόφος Στρέφη.

Οι ναρκοπιάτσες και οι αντικοινωνικές πρακτικές που τις συνοδεύουν, εκτός από την αλλοίωση που επιφέρουν στον κοινωνικό ιστό και τους πολιτικούς δεσμούς στη γειτονιά, υπηρετούν παράλληλα τις επιταγές της καπιταλιστικής ανάπλασης και της τουριστικοποίησης και την μετατροπή εντέλει της γειτονιάς σε ένα χαμηλής αισθητικής και υποτιμημένης εργασίας διασκεδαστήριο, οπού εντός του μπορούν να ξεφαντώνουν ακόμα και σιωνιστές εγκληματίες πολέμου.

Και μέσα σε αυτή τη δίνη βέβαια, διαστρέφονται και πάγιες αναρχικές θέσεις και πρακτικές: τα ναρκωτικά και η διακίνηση τους, από “όπλο του κράτους” όπως το αναρχικό κίνημα διατείνονταν -και συγκρούονταν γι αυτό- από την δεκαετία του 1980, γίνονται πλέον, ακόμα και για κομμάτια του κινήματος, μια διαδικασία απελευθέρωσης και αυτοδιάθεσης, κάτι απόλυτα συμβατό -και γι αυτό ακίνδυνο- με τη σύγχρονη πραγματικότητα των Εξαρχείων.

Πλανώνται πλάνη οικτρά όμως κράτος και κεφάλαιο αν νομίζουν ότι η καπιταλιστική επέλαση και η διάχυση της αστικής ιδεολογίας που τη συνοδεύει θα κάμψει τα αγωνιζόμενα Εξάρχεια.

Αντλώντας δύναμη και έμπνευση από τους μικρούς και μεγάλους αγώνες του χθες και του σήμερα και τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις που χτίσαμε και χτίζουμε μέσα σε αυτούς, φωνάζουμε δυνατά : Ζήτω τα Εξάρχεια της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της ταξικής αλληλεγγύης, τα Εξάρχεια της Παλαιστίνης, του Διεθνισμού, της Εξέγερσης. Αυτά τα Εξάρχεια δεν χάνουν ποτέ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους